De inspecteur komt eind van de week en de school staat op zijn kop.
Alles moet voor het hoge bezoek wijken en check, check, dubbelcheck, de mappen moeten kloppen, de handelingsplannen in orde zijn, de OPP’s ondertekend, de roosters aangepast, de Cito’s geordend, adreslijsten up to date etc. etc. Niet alleen na schooltijd maar ook tijdens de uurtjes vrij spelen zijn juffen en meesters druk met het perfect in orde maken van alles en nog wat aangaande de klassenorganisatie.
En dat in een tijd dat ook de evaluatie rapporten en de portfolio’s geschreven moeten worden, de brieven voor gesprekken de deur uit moeten, het schoolkamp geregeld moet worden en de eindmusical geoefend.
Juffenhoofden lopen om!
Het is dinsdagmiddag en dat betekent volgens het rooster; musical oefenen voor de schoolverlaters en een kwartiertje later de ‘schoolblijvers’ naar gym.
Mooi zo….als de spelers weg zijn hebben we een kwartiertje over voor extra geregel terwijl de kinderen lekker spelen…….
Dan is het tijd om naar gym te lopen.
Maar………… waar is Jip onze, thuis en op school, notoire wegloopster?
De wc oppert mijn klassenassistente.
De musical wed ikzelf!
En inderdaad, als de wc leeg blijkt te zijn en de speelzaal wordt gecheckt, zit mevrouw pontificaal in kleermakerszit (de favoriete houding voor een kind met Down) op een bank. Ze ziet onze hoofden en zonder enig gevoel van gewetenswroeging en met de kin nuffig omhoog zegt ze ‘oeps, naar de klas’.
Ik vraag haar waarom ze, zonder het te vragen of zeggen, naar de speelzaal ging en vertel dat we ongerust waren. Met opgeheven en triomfantelijk hoofd zegt ze ‘Ik ben Fleur’.
TRINGELINGELINGELING, alle toeters en bellen van mijn trukendoos beginnen dan te rinkelen!
YESSSSS denk ik…..een ingang misschien om haar voor eens en voor altijd te leren dat weglopen écht ÉCHT niet kan!!
‘Ach Fleur’ zeg ik tegen haar, ‘had ik me toch vergist en dacht ik dat jij Jip was’!
‘Leuk hoor Fleur, dat je mee gaat gymen. Daar zal de gymjuf vast ook heel blij mee zijn want die heeft je al zo lang niet gezien’ en ik geef haar Fleurs gymtas in handen.
Jip kijkt me aan of ze water ziet branden en probeert, het hoofd iets minder triomfantelijk verheven, nog ‘Ik ben Jip hoor’ Ik klets rustig door alsof ik niets gehoord heb.
In de kleedkamer probeert ze nog bij de andere begeleider ‘maar ik ben Jip hoor’. De begeleider, door mij ingelicht, speelt het spel mee. ‘kleed je maar gauw om Fleur’.
Snel licht ik ook de gymjuf en stagiaire in. Zij herkennen het probleem want ook bij hen is Jip regelmatig ineens van de aardbodem verdwenen en dus spelen ze graag het spel mee in de hoop dat het ook hen wat oplevert!
‘Oh fleur, wat fijn dat ik je weer eens zie en hoe gaat het met de musical’ begint de gymjuf als Jip binnenkomt. Jip haalt haar schouders op. ‘jij bent gek’ zegt ze en neemt plaats op de bank.
De gymles verloopt gezellig. Jip doet leuk mee en…… nog belangrijker….ze blijft in het lokaal.
Als de gymles is afgelopen roep ik nog ‘Snel omkleden Fleur want je moet met chauffeur Peter mee naar Zevenaar’.
Oeps…..dan begint er toch iets te dagen in het eigenwijze Jippen-brein.
‘Nee, ik ben Jip en mijn papa is R en mijn mama is A en ik woon hier’ zegt ze.
Ik ga er niet op in, help iedereen met omkleden en loop met de kinderen naar de klas om jas en tas te pakken en op de gang plaats te nemen waar de chauffeurs de kinderen altijd komen halen.
Daar komt Peter aan. ‘Ha Peter’, begroet ik hem knipogend, ‘ik heb vandaag twee Fleurs voor je’.
Peter heeft het door en speelt mee.
Maar dan wordt het Jip teveel. Ze heeft precies door waar de schoen van de juf wringt…….
‘Ik ben niet Fleur en ik mag niet naar de musical. Ik blijf in de klas’ zegt ze met het hoofd iets naar beneden.
En terwijl Peter met één Fleur vertrekt, prijzen we Jip de hemel in en joelen blij ‘oh daar is onze Jip weer, we hebben je zo gemist. Wat fijn dat je er bent. We kunnen niet zonder Jip hoor’!
Een grote grijns op Jips gezicht en nog een grotere op die van ons.
We draaien ons met opgeheven hoofd om, om onze winst te vieren……….
We draaien ons weer om en…………………… WEG JIP!!
‘Ze rent net de deur uit’, roept een van de collega’s!
Tja……………you win some, you lose faster………………!
En daarom wil ik alleen nog maar werken met kinderen met Downsyndroom.
Omdat na je hartverzakking de volgende uitdaging zoveel vreugde levert!
En……je het NOOIT wint 🙂
Die Jip………….!!
