Vele wegen naar en door Rome
Dag 1
Er zijn vele wegen die naar Rome leiden. Voor mij leidt eerst de weg van Presikhaaf naar Vredenburg alwaar ik mijn reispartner oppik. Trappelend van ongeduld staat ze al te wachten! Als we goed en wel in de auto zitten en de poort is afgesloten blijkt dat ik mijn sigaretten vergeten ben. Lekker suf. Zullen we ze laten liggen? In Italie schijn je toch nergens te mogen roken! Laat ik het maar niet doen. Al was het maar voor de rit in de auto.
Dan rijden we eindelijk rijden van Arnhem richting Utrecht en verder richting Amsterdam. De volgende weg die naar Rome leidt. Benzine verslindend gewoon als je snel weg wilt snel en dus veel te hard het gaspedaal indrukt! Ik sjees langs de woonplaats van mijn dochter. Nader dan de woonplaats van mijn zoon en zie dan al snel de bordjes Schiphol staan.
Het bloed begint de stromen, de kriebels zitten in de aderen. Ook lang parkeren is snel gevonden. En brutaal als ik ben, rijd ik langs de wegafzettingen en zet de auto vlakbij de terminal van de bussen neer! Row 102. Niet zeuren…even priegelen om de auto ertussen te krijgen en ja hoor, we staan!
Koffers uitladen en ons mengen tussen de vertrekkende meute. Half uitgeslapen figuren hangen rond en in bussen. Wij zitten vol adrenaline en het kan ons niet snel genoeg gaan. Wat nou slaperig??!!
Hobbel de hobbel rijden we naar de vertrekhal. Wel even lastig zoeken naar de juiste vertrekhal. Maar we blijken hal 1 te moeten hebben! We zijn lekker vroeg en inchecken is zo gepiept. Dan duiken we als twee hebberige vrouwen de taxfree winkeltjes in! Het ene winkeltje is nog aantrekkelijker dan de andere. En met tassen vol parfum en sieraden verlaten we uiteindelijk de winkelpromenade. Tijd voor een bakje koffie! Tot mijn schrik ontdek ik dat ik niks voor de kinderen heb gekocht. Geen nood, Annet weet me te vertellen dat je goed voor jezelf moet zorgen en niet altijd aan een ander hoeft te denken. Het zit me niet lekker maar met Rome in mijn gedachten en de prullaria die ze daar aan te bieden hebben, kan ik me erbij neerleggen. We hebben tenslotte nog vier hele shop dagen!
Stijf van de parfumlucht duiken we dus een barretje in. De mensen lijken ons te mijden als we langskomen. Tja, je moet ook mar van veertig luchtjes door elkaar houden! Van Calvin Klein tot Dior en van Chanel tot Armani, van Estée Lauder tot Lancome en dan nog eens veel meer. Geen plek op onze huis lijkt parfum onbedekt! Walm, walm daar komen we aan!
Maar voor ons overheerst de heerlijke geur van verse cappchino! En, de dampen van nicotine. Want we mogen roken!!! Naast het TE veel aan parfumluchtjes, stoppen we ons vol met een TE veel aan nicotine om er de komende vlucht tegenaan te kunnen.
Nog een laatste keer de winkeltjes van binnen bekijken en dan op naar Gate C14.
Als we op onze stoelen 27A en 27B zitten kan het feest beginnen!
Gezagvoerder Gerbens en zijn crew heten ons van harte welkom op deze zonovergoten dag en wensen ons veel plezier met deze KLM vlucht! Met oerend geweld zet de motor zich in beweging en we stijgen op!
En een schitterende vlucht wordt het! We hebben absoluut helder zicht. Zo vliegen we over Dortmund waar, een paar minuten voor we over vlogen, vrienden van mij zijn vertrokken naar dezelfde bestemming en dus dezelfde richting. En even denk ik eraan dat ik Gerard en Marianne wel eens tegen zou kunnen komen! Maar lang tijd om erover na te denken heb ik niet als het eten al wordt geserveerd. Het is al echt Italiaans. Macaroni salade, een pestobroodje en een tiramisu achtige pudding. Smullen dus! Dan alweer verzinken mijn gedachten bij de geweldige aanblik van de Alpen. Hier ergens moet Ruedi wonen! Is dat nou Bern of Bazel? Wel een grote stad! En verder vliegen we. Over Bologna en Florence. Dan voelen we de hobbels van het landen al. We fasten our seatbells en twee uur na vertrek zit ik al in Italië!
Hier kun je niet tegenaan rijden met je Nisannetje! Captain Gerbens en zijn crew wensen een pleasant stay en dan kunnen we gaan. Tijdens het wachten om naar buiten te kunnen raak ik in een leuk gesprek met een Amerikaan uit North Carolina. Hij is bezig met een Europa reis maar zijn vrouw kost hem veel geld. Tja shit happens. Zijn dochter zit ook in het speciaal onderwijs. En zo kom ik de tijd wel door daar in het gangpad!
