Maatschappelijke betrokkenheid voor de camera

Dan gaat op donderdagavond ineens je telefoon. Ik heb geen zin om op te nemen. Vreemd nummer. Toch neem ik tegen alle gewoonte in toch de hoorn van de telefoon, noem mijn naam en krijg te horen dat ik met Nieuwsuur spreek.

Nieuwsuur…..?

Nieuwsuur van de televisie…?

Ze maken een uitzending over maatschappelijk betrokken mensen die lid zijn van allerlei verenigingen lees: goede doelen, maar geen lid zijn van een politieke partij.

Ze hebben mijn website met de colums gezien/gelezen en ik lijk de juiste persoon te zijn die ze zoeken.

100 Gedachten:

• Leuke insteek
• Oh my….een camera
• Ik heb immers niks te melden
• Help me ‘nee’ zeggen
• Ik ben al zo druk
• Ik wil geen politieke mening voor tv uiten, ik wil onafhankelijk naar de ouders van mijn leerlingen zijn
• Ik gun de regisseuse wel haar programma, de insteek is inventief
• ….etc.

Ik hoor het verhaal aan, en er ontwikkelt zich een leuk en gezellig gesprek.

Toch wil ik liefst ‘nee’ zeggen en hoor mezelf zeggen ‘ik ben je nog terug, ik wil erover nadenken’.

Ik praat met Willem en bel mijn zus

Dan bel ik terug: ‘ik doe het niet’!

Maar ze blijft me overtuigen en komt met een alternatief. Ik hoef niet naar het politieke congres van de (jawel) VVD maar ze komen dan alleen bij me thuis opnemen. Want de vogelhuisjes zijn zo gaaf en het wonen aan het water is geweldig. Dat in combinatie met o.a. het lidmaatschap van de vogelbescherming is precies wat ze zoeken.

Okay….thuis is minder enerverend.

Ik zeg dus ‘ja’.

Even later weer de telefoon. Meneer Keizer (partijvoorzitter) heeft toch liever dat ik kom.

Aanvulling redactie ‘ga dan voor een uurtje en niet het hele congres’.

Zucht………….heb ik A gezegd, dan toch maar B.

Gestrikt!

 

Dus tover ik vrijdag tussen handelingsplannen en ontwikkelingsperspectiefplannen maken door de vogellhuisjes tevoorschijn door de heg en de kamperfoelie te knippen, veeg de vlonder en laat Annet snel mijn haar nog even knippen.

Doodmoe duik in bed, om zaterdagochtend vroeg gewekt te worden om naar Nijkerk te vertrekken.

Waar ben ik aan begonnen……………

 

Natuurlijk wegomlegging maar ik kom op tijd.

Een ledenbijeenkomst die ook voor niet-leden is. Een leuk initiatief.

Politiek interesseert mij maar alleen op vrijdag als de minister president zijn woordje doet, via de actualiteitenprogramma’s en wat intensiever tijdens de verkiezingen. Maar goed….ik wil wel eens kijken wat dit is.

 

Ik zit nog niet koud in de zaal of de cameraploeg en presentatrice duiken op me af. Voor ik het weet heb ik een microfoontje op mijn spijkerjasje, een kastje in de zak van mijn tuniek en staat er een mega felle lamp op me te schijnen.

Een ongemakkelijk gevoel. Gezicht in de plooi. Hoe leg ik mijn handen? Welke kant kijk ik op?

Dhr. Keizer begint zijn opening. Aardig praatje, vriendelijke man. Grappige insteek om het thema van vandaag (de waarde van Nederland) te beginnen met kennismaken met je ‘buurman’. Hup microfoon boven mijn hoofd, lichten weer aan, camera erop.

Ik geef de man uit Den Haag vriendelijk een hand, stel me voor en heb het op zijn vraag over mijn waarde over respect en tolerantie die we binnen ons onderwijs vooral als basis meegeven. Dat ik alle kinderen op een schoolplein gezellig samen zie spelen en zij in ieder geval geen verschil aanbrengen.

Hijzelf begint een onsamenhangend verhaal over ‘mede-Nederlanders’ die ‘de baas over ons willen spelen’.

Ik ben snel klaar met deze meneer.

En vertel dat alles tijd nodig heeft. Mensen willen wel veranderen maar niet veranderd worden.

Als dit de tendens van de gehele VVD is dan laat maar!

 

Tamara Ark (vice voorzitter) spreek erna over haar kinderen op een hockeyveld en dat daar de maatschappij mee te vergelijken is (??? Wat ontgaat mij hier) en heeft een voor mij verhaal dat een kiezer op velerlei manieren zou kunnen invullen. Nederland spruitjesland, vrijheid en kunnen zeggen en doen wat je wilt….

