Niks geen gelikte en geplande reisorganisatie vakantie met hostess en transfers maar losse ticket boeken en een hotel op internet zoeken. Spanje is dan wel niet mijn land maar ik wil weer eens naar Barcelona. De laatste keer dat ik er was had ik een gigantische kater na het drinken van 2 en een halve liter Sangria waar ik van dacht dat het vruchtensap was. Domme actie. De laatste keer was ik achttien en zat ik met een toenmalig vriendje in het vreselijkste toeristenoord dat ik me achteraf kon bedenken, Calella, waarna ik gezworen had, noooooit meer naar Spanje te gaan.
Spanje was óf voor ouwe jeweetwellen óf voor jonge losbollen. Tot geen van beide wenste ik te behoren.
Maar…………….. Barcelona had wel een onuitwisbare indruk op me achter gelaten. Een indruk die ik als volwassene wel eens wilde herbeleven!
Alleen……….. niet voor de volle zomervakantie!
Dat werd dus 9 dagen Barcelona boeken. Dan een interne vlucht naar …. ach laten we Malaga maar eens doen want daar vliegt Ryanair ook op. En vervolgens lekker na 7 dagen vanaf Malaga naar huis!
Zo geschiedde!
De vlucht verliep goed, de busreis was een makkie (alles staat goed op internet beschreven in blogs van anderen) en het hotel was met de, in de ANWB winkel gekochte, plattegrond snel te vinden.
Hotels zijn er niet veel in Barcelona. Het zijn veelal pensions of hostels. Wij hadden een pension waar we 
aanbelden. Een stem klonk door de intercom, een zoemer klonk en we konden door de reusachtige deur van dik massief hout naar binnen. Daar stonden we in een gigantische hal annex binnenplaats en konden kiezen óf de enorme marmeren trap nemen óf de kleine gammele lift. De koffers en dus ook ik kozen de lift en Willem verkoos de marmeren treden.
De pension eigenaar, een stuntelige overmatig gastvrije Spaanse jongeman die vast heel keurig was opgevoed heette ons welkom en verschaf zoveel informatie dat we naar tien zinnen tekst de draad al kwijt waren maar wel heel veel kruisjes op onze plattegrond rijker!
Als we dat allemaal moesten bezoeken dan konden we beter nog negen dagen bijboeken!
Ach, en toen begon de heeeerlijke ontdekkingstocht door Barcelona. Een stad waarvan we ons voor het eerst in ons reisbestaan afvroegen of die écht niet mooier is dan Parijs!
Maar eerst………….onze espresso ervaring.
Moe en verhit als we zijn na de reis, verlangen we ontzettend naar een kop koffie. We vinden een gezellig terras en bestellen daar allebei een espresso. Trouwens ook onze eerste ervaring met het feit dat Spanjaarden (Catalaan of Andalusiër) verrekte slecht Engels spreken. Misschien verstaan ze je dan wel maar antwoorden doen ze toch écht in het Spaans terug.
Enfin, we genieten van de koffie en krijgen net als in Parijs het bonnetje in een borrelglaasje gerold op tafel.
Willem, toch wel van ons beide degene die het meest op de centjes let, rolt het bonnetje open, zijn mond gaat open en ik hoor ‘lees ik dit nu goed’? Ik kijk en zie €2.30 staan. Twee dertig lees ik hardop waarop Willem zegt ‘ze hebben denk ik een fout gemaakt’. 
We proberen de ober duidelijk te maken dat het niet klopt want ‘kijk duo espresso’ maar óf hij begrijpt het niet óf wij begrijpen hem niet maar we rekenen uiteindelijk zonder teruggefloten te worden €3,00 af en willen geen wisselgeld.
Willem gelooft nooit dat het klopt en heus…..op het eerstvolgende terras gaan we weer zitten en bestellen wederom twee espresso. Het eerste wat we doen als de twee kopjes zijn neergezet, is het bonnetje, onder dit keer een schoteltje, vandaan te pakken en lezen €2,40.
We kijken elkaar aan, schieten in een onbedaarlijke en onophoudelijke lach en weten vanaf dat moment; dit gaat een héérlijke vakantie worden!
Nou was deze vakantie dat zonder die bonnetjes ook wel geworden want als we eenmaal de gebouwen achter de naam Gaudi ontdekt hebben zijn we Gaudi hongerig en kunnen niet genoeg krijgen van alles wat deze man gemaakt heeft maar vooral ook nieuwsgierig naar de man zelf.