Hectiek op vliegveld Leonardo da Vinci in Fiumicino. Druk vliegveldje hoor. En vooral veel Italiaanse borden met piepkleine engelse lettertjes eronder. Zie nu je weg maar te vinden. En natuurlijk vinden we die! Eerst de koffers maar eens. Die laten even op zich wachten! Maar als we ze eindelijk bemachtigt hebben dan kunnen we toch richting station en dus de volgende weg die ons naar Rome leidt.
Het station is snel gevonden en een mega vriendelijke en vooral mooie Italiaan is bereidwillig mij te vertellen waar ik de kaartjes moet halen en waar ik dan heen moet. Eventjes twijfel ik of ik me echt dom voor zal doen. Wie weet reist hij wel mee naar Rome dan. Alsof hij mijn twijfel herkent vraagt hij of hij ons zal brengen naar Rome. Met zijn eigen shuttle nog wel. Het aanbod is aanlokkelijk. Maar om nou al meteen, binnen de eerste tien minuten voet op Italiaanse bodem, in te gaan op verleidelijke Italiaanse aanbiedingen, gaat zelfs mij te ver. Als ik daar maar geen spijt van krijg later!
Op perron 1 zitten Annet en ik gezamenlijk op mijn koffer te wachten op de trein. We mijmeren wat over mooie Italianen als de trein komt binnendenderen. Dan start de volgende hectiek. Want iedereen wil tegelijkertijd de trein in en de mooiste plak bemachtigen. Maar er moeten nog mensen uit en dus ook koffers. En er moeten ook koffers in! Maar kijk aan, daar hebben we mijn Amerikaantje en zeer galant draagt hij onze koffers de trein in! Jammer voor hem zitten we niet in dezelfde coupé. Wel raken we aan de praat met gezellige Duitsers. Allemensen ik heb in korte tijd al vier talen gesproken. Nederlands, Italiaans, Engels en Duits.
Ik krijg er echt zo’n vakantiegevoel van!
Tijdens de rit naar Rome krijgen Annet en ik om de haverklap de slappe lach. Duizenden antennes sieren de daken van de flats vol appartementen. Dat is lang geleden dat ik zoveel antennes zag. Ik wist niet eens dat die dingen nog bestonden. Heel af en toe duikt er een satelliet schotel op maar overwegend toch takkenbossen die schots en scheef her en der dwars door en over elkaar geplaatst staan op de hoge daken. Een zendamateurtje meer of minder valt hier niet op. Ook de mobiele telefoon antennes zie je er rijkelijk tussen staan. Het is geen gezicht en we liggen slap van de aanblik die het ons biedt!
Tussen de antennes door zie je ook overal was hangen. En we vragen ons af of hier ook waspoeder gebruikt wordt als we de gekreukte en smoezelige was zien hangen. Op muren die we langs denderen staan graffity teksten en ik pak als een razende mijn fototoestel als ik de achternaam van mijn kinderen op een van de muren zie staan! Zo die is vereeuwigd! Hoe dichter we bij Rome komen, hoe drukker het wordt. Tussen het geluid van de denderende trein over de rails door, hoor je het getoeter en getuuter van de auto’s in het verkeer! Een kakofonie aan geluiden!
Wat een rit, wat een rit. We komen bezweet en uitgelachen op perron 29 aan! Het perron van de Leonardo Express. Nu op naar de volgende weg. Nu niet naar Rome maar door Rome. Het Terministation is mega groot! Het lijkt nog groter dan het vliegveld. Ondergrondse gangen en bovengrondse winkelstraten leiden ons naar een van de vele uitgangen. En natuurlijk hebben wij precies de verkeerde! Roken in het station is streng verboden en wij snakken naar een peuk!
Daar begint het gedonder dus al! Niet roken in de horeca en niet in openbare gebouwen. Gelukkig biedt de straat uitkomst. Uitkomst? Allemachtig wat een hectiek en lawaai en drukte en gekte! Toet, tuut, piep, gier, wroem, broem, pèp, toeieuw, toeieuw…….
Mensen wroeten zich om ons heen. Rennen en vliegen, lopen en duwen en trekken en sjouwen en hollen……… Hier moeten we weg. En op dezelfde manier als ieder ander daar bewegen we ons voort. Wankelend, wroetend, duwend en trekkend, lopend en vastgeknepen tussen de meute, sjouwend, heen en weer gehobbeld wordend etc. Tussen twee bedelaars trek ik de plattegrond uit mijn tas. Annet in mijn kielzog zodat er niks gejat kan worden. Dan weet ik de weg. Dwars door de winkelstraten en de promenade en dan zijn we er al. Gewoon aan de verkeerde kant het station uitgekomen. Weer wroetend en duwend door de massa vervolgen we onze weg. Blauwe plekken van de koffers die elke keer tegen de enkels en kuiten aan botst. Bij broodje Mr Panini ploffen we neer op de koffer. Eerst even een broodje eten.
