P. is een leerling die door zijn ouders geadopteerd is uit een Oost Europees land.
P heeft een reactief hechtingsstoornis.
P wordt ervaren als lastig omdat hij altijd aandacht zoekt.
Arme mensen die het niet begrijpen….. P zoekt geen aandacht maar veiligheid.
Gelukkig komt P dit jaar bij ons in de klas en knapt erg op!
En nu ligt ineens de opa van P op sterven.
Nee…niet ineens. Het zat eraan te komen.
Van kwieke opa naar kwakkelende opa, naar opa in een rolstoel, naar opa in een bed.
Maar voor ons type kinderen maakt dat niks uit. Opa is opa of hij nou loopt of rijdt of ligt.
Prachtig is dat! Dat heb ik weer mooi weer van ze geleerd!
En eigenlijk wist ik het al. Want hoe beperkt ze deze kinderen ook noemen, ik zie de beperking nauwelijks meer. Ik zie prachtige mensenkinderen die wondertjes verrichten!
Maar vandaag loopt P met zijn ziel onder zijn arm.
Opa, zijn vriend, ligt op sterven en zal morgen niet meer halen.
P die uit huis woont, is het weekend fijn thuis geweest bij papa en mama en heeft afscheid genomen van opa. Een top opa. De laatste woorden voor P waren ‘we hebben het goed gehad samen jongen’! Deze woorden zal P altijd meenemen!
Maar wat betekent nou dood als je afscheid nam van een opa die nog leeft. Want ook al ligt opa in bed en ademt hij moeilijk, hij leeft wel.
P heeft geweldige ouders! Met hen had ik afgesproken dat ze zouden bellen als het zover was. Dan komt het verdrietige telefoontje. Dicht in mijn nabijheid neemt P de telefoon van mij over.
Verdriet is een lastig fenomeen. Ben je pas echt verdrietig als je huilt?
P vraagt of de ‘lijkenauto’ al geregeld is en of papa en mama de kaart al gemaakt hebben. En of oma nu helemaal alleen is.
P wil precies weten hoe laat alles gaat plaats vinden en waar. En vooral ook hoe laat ze hem komen halen. En of ze nog wel naar de afspraak op de vervolgschool kunnen want hij moet toch morgen kennismaken in zijn nieuwe klas, met zijn nieuwe juf.
Dit is P’s verdriet!
We zitten in de kring. P vertelt en P vraagt. We bekijken filmpjes en lezen een boek over doodgaan.
We maken samen een rouwboek voor P en zijn familie en P maakt een tekening voor bij opa in de kist.
De andere kinderen zijn begaan met hem. Ze willen ineens allemaal zijn vriend zijn!
Dood levert ineens ook veel op!
Ben ik nu een held of ander soort middelpunt zie je P denken.
De kinderen condoleren P om de beurt.
Dan staat S bij hem stil
S en P kunnen niet zo goed samen door de bocht.
‘Ik vind het heel erg voor je’ zegt S super begripvol, ‘misschien kan je straks een andere opa halen’.
‘Bij de Hema lopen heel veel opa’s’ hoor ik J zeggen.
En dan begrijp ik plots waarom ik eigenlijk zelden bij de Hema kom.
Ik ben nog te jong voor de Hema 🙂