Ik koop bijna al het leesbare over Gaudi wat ik maar in de kiosken en souvenirswinkels kan vinden en verslind de informatie op terrassen, strand en hotelkamer.
De Sagrada Familia………..ik kan met woorden bijna niet beschrijven wat die met ons gedaan heeft. We kijken onze ogen uit als we er omheen lopen. In één dag kan je niet alle gebeeldhouwde taferelen in je opnemen. Zo verfijnd, zo vol liefde dat je de hijskranen die er boven hangen allang niet meer waarneemt. Zo precies, zo hartverwarmend dat je niet opmerkt dat deze Sagrada nog lang niet af is. Maar op het moment dat je dat dan weer even beseft, niet kan wachten wat het volgende tafereel zal zijn en liefst elke maand even zou willen gaan kijken om de vorderingen te volgen. Vorderingen die helemaal niet snel gaan want elke keer als er weer iets af is moet er weer gewacht worden tot er geld genoeg is voor de volgende fase. Sommigen beweren dat de Sagrada nooit zijn voltooiing zal behalen.
Maar als we dan binnen zijn wordt het wel héél stil in ons. Zonder het te merken pakken we elkaars hand beet en zijn even vrij van alle zwaartekracht. Dat licht……………dát licht…………DAT LICHT………. het is o n g e l o f e l ij k!!!!
Dat licht………..ik kan het niet eens verwoorden………en dan dat licht in combinatie met die architectuur…. die pilaren als bomen….die gangen vol kleuren………..dat licht…….. Hoe heeft iemand dit kunnen bedenken…………??!! De Sagrada dat zijn wij. Dat ben jij.
We lopen rond. We zitten op een bankje. We lopen weer rond. We zitten op een bankje. We lopen rond. We hangen tegen een pilaar. We lopen rond en gaan weer zitten. En we kijken en kijken en kijken en absorberen. Dit is a b s o l u u t het aller aller mooiste dat we allebei gezien hebben. De meest intense, meest religieuze beleving, meest niet na te vertellen ervaring ooit!
Voor we het weten zijn we al drie uur in de Sagrada. Voor we het weten is het sluitingstijd. We worden losgerukt uit onze verrukking. Hoe kan je dit ooit navertellen?
Eenmaal buiten willen we niet weg. We gaan zitten op een terrasje op de hoek en kijken alleen maar naar de Sagrada, naar de ervaring. Was het wel echt waar? Als ik van hieruit naar de kleine raampjes kijk kan ik me niet voorstellen dat ze die kleurenpracht, die verrukkelijke lichtzee teweeg konden brengen. En toch is het zo.
We blijven lange tijd zitten. We drinken wat. We eten er zelfs. We ervaren na…………..
Maar ook Park Guell, Casa Mila, Casa Batlo, Casa Vicens en al die andere werken van Gaudi zoals de straatlantaarns of beelden op pleintjes laten een onuitwisbare indruk achter. Overal kom je hem tegen, Camp Nou, La Rambla, Placa Catalunya, Port vel…noem maar op. Barcelona ademt Gaudi. En met recht zijn ze daar trots op. Alleen zo jammer dat ze nu overal geld uit proberen te slaan. Antoni zou zich omdraaien in zijn graf.
Ach….Gaudi……Kleuren kunstenaar. Maar niet zomaar kleuren. 
Speler met natuur! Maar niet zomaar de speling.
En als we in zijn huis komen en al die doordachte meubels zien, zijn badkamer, wc, slaapkamer dan weten we dat we met een heel uniek mens te maken hebben.
Als mensen me nu zouden vragen wie ik in de hemel als eerste zou willen ontmoeten dan zou ik volmondig ‘Antoni Gaudi’ roepen!
Nog een heerlijke ervaring is Xipi. Een minuscuul klein eettentje met standaard 5 tafeltjes buiten maar als er meer mensen komen dan wen er met de krukjes van binnen in no time meer tafeltjes gecreëerd. En druk is het er. Nergens in heel Barcelona dronken we lekkerder Sangria dan daar. Met zoveel zorg bereid met zoveel liefde geserveerd. De tapa’s waren verrukkelijk. Xipi, gerund door drie Chinezen.