De koolhydraten zijn verbruikt en de suikers, mineralen en calorien dienen broodnodig gevoed te worden.
Broodje Romangolo en broodje Siciliana . Prego, grazie, pronto, conto….het gaat me niet verkeert af en krijg precies wat ik hebben wil. Als armoedzaaiers zitten we op mijn koffer met de rest van onze handbagage om ons heen verzameld. Waarom toch al die luchtjes en sieraden? Waarom toch al dat leesvoer mee? Wat kleren en een plattegrondje was immers alles wat ik nodig had! En we mogen nog niet eens roken na ons sobere maaltijdje. Daar komt het gedonder al. We mogen dus niet roken, de bloedsuikers dalen en we zien een ijssalon. Dat gaat niet meer goed komen. Ineens begrijp ik waarom er zoveel snoep en ijs winkeltjes zijn in Italië. Die mensen die afkicken en met bloedverlaagde suikerspiegels lopen hebben mega behoefte aan suiker! We likken zonder lang na te denken binnen de kortste keren van een mega Italiaanse ijshoorn. De gekste smaken die je maar kan bedenken. Zoveel smaken dat je van gekkigheid niet meer weet welke keuze je moet maken. Dus dat wordt elke dag tien ijsjes kopen om alle smaken een keer geprobeerd te hebben.
Wankelend, slenterend, trekkend, likkend en sjouwend komen we op de Via Volturno aan en zien het hotel in de verte.
De ene “via” gaat hier vaak over in de andere “via”. Tja dat moet je maar even weten. Ben al blij dat we dat de eerste dag al ontdekken! Mooi hotelletje! Raar straatje! Druk straatje ook vooral. Wat een verkeer dendert hierdoor. Ik voorzie mijn slaapgedrag van de komende dagen al!
Na het uitreiken van de passen, het zetten van de handtekening en nodige instructie kunnen we kamer 303 opzoeken op de derde verdieping! Dit zal ons tijdelijk onderkomen worden. Verbaasd kijk ik nar het creditkaartje dat ik in mijn hand gedrukt krijg. Het zal wel! Boven gekomen begrijp ik de bedoeling. Er zit een automaatje aan de deur. Hier stop je, je creditcard in en hopla de deur gaat open. Leuk systeem. We komen een gezellige kamer op maar een lichtje zou niet weg zijn. Lichtknopje? Oh daar! Maar mooi niet werken dus. Licht kapot? Alweer een raar doosje ernaast? Kaartje erin om licht te krijgen? Wat een gehannes. Nee hoor, er gebeurt niets. Maar ja, als Annet de deur achter zich sluit en ik stop weer de kaart erin dan krijgen we licht. Nee Wampie, niet kaartje eruit halen want dan gaat het licht na 2 minuten alweer uit hahahahaha!! Hup, kaartje laten zitten dus maar. Gaan we koffers uitpakken? En in de prachtig groene kasten stoppen? Tuurlijk doen we dat niet. We laten de kofffers voor wat ze zijn. Pakken de rugzakken in, verfrissen ons en ontdoen ons dus van de veertig luchtjes die inmiddels goed bezit hebben genomen van de zuurtegraad van onze huis en dalen van de derde verdieping naar de hal!
Voor we het weten staan we weer tussen de toet toet en de tuut tuut, de piep, pèp, boing, gier, toeieuwwww geluiden, de uitlaatgassen en de benzinedampen. Eens kijken hoe we gaan lopen. Rome te voet hadden we gezegd. Dat betekent dus, plattegrond in hand en wandelen maar. We zitten nog niet koud op Plaza Republica met een capuchino op tafel. Zijn nog niet koud in gesprek met een gezellige Italiaan, als ik Gerard en Marianne aan zie komen! Ze wringen zich een weg door de verkeersdrukte. Blik op oneindig en gewoon de plaza’s over. De auto’s stopen wel als je maar daadkrachtig oversteekt! Miljoenenstad, kilometervreter stad en wie komen wij tegen. Juist! Gerard en Marianne! We staan alle vier in opperste verbazing. Maar als snel heb ik Marianne de lucht in getild met luid Hiep Hiep Hoera want ze is nog jarig ook vandaag! Dat moet gevierd worden. De wijn wordt aangerukt en we klinken, proosten en toosten op de ontmoeting en alweer een levensjaar! Dat wordt een gezellige namiddag! We wisselen ervaringen uit van de reis en delen tips uit aan elkaar. We blijken ook nog alle vier een hotel te hebben dat notabene naast elkaar ligt.
Hoe kan je het plannen? Hoe groot is toeval?! Dan scheiden onze wegen weer. Annet en ik gaan een hapje eten en de stad verkennen!