Maar dan toch niet ten koste van anderen, over ruggen van anderen of lasterend tegenover anderen hoop ik! De goedaardige Nederlander kan met deze woorden veel maar de kwaadwillende Nederlander ook. Ik voel de visie en de stellingname niet maar dat kan natuurlijk ook aan mij liggen.

 

Dan spreekt Margalith Kleijwegt van Vrij Nederland.

Geweldig verhaal gebaseerd op feiten over VMBO en MBO scholen en hoe allochtone en autochtone leerlingen daar met elkaar omgaan.

Ze breekt een lans en eindigt met de woorden ‘maar alles komt goed’ en háár geloof ik!

 

Henk Kamp (minister van economische zaken) en zij praten samen nog even na over het rapport dat Margalith schreef.

Een hele lieve man Henk Kamp maar ik ben de draad van zijn verhaal al snel kwijt.

Pauze….ik wil weg…heb nog veel voor school te doen….

Flits camera lampen aan, microfoon boven mijn hoofd en zo word ik naar buiten geloodst waar meneer de partijvoorzitter mij graag wil ontmoeten.

Loop straks maar naar hem toe adviseert de regisseuse mij. Ammehoela…..hij komt maar naar mij. Ik heb niks te brengen, hij wel wat te halen.

En daar is geloof ik al de volgende reden waarom ik geen lid van een partij ben.

Het is een allervriendelijkst en beleefd gesprek waarin ik antwoord geïnspireerd te worden door alle meningen van mensen maar dat word ik altijd. Mensen boeien mij!

Hij vraagt hoe hij me binnen de partij kan halen…..NOU NIET….maar tja, dat zeg ik dan weer niet.

Ik vertel hem wel dat ik geloof in wereldverbetering op kleine schaal. Laat de politiek het algemeen belang behartigen, ik zal stemmen op de partij die ik op dat moment het dichtst bij mij vindt staan maar laat mij de wereld een stukje mooier maken door de keuzes die ik maak waar het gaat om maatschappelijke betrokkenheid en dus andere verenigingen.

Hij weet zowaar dat ik lid van de vogelbescherming ben (goed onthouden)

Ik vertel hem nog wel van meer verenigingen/goede doelen lid te zijn.

Verenigingen over onderwerpen die dichtbij mij liggen, die me raken, waar ik wat mee en aan wil doen.

Vroeger wierven we leden door theelepeltjes uit te reiken.

Nou meneer Keizer, lief aangeboden maar theelepeltjes zijn inderdaad uit de tijd.

Leer mij eerst weer in de politiek geloven en vertrouwen. Laat mij me gehoord voelen/weten.

 

Of ik al weet aan welke paneldiscussie ik ga meedoen na de pauze.

Ik ga weg meneer Keizer. Maar tja dat zeg ik dan weer niet en vertel hem nog geen keuze gemaakt te hebben.

We wensen elkaar een prettige dag en dat menen we beiden ook.

Hup cameralicht uit, pluizen bol boven mijn hoofd weg …rust!

 

Ja goed, één kop koffie dan.

Oh en dan moet ik ook nog op de camera het pand uitlopen.

Buiten wordt me de vraag gesteld of ik al lid van de partij wil worden en weer antwoord ik stellig nee.

De camera volgt me als ik weg loop maar ik voel hem niet meer.

 

Als ik in de auto zit heb ik toch het gevoel in een hoek geduwd te worden. Nee ik ben geen VVD aanhanger zoals de VVD zich nu opstelt. Ik kan als leerkracht Sander Dekker wel schieten met zijn stomme rekentoets. Waarom niet uitgaan van de talenten die kinderen hebben. En als rekenen niet je talent is dan vast taal of geschiedenis. Weet meneer Dekker wel hoeveel super goede leerkrachten bezwijken onder de toets en de rekenwondertjes die geen moer affiniteit hebben en waarvan wij als stagebegeleiders al ver van te voren zien dat het écht niks gaat worden ooit voor die klas, er door heen komen en dus wél voor die klas komen.

Wat weet hij van de praktijk? Cito toetsen voor kleuters……?!?!?

Ja ooit was ik zeker een VVD stemmer. Daar schaam ik me niet voor. Een bloeiende economie is belangrijk voor een land. Dan hebben de burgers het ook goed, kreeg ik van huis uit mee.

Vrijheid is me veel, heel veel waard…….maar NIET over de rug van de minderheid.

Een lieve vriend van mij noemde me ooit een VVD-er met een knalrood hart.

 

Rond twee uur staat de cameraploeg voor de huisdeur.

Ze genieten van het uitzicht terwijl ze hun boeltje weer uitpakken.