Het strand vonden wij nou niet zo geweldig. Veel politie en regelmatig charges. Even lekker uitrusten was er niet bij want je moest super alert zijn op je tassen. Overal stonden ook waarschuwingsborden die je alert hielden! Het was er druk en lawaaierig. Maar…er viel veel te zien en te beleven!
Ook zo heerlijk was het om al die piepkleine steegjes door te slenteren. El Borne, Barceloneta. Wat ons opviel, en wat ons ook door de vriendenkliek verteld was, was dat je zo gruwelijk gemakkelijk de weg in Barcelona altijd weer kan terugvinden. Barcelona bestaat uit vierkanten en je komt er altijd weer op een grote straat uit. 
Natuurlijk mocht Font Magica, het waterballet, de watershow, niet ontbreken. Uren hebben we staan kijken naar het schouwspel van muziek, water en kleur. Maar nog leuker was stiekem te genieten van mensen die over een brede richel in de straat struikelde. Jongeren naast ons hadden het ook door en samen voorspelden we of het wel of niet zou gebeuren. Een struikelverbond in Barcelona 🙂
Natuurlijk hebben we de Montjuïc beklommen. Hebben we door het Olympisch dorp en stadion gewandeld. Hebben we de duikplanken gezien waar vanaf de schoonspringers sprongen terwijl ze over Barcelona heen konden kijken.
We hebben Camp Nou bezocht en de naam van onze eigen Johan Cruyf zien hangen. We hebben ons verbaasd over de prijzen van de shirtjes en ballen die je er kon kopen in de Barcelona shop. Maar het was wel een geweldige ervaring om er te staan en te zijn en te wandelen. Geld om erin te gaan hadden we er niet voor over. We hebben de grasmat en tribunes door spleetjes tussen de wanden bekeken. Ook mooi!
En natuurlijk zijn we, op de laatste dag bestolen. Je zou denken dat dit op de Rambla gebeurd, terwijl je daar rond slentert, van de living statues genietend of de Mercat de la Boqueria (overdekte markt) doorwandelend. Maar je bent juist daar te alert. Het overkwam ons daar wel dat we ons lieten overhalen iets te drinken op een terras op de Rambla, sangria en bier bestelden om gewaarschuwd te worden door voorbijgangers dat er afgezet gingen worden. En ja hoor…we konden 75 euro afrekenen voor iets waar we elders maar 15 euro voor hoefde te betalen. We zijn tergend lang blijven zitten, tot de obers ons wel konden schieten. We twitterenden onze klacht en plaatsten er een foto bij wat de obers nog woedender maakten. Oké we brachten er teveel geld maar haalden zo wel ons gram. 
Nee beroofd werden we aan de haven. Een fietser verloor zijn sleutels. Ik riep hem, hij draaide de fiets en stond een eindje verder stil maar bleef maar bellen. Om hem niet te storen wachtte ik dus netjes. Hij draaide weer de fiets, ik riep hem nog een keer. Hij stopte weer een eindje verder en hing weer aan zijn mobieltje. Willem stond op van het bankje waar we heerlijk van de avondzon op zaten te genieten en liep op zijn beurt er met de sleutels naar de man. Vijf seconden later hoor ik roepen en gillen ’they stole your camera’. En ja hoor……Willem weg, de camera onbeheerd en een ander die zomaar voor ons uit het niets kwam aanfietsen, grist de camera van de bank en sjeest weg.
Op zoek naar politie. Maar we moesten uiteindelijk aangifte doen op het bureau. En na eindelijk een geopend bureau te hebben gevonden, kon dat pas de volgende ochtend. Op de dag van ons vertrek.
De pension eigenaar en de mensen van Xipi hebben ons geweldig geholpen. We hebben aangifte gedaan bij een super leuke agent die ons ook nog eens alles vertelde over FC Barcelona. Zelf geen voetbal liefhebber maar dat maakte niet uit zei hij. FC Barcelona is een begrip! FC Barcelona is een cultuur gewoonte waarmee je wordt opgevoed.
We hebben ook nog fotoboeken moeten doorzoeken of we de dader(s) zagen. En ja die zagen we. Tenminste….ik twijfelde maar Willem wist het zeker. Ik vond het heel moeilijk om zomaar een mens aan te wijzen. Het ging om een professionele bende zei de agent. Tja dat vermoeden hadden we al. Jammer dat we zo onze heerlijke ervaringen in Barcelona moesten afsluiten!