Al snel hebben Annet en ik alweer de slappe lach als blijkt dat zij de M van metro voor een Mc Donalds aanziet en ik de M van metro dus verwissel met de Mac. WE kachelen stoer door het verkeer! Annet is wel de stoerste van ons twee. En zonder blikken of blozen doorkruist zij acht rijen auto’s die voorbijrazen alsof het niets is, met mij in haar directe kielzog! Gierend van de lach bereiken we de overkanten van Plaza’s en Via’s. Meer van de zenuwen dan van de humor geloof ik achteraf! Ik ben in veel steden geweest maar zelden heb ik zo’n hectiek meegemaakt als hier. Veel verkeer maar ook met temperamentvolle bestuurdertjes! Je hoort alleen mar getoeter van claxons en sirenes van politie, brandweer en ambulance. En nooit, nooit in deze vakantie zullen we één ongeluk zien of meer dan drie gedeukte auto’s tegenkomen zal aan het eind van onze reis blijken!
Maar ook nooit zal een van deze bestuurders op tijd op een afspraak verschijnen, een fatsoenlijke parkeerplek vinden of niet in een file staan! Rome binnenstad….wat een gedoe!
Na het eten in een restaurantje in de buurt met een pokke smerige wc, laten we vanaf een volgend terrasje de Rome indrukken op ons af komen! Je moet ook wel, want een lekker sigaretje na het eten zit er echt niet in, in Rome! Binnen mag niet gerookt worden. We voelen ons armoedzaaiers als we tegen een muurtje buiten ons peukje roken! Dus op een terrasje zitten maar. En absorberen die indrukken…… De kolossale gebouwen, wederom het verkeer waar geen rust in lijkt te komen, de gigantische fonteinen die overal staan en ruisen van de sterke stroom water die eraf dondert. Wat een stad….wat een wereldstad! En naarmate de avond en de nacht valt verlicht Rome zich feeëriek! We lopen de Via Nazionale af en doe ons te goed aan de gepofte kastanjes die op bijna elke hoek van de straat verkocht worden.
In de verte zie ik het enorme nationale monument op de Plaza Venetto achter het Capitool! Morgen gaan we er kijken! Nu eerst nog terrasjes pikken en de wijn proeven. Nou ja, proeven…..opslurpen met volle teugen en glazen.
We vinden een leuk terras, eigenlijk meer een paviljoentje waar Plaza Republica vol mee staat, waar we ons neer laten ploffen op de terrasstoeltjes. Massimo helpt ons een beetje te gewillig. Hij neemt gezellig plaats aan ons tafeltje en smeert ons alle drankjes aan die hij volgens mij achter zijn barretje heeft staan! Non, non, mezzo….nee, nee geen halve glazen en flesje maar completo…..hele flessen en volle glazen…. Ja, ja en wij niet weten war we belanden zeker vannacht! Dan komt er een donkere man aan die ons zijn waar aanprijst. Wij zijn, zijn “sisters”. Hij is onze brother! Al snel is hij heel wat armbandjes en kettingen lichter! Slimme vogel. Dan stuurt Massimo Zanzibar, zoals ze hem daar noemen, weg! Zanzibar? Terwijl hij uit Bangladesh komt heb ik net van hem gehoord als ik een praatje met hem aanga.
Na 7 wijntjes, vier glazen amaretto en nog wat zooi voelen we ons nog kiplekker en niet aangeschoten maar willen toch wel weg! Het is inmiddels over twaalven geworden en we willen er vroeg uit om Rome te ontdekken! We nemen afscheid van onze Massimo en na handkussen laat hij ons dan eindelijk gaan. Ook de buschauffeurs die ons ontdekt hadden en staan te wachten op de groepen toeristen, zwaaien gretig gedag!
Jullie kunnen ons allemaal wat. Wij duiken ons bed in! We vinden het straatje al gauw en stijgen tot de derde verdieping. Boven gekomen vragen we ons alleen af hoe we in godsnaam in slaap moeten komen bij zoveel verkeerslawaai! Annet slaapt gauw in maar ik ga een gebroken nacht tegemoet! Tuut, toet, pieuwwwwwwww, broem, wroem………..
Dag 2
Ik meen het echt…mocht je al hebben kunnen inslapen…..dan wordt je gewoon direct wakker van het toet….tuut…..piep….wroem….pieuwwww….broem…..
En wakker is wakker. Er is geen ontkomen aan! Je kan niet wakker worden en zeggen “ik soezel nog even wat, ik doezel nog even wat, ik slaap even uit”…nee wakker is wakker en een flinke meid als je dan kan dommelen of soezelen. Het verkeer en de daarbij behorende geluiden heeft je meteen in zijn greep! De marktgeluiden tien meter verder hebben direct in hun macht. De terrasjes die opgezet worden, de vrachtwagens die uitgeladen worden, de tikkende en klossende hakken en zolen die over de stoepen en straten, rennen, huppelen, vliegen of hollen, maar zelden normaal lopen!…..ze maken je wakker en houden je wakker!
Je wordt in Rome niet wakker…nee, nee,…..je bent in Rome gewoon meteen wakker!
Rome is 24 uur per dag…zeven dagen in de week! Nou oké, op zondag ietsje minder dan, maar verder toch gewoon chaos, drukte, hectiek, leven in de brouwerij, bruisend en borrelend!