Ik krijg de microfoon weer opgespeld, het kastje in mijn zak en vanaf dat moment wordt alles geënsceneerd.

Ik moet daar gaan staan, in die positie, de papieren van de lidmaatschappen moet zus en zo liggen, ik mag eendjes en zwanen voeren maar niet door de knieën en onderwijl antwoord geven op de gestelde vragen. En oh jee, mijn spijkerjasje moet weer aan want die had ik vanmorgen ook aan.

Ik vind het allemaal best maar ik wil nu wel MIJN eigen verhaal kwijt zonder geënsceneerd te worden.

 

10% van de bevolking is nog lied van een politieke partij, 80% van een andere vereniging.

De mens en ik zijn hun vertrouwen in de politiek dus kwijt bewijzen deze cijfers.

Vroeger was er een visie, een stelling, een bevlogenheid. Je wist waar je aan toe was. Dat is immers wat niet alleen ieder kind wil maar ook ieder mens ‘DUIDELIJKHEID’.

De politiek is niet duidelijk meer. Alles trekt naar het midden.

Als oppositiepartij wordt er van alles gezegd, geopperd en beloofd maar zit men in de regering dan spelen andere belangen.

 

Ik geloof in wereldverbetering op kleinere schaal. Laat de politici maar hun werk doen en beleid voeren dan zorgen wij voor de concrete en zichtbare verbeteringen.

Verbeteringen die nauwelijks in cijfers uit te drukken zijn maar wel van de gezichten van mensen af te lezen zijn middels een glimlach en blijheid of (tijdelijke) onbezorgdheid.

Verbeteringen die dichter bij de mensen liggen.

Politici doen niet alleen aan politiek, ze zijn politiek.

Frans Timmermans is een ander verhaal (ik benoem hem specifiek) Frans Timermans doet aan politiek maar is en blijft te allen tijde een mens. Bevlogen en betrokken , kwetsbaar zelfs.

Als een politcus zegt dat hij iets vreselijk vindt dan komt daar direct een maar achteraan….het is vreselijk maar blablabla.

Als Frans Timmermans iets vreselijk vindt dan mag dat vreselijke even blijven staan…….. er komt geen ‘maar’ maar een ‘en’.

Meer dan 200.000 volgers heeft die man op FB en niet voor niks.

Aan hem kan je zien aan elke groef in zijn gezicht dat hij begaan is, bevlogen is……

Zie ik een meneer Samson dan lijkt elk slecht nieuws bericht ‘een eitje’ of fluitje van een cent en ver van zijn bed show.

Hij heeft geen pokerface maar een jokerface.

Maar dit zeg ik dan maar niet voor tv want ik ik ben weliswaar voor vrije meningsuiting maar vindt kwetsen zinloos.

Eindeloos filmen de camerajongens de eendjes en zwanen terwijl ik ze voer. Ze leggen de camera op de vlonder en maken een prachtshot van de zwaan die brood van de vlonder eet.

Gave jongens zijn het en als eentje de zwanen, ganzen noemt en de appelboom, rozenstruik dan liggen we in een deuk! Daar ligt duidelijk niet zijn talent!

 

Wat de politiek moet doen om mij over te halen om wel lid van een partij te worden.

Nou eigenlijk niks.

Laat het algemeen het algemeen belang blijven en laat mij het kleiner belang dienen.

Laat mijn kleine beetje hulp aan minderheidsbelangen en die hulp van 80% anderen een signaal zijn voor de politiek.

Daar waar de grootste steken vallen, handelen wij.

 

Zoals ik al zei: mensen willen best veranderen maar niet veranderd worden. Alles heeft dus zijn tijd nodig. De samenleving heeft een ander gezicht gekregen. Een veelzijdiger gezicht, een kleuriger gezicht. Maar wat er ook gebeurd ik wil het over mensen blijven hebben.

Natuurlijk ben ik het niet met alles eens. Vrouwenbesnijdenis, ik moet er niet aan denken. Ik heb voor de deur van Charlie Hebdo gestaan en gehuild vijf dagen voor de volgende aanslag in Parijs. Maar dan hebben we het over terroristen.

Ja de vluchtelingen hebben andere gewoonten. Maar per provincie, per laag van de bevolking, misschien wel per familie hebben we onze eigen gewoonten.

En wat zwarte piet betreft……….. vroeger moest ik in de zak mee en kreeg ik een klap met de roe…. Nu 50 jaar later is dat ondenkbaar…. Wie weet over 10 jaar weten we niet beter of er zijn gele, zwarte, paarse, blauwe, bruine pieten! Gun het de tijd!

 

Vanmorgen lachte ik vriendelijk naar een vrouw in sarong met een kind steppend achter haar aan. De glimlach die ik terug kreeg was geweldig. Een glimlach werkt beter dan een grauw en een snauw of het wantrouwen dat we meegeven.