Wij ZIJN (niet worden) dus ook in één klap wakker!
Dan kan je ervoor kiezen om even te blijven liggen maar dat lukt je niet! Dat doe je niet! De geluiden lokken. En die doen je niet voorzichtig uit bed stappen. Nee, nee, die doen je uit bed springen! En met je eerst sigaretje van die dag….geen asbak en geen rook permissie…hang je uit het raam en blaast je eigen damp tussen de damp der uitlaatgassen! Alles werkt ook meteen als je in Rome bent! Je ogen zien direct voor de volle 100% al de hectiek om je heen. Je oren horen direct voor de volle 100% en absorberen de verkeersgeluiden. Je neus is direct in optima forma en ruikt voor de volle 100% de uitlaatgassen en pizzaluchtjes over verse koffiedampen!
Oftewel……je WORDT niet in Rome…je BENT in Rome. Je doet niet half maar heel! Je gaat niet een beetje maar je gaat helemaal! Niet eventjes rustig maar meteen klapboem!
Dat is nou Rome!
We zijn dus wakker en douchen, poetsen en kleden ons aan! De ochtenden zijn frisjes, de middagen gewoonweg warm! Dit is volgens mij het enige dat geleidelijk gaat in Rome rond dit jaargetijde! De temperatuur! Tot een uur of tien, elf, is het aangenaam fris en daarna aangenaam warm tot heet! De avonden blijven op de een of andere manier aangenaam zwoel!
Het ochtendprobleem is daarom dus…wat trekken we aan of nemen we mee wat weer uit kan of aan kan?!
Eerst maar eens ontbijten en ons later zorgen maken. We stijgen tot de zesde verdieping en komen op een beeldig dakterras. Het plekje in de hoek is voor ons gemaakt. Een zalig ontbijtbuffet staat te lonken en pronken! Nou ben ik geen ontbijter maar oké, je bent in Rome en alles is anders, dus pak ik stoer een bord. Zoetwaren als taart en koffiebroodjes laat ik an me voorbijgaan. Warme gerechten als bacon en ei, worstjes en andere onherkenbare zaken laat ik ook links liggen. Maar de kleine broodjes, de zalige Italiaanse kazen, de olijven en het fruit, laat ik niet aan mij voorbij gaan!
Ook de koffie is goed te drinken. Het uitzicht is leuk maar niet overweldigend. Je ziet veel daken en dakterrasjes die vol hangen met mooie planten en bloemen of fruitbomen maar ook weer antennes en schotels! Her en der ontdek je een verdwaalde ruïne!
Toch is het goed toeven hier op het dakterrasje in het zonnetje!
Jammer alleen dat we weer ons sigaretje missen. Ja, ik weet het, het is schandalig maar het is een opvallend rookbeleid waar we in Rome tegenaan zijn gelopen. En des te meer opvallend omdat ik Italië nog ken uit de tijd dat iedereen maar dan ook iedereen met sigaretten op de lip op straat liep!
Met de rugzakken vol, duiken we Rome in. Rome te voet! Dat doen we dus!
We lopen de al bekende Plaza Republica op en steken weer stoer over! Je moet wel wakker zijn hier hahahaha!! Via de Via Nazionale belanden we door een zijstraat vol kerken (war zie je die overigens niet?) en plaza’s (en waar zie je die in rome niet?) op de Via Cavour.
Een lange promenade vol winkeltjes en eettentjes! Zomaar ineens zien we een marktje. Oh wat zijn vrouwen toch erg! We kunnen de markt niet langs en lopen er dus overheen. En zelfs dat niet zonder ons iets aan te schaffen! Met onze nieuwe aankopen in plastic tasjes duiken we een terras op voor een cappuccino en een sigaretje (buiten mag het!). We doen direct de aankopen aan. Fel blauwe en oranje vestjes! We zien er kleurrijk uit zo naast elkaar!
De ober weet ons gelukkig haarfijn uit te leggen hoe we bij het Colosseum komen!
Wandelend over de Via Cavour zie ik door een zijstraatje het Colosseum al opdoemen! Wat een reusachtig ding! Voor we het weten staan we er met de neus recht tegenover! Adembenemend! We hangen over het muurtje en kijken alleen maar. Massa’s mensen zien we op en om en rond en langs en in het gevaarte!
Hier is het dus allemaal begonnen. De beschaving! En wat heet dan beschaving? Gladiatoren gevechten ter volksvermaak! Roemrijke keizers, veldheren en soldaten die triomf vierden!
We wandelen voorzichtig en steeds maar kijkend naar het enorme gevaarte, de trappen af die ons heel dichtbij brengen. We kunnen de stenen aanraken en doen dat ook vol overtuiging! Verkleedde mannen als Romeinse soldaten en keizers, sieren de pleinen er omheen. Maar o wee als je ze op de foto wilt zetten zonder te betalen. Dan krijg je onbeschofte opmerkingen naar je hoofd. Tenzij je dik betaald, dan willen ze je liefderijk omarmen en omhelzen, je hun lauwerkransen opzetten, hullen in rood fluwelen capes of een zogenaamd gevecht met je aangaan met hun zwaarden. Geef mijn portie maar aan Fikkie!
We nemen plaats in de ellenlange rij mensen die allemaal een blik in het Colosseum willen werpen! Drie kwartier lang wachten en stiekem gluren door kogelgaten. En hadden we daar nou maar genoegen mee genomen want binnenin het Colooseum zie je niet veel meer dan dat je door die gaten al zag! Enfin, eenmaal binnen en weer een half uur in de rij gestaan te hebben voor een plas op een alweer vieze wc, zien we dus stenen en keien en restanten van wat eens een machtige arena geweest moest zijn. En toch doet het je wat! Mijn levendige fantasie doet me een vloer over de catacomben denken, de tachtig arcadebogen zich zien vullen met opgewonden mensen die bloedvergieten willen zien en de keizer zien zitten op het balkon ver boven! Neerkijkend op zijn volk! Met nog meer fantasie kan je de leeuwen en olifanten door de ondergrondse gangen zien opgejaagd worden en gladiatoren, vechters en criminelen hun misschien wel laatste gang zien maken! Met een beetje fantasie ja….want gewoon zomaar ben je er snel uitgekeken. Af en toe leg ik mijn oor te luister bij een van de honderden gidsen die er met groepen en drommen mensen rondlopen. Maar om nou te weten uit welk jaar welke steen komt, tja dat kan zelfs mij niet boeien. En de rest staat beter in de boeken beschreven dan dat ik de gidsen in krom en soms onbegrijpelijk Engels en Duits hoor koeterwalen! Trouwens wat is er leuker dan je eigen fantasie over Asterix en Obelisk-achtige taferelen laten gaan!
Als we het Colosseum uitwandelen, met elk zo onze eigen gedachten, doemt het Forum Romanum voor ons op! De talrijke pilaren staan statig overeind en lijken ons te roepen. De nog talrijkere ruines prikkelen onze drang tot meer te weten komen over de oorsprong van beschavingen. We treden een wereld in die niet de onze is maar toch aan de bron heeft gestaan van veel van wat wij nu hebben en kennen. Het is een andere wereld die in niets doet lijken op de huidige beschaving en die je doet neerploffen in een soort van onbekende en onbewoonde planeet! Ver om je heen, zo ver als je kunt kijken zie je ruines, opgravingen, zuilen en pilaren, tempels, triomfbogen, kolossale gebouwen en resten steen en marmer!
Je hebt geen weet meer van verkeersdrukte, geen weet meer van de bewoonde wereld, van huizen met antennes of van terrasjes met goed wijn. Je stoel verruil je met een ongemakkelijke zit op een ongelijk gemetseld muurtje of een restant marmer. Waar je loopt, waar je slenter….je ziet resten van een wereld die niet de jouwe is maar wel ooit was!
Romeinse namen die ons niets zeggen komen ons ter ore. We lezen over Forums, Palatino’s, Thermen, Teatro’s, Tempels, Arco’s en Arcaden, Catacomben, Pilaren, Palazzao’s, Villa’s en lezen Romeinse cijfers als was het ons getallenstelsel. We komen er achter dat we zelfs voor Christus moeten lezen en niet na Christus. Voor de geboorte van Christus dus. Voor onze eigen jaartelling! Zo oud………. Zo stil wordt je daarvan!
Je kan je ogen er niet vanaf houden en valt van de ene verbazing in de andere! Hier is het ooit begonnen voor je gevoel!
Ik begin me voor te stellen, dat als het echt waar is dat je meerdere levens leeft, wat ik hier gedaan zou kunnen hebben. Heerlijk zo’n fantasie! Ik waan me in ijzeren harnassen, ik fluwelen kledij, in zijden doeken, met kruiken op mijn hoofd, keuvelend bij de bronnen, op paarden als ik de Via onder de Triomfbogen door kom rijden na de zoveelste zege op het zoveelste land. Maar ik besef me ook dat je net zo goed doe arme gladiator kan zijn of die soldaat vastgeketend aan de kettingen met zware boeien om, meegesleurd achter het paard. Of op de forums met brandstapels en guillotines. Misschien wel buigend aan de kant van de Via’s, juichend en buigend als de keizer voorbij kwam met een lauwerkrans op het hoofd en een nog grotere zege krans om zijn nek! In zo’n tijd waan je je als je hier loopt. En je ontkomt er niet aan want je ziet niets anders als restanten……
Zelfs als we het Forum Romanum uitlopen belanden we weer op praalachtige pleinen met Bogen en Tempels. Met enorme standbeelden van mannen op paarden. Of mannen, laat ik ze keizers of veldheren noemen, die statig opgesteld staan. Vereeuwigd om nooit meer te vergeten. Tegenwoordig maken wij foto’s van mensen. Delen gouden en platina platen uit. Zetten ze in de krant. Hangen ze aan de wand. Tatoeëren ze op onze armen en ruggen. Maar vroeger kreeg je een standbeeld. En foto’s vergelen, tatoeages verbleken, kranten worden weggegooid maar standbeelden blijven hoe gehavend misschien en hoe verweerd ook, altijd statig in alle grootsheid staan!