Als ik mijn kinderen vertrouwen meegaf ging het 9 van de 10 keer goed. Als ik ze niet vertrouwde dan ging het 9 van de 10 keer mis. Moet ik de politiek mijn vertrouwen geven?
-Het is een wisselwerking denk ik. Ik ben het vertrouwen kwijt maar ik denk zij ook in ons. (zo mogen blijken uit de betutteling) Ik geeft trouwens elke 4 jaar weer mijn vertrouwen door te gaan stemmen!

Of ik het niet belangrijk vind dat de politiek dat moet weten?

Ik vind dat de politiek om zich heen moet kijken. Alle media, sociale media, enquêtes, polls etc. zijn signaal genoeg.

Wij moeten niet naar de politiek komen, laat ze naar ons komen.

 

*Maar ze komen wel eens op werkbezoek toch…………..?

Ja precies………….wel eens…………… maar als de auto de hoek om is zijn ze vergeten wat er werkelijk speelde.

 

Politici moeten mee ontwikkelen met hun tijd maar soms heb ik wel eens het idee dat als ze aan ‘de macht’ komen, ze zichzelf op de kaart willen zetten en vergeten da thet goed ook best behouden mag worden terwijl er door ontwikkeld wordt.

 

Ontdekkend leren is nu de hype?

Wat denk je dat wij 50 jaar gelden deden met een emmertje, een schepje, water en zand?

Met de opgezette eend die mijn meester uit de vitrine haalde?

Met de stokken die we uit het bos haalden?

Met de lieveheersbeestjes die we in een potje stopten met blaadjes?

En nu ineens ontdekkend leren op de kaart zetten?

De middelen zijn misschien anders, het idee en de uitvoering zijn nooit weg geweest.

Denk eens na heren politici.

En dan moet ik geloven dat jullie betrokken zijn en verstand van zaken hebben.

 

Dan gaan we naar binnen. De regen barst boven onze hoofden los.

Acht keer doe ik de shot over van het omhoog houden en vertellen over de goede doelen.

De Cliniclowns omdat lachen zo gezond en helend is. Niet alleen voor Nederlandse kinderen maar voor ALLE kinderen (en volwassenen trouwens ook)

Alzheimer omdat er zoveel schort aan het ouderen beleid.

Met drie top collega’s de Alpe D’Huez oplopen voor het KWF omdat er lang niet genoeg gesubsidieerd wordt.

Omdat we niet eens ons eigen ziekenhuis en gespecialiseerde hulp of juiste medicijn mogen kiezen.

De vogelbescherming omdat er veel over milieu gepraat wordt maar ik nog geen échte verbeteringen bespeur. Omdat er teveel belangen van grote bedrijven en oliemaatschappijen bij gemoeid zijn.

Jantje Beton en Unicef omdat kinderen DE TOEKOMST hebben/zijn. Niet alleen mijn en jouw kinderen maar ALLE kinderen!

En daarom hebben Willem en ik ook een kindje uit Kenia geadopteerd omdat er potdikkie wel een raket naar de maan kan maar we niet voor water in Afrika kunnen zorgen.

En ik ben lid van een vakbond ja.

Omdat door jullie continue veranderingen in regeltjes en de betutteling ik een grote kans loop ooit juridisch te moeten worden bijgestaan.

Maar ik ben en ik word geen lid van een politieke partij.

Want vandaag zeggen jullie dit en morgen doen jullie dat en dus stem ik vandaag Groen Links en morgen D’66 en overmorgen SP en overovermorgen CDA en wie weet ook ooit nog weer eens VVD

Dat werkt niet?

Nee jullie manier van doen werkt dus ook niet J

 

Waar is jullie duidelijkheid? Waar is jullie visie?

Waar zijn de idealen?

Ik wil zo graag een beetje weten waar ik aan toe ben….een beetje maar….

Pappen en nathouden of compromissen brengen geen duidelijkheid en vormen geen standpunt.

Al die kleine en grotere verenigingen waar ik lid van ben vertegenwoordigen mij. Mijn idealen, mijn betrokkenheid, mijn visie op de wereld en ze vullen ook de gaten die jullie laten vallen. En wat zo heerlijk is…..ze draaien er niet om heen, ze blijven staan waar ze voor staan en dat is zo héérlijk duidelijk!!

En mocht het op de tv straks, door knippen en plakken, anders overkomen dan was dit mijn verhaal!

 

Dan moet ik het trapje in de tuin weer aflopen en het water over staren.

Eén ding heb ik vandaag geleerd…………….

Cameraman zijn is een intensief, vermoeiend, creatief en moeilijk vak