Dan staan we weer in de hectiek van Rome Anno Domini 2005 op Plaza Venezzia en moeten de oversteek wagen. Daar zeten we onze gatjes neer op een eigentijds terrasstoeltje en bestellen een koffie, een wijntje en wat te eten! Insalata! (salade) Zo laten we indrukken goed op ons inwerken. Terwijl we omkijken naar de Monumento a Vittorio Emanuelle II, links kijken naar Colonna Tralana alsmede Mercati Tralanei en rechts kijken naar Palazzo Venezia. Je weet toch ook niet meer waar je het eerst naar moet kijken in zo’n stad!
Loeiende sirene’s stuiven ons voor de zoveelste keer voorbij. Politieagenten zelfs staande dit keer op motoren. We begrijpen nu dat dit soort kolonnes voor hoogwaardigheidsbekleders zijn en iedereen dan aan de kant moet en ineens het hele verkeer stil gelegd kan worden. Raar volk soms hoor die Italianen!
WE bepalen onze volgende bestemming. We willen in korte tijd veel zien. Zo mogelijk niet alles zien wat de moeite waard is. Alleen in zo’n stad als Rome kom je er snel achter dat je dat nooit gaat lukken en dat je echt terug moet komen. De stad biedt teveel en te vaak. En niet her en der maar gewoon op elke hoek van de straat en tussen in ook nog!
Ons volgende doel is het Vaticaan en we stippelen de route uit! WE lopen langs de gehele Fiume Tevere (rivier in Rome) en steken ergens een “Ponte” (brug over) WE beslissen later wel welke brug. Onze voeten zijn al niet meer om aan te voelen maar wat kan ons het schelen!
Via teatro Marcello (ook al zo’n enorm gebouw) vinden we weg nar het water. Je hoort het in de verte al ruisen. Het geeft een soort van rust in deze drukke stad! Voor we er erg in hebben lopen we onder de Romeinse herfstbomen met het hoofd gebogen want de boomwortels van deze oer oude bomen steken overal mijlen boven het asfalt en de stenen uit. Als je hier niet uitkijkt breek je een been, je nek, of nog meer. Ik vraag me af hoe hier kinderwagens en rolstoelen overheen moeten. Maar het is een schitterende wandeling!
De bomen zien er mooier uit dan dat je kan beschrijven. De rivier klatert en ruist. De muren langs het water vertonen oude Romeinse tekeningen van dieren die er ooit zo uit gezien moeten hebben. Of die de Romeinen vanuit hun eigen visie kleurachtig hebben nagetekend. De bruggen zijn kolossaal en dus aangepast aan de andere gebouwen in de stad. Ook hier moest de keizer natuurlijk zijn rijkdommen in kunnen uiten! Versierde ornamenten en beelden sieren de sierlijke bogen. De ene brug is nog mooier dan de ander. Dit is ookd e eerste plek waar we een open parkeerplekje tegenkomen, die dan ook direct benut wordt door een misschien al uren zoekende automobilist! We lopen langs de joodse wijk en zie kransen liggen voor de synagoge. Hier zullen ze nog niet lang gelden ook de doden herdacht hebben! De koosjere slagerijen en goede bakkertjes zijn hier alom vertegenwoordigt. Palazzo Spada en Palazzo Farnese zijn erg mooi van buiten maar we hebben de moed niet om ze in te gaan. You’ve seen one, you’ve seen them all denken we maar! Ponte Garibaldi…..Ponte Sisto…..Ponte Mazzini…. Ponte Principe Amadeo di Savoia…. Dan met een bocht naar St. Giovanni dei Florentini….maar nu eerst koffie…… Oh wij leren het ook nooit! Als je op sommige terrasjes gaat zitten wil het helemaal niet gezegd zijn dat je geholpen wordt. Sommige zijn self service en daar moet je toch echt wel naar binnen. En aangezien wij lui zijn omdat we al zoveel lopen en zere voeten hebben, is elke stap er eentje teveel. We weigeren dus ook wat te halen. Maar maken alleen de gang naar het toilet. Alweer een vieze. Toiletten in Italie zijn echt zo smerig. Hoe mooi een restaurant er van buiten ook uit kan zien, of hoe luxe ook….neem van ons aan…de wc’s zijn smerig, vies, stinkend, meestal zonder toiletpapier en de deuren gaan zelden op slot…als er al een deur in zit!
Helemaal goed dat we geen wijntje of cappuccino nemen want dat moet er toch allemaal maar weer uit!
Met de laatste loodjes en de voeten vol blaren wankelen we de Ponte Vittorio Emanuelle II over. En via een klein steegje, de Via S. Pio X komen we op de enorme lange Via della Cocillazione! De weg die je altijd op tv ziet en vol staat met mensen die de zegen van de paus in ontvangst willen nemen! Ik heb hem al eerder bewandeld. Ik was toen veel kleiner en herinner me hem veel langer en breder dan hij in werkelijkheid is! Maar hij is wel mooi en nog steeds groot deze Via del Concillazione!
Voor ons doemt het St Pietersplein op! En over het plein de ST Pieter zelf! Mooi is hij. Groots blijft hij! Als op televisie is hij! Ik bekijk het plein aandachtig. Sinds ik weet dat Michelangelo ook de ontwerper van dit schitterende plein is ben ik nog geïnteresseerder natuurlijk! Dan sluiten we aan in de rij voor de Sint Pieter. We moeten door zwaarbewaakte detectie poortjes en alle spullen gaan op een lopende band. We worden bekeken en doorgrond. Dan lopen we door naar de trappen. Ik kijk omhoog naar het ineens immense balkon. Vanuit de verte leek het zo groot niet maar nu ik eronder sta is het reusachtiger dan ik dacht. Van hieruit bekijkt de paus zijn broeders en zusters. Ik draai me om en ervaar wat de paus moet voelen als hij op dat balkonnetje staat te zwaaien en het gepeupel bedankt voor “die blumen”! Groots ziet er uit vanuit zijn plek! De Zwitserse Garde houdt de wacht. Met hun grote zwaarden en andere gevechtsapparatuur waar ik de namen niet van ken houden ze alles angstvallig in de gaten. Maar ook zie ik andere politiemannen op de been. Is het Carabinieri? Ze dragen grote uzi’s op hun buik! Eindelijk betreden we de trappen om de immense deuren door te gaan. En daar zie ik duizenden en duizenden mensen staan. Eerst let ik er niet zo op. Ik ben een en al aandacht voor de beelden en schilderingen. Dan ontwar ik een grote televisie camera…en nog een…en nog een….. en dan ineens zie ik allemaal banken vol paarse hoedjes zitten (kardinalen), honderden zij het. Met daarachter evenveel, zo niet meer, witte gewaden (priesters?) en daarachter zwarte jassen met boordjes (paters?) en dan nog honderden andere mensen. Het reikt vanaf het altaar tot aan het einde van de kerk!
Jammer want dit beneemt de kans om door de kerk te lopen. Ik moet nu elke keer helemaal om het midden gedeelte! Heel raar, maar wat die mensen doen daar sta ik nog niet eens bij stil. Ik ben allemaal stil van de Piëta en de mooie muurschilderingen. Van de graven, de mozaïekvloeren en de marmeren pilaren die zo prachtig bewerkt zijn! Totdat ik een stem hoor spreken. En kort na die stem een enorm applaus door de St. Pieter hoor golven! Krijg nou wat……daar heb je de paus. Nu weet i niet hoe gauw ik een plekje moet bemachtigen. Maar ja, dat gaat natuurlijk niet meer lukken. Om het middengedeelte staan ook weer mensen rijen dik om een glimp op te vangen van wat er dar in dat midden gebeurt. Maar ik zie wel de paus zijn hoge muts voorbij schrijden. In het wilde weg maak ik foto’s van over de hoofden van mensen heen. Ik neem een duik naar het middenpad welke bewaakt wordt door Zwitserse Garde en andere uniformen. Het enige dat ik nu op de foto krijg zijn rode pluimen van helmen. Dat schiet ook niet op. Ik hoor de paus praten. Het schijnt een of andere Eucharistie viering te betreffen maar dan wel een bijzondere. Het fijne snap ik er niet van en wil het eigenlijk niet weten ook!
Ik baal dat ik niet overal bij kan. Dan sta je eindelijk in die St. Pieter en dan kan je over de hoofden niet kijken en amper ergens bij! Ik loop nog een paar keer rond en neem dat weer in me op wat ik wel kan zien. De vorige keer dat ik in Rome was heb ik immers uitgebreid de Piëta kunnen zien! Nu de andere dingen dan maar! En morgen of overmorgen doen we de Sixtijnse kapel wel. Dan zie ik nog genoeg Michelangelo werken!
Doodmoe en met benen waar de voeten los aan lijken te bungelen verlaten we de St Pieter en laten de paus met zijn viering voor wat het is!
WE nemen plaats op het plein op een van de duizenden plastic stoelen die klaar staan om de mensen via grote beeldschermen mee te laten kijken naar de zegeningen en vieringen die binnen plaatsvinden. De stoelen staan schots en scheef in de vakken. Sommigen zijn er zelfs uitgehaald om elders een zitplaats te creëren. En op twee van die uit de rij getrokken stoeltjes nemen wij plaats. We laten het even allemaal op ons inwerken voor we het piepkleine postkantoortje in wandelen waar felbegeerde Vaticaanse postzegels worden verkocht en op even zo felbegeerde ansichtkaarten worden geplakt om naar het thuisfront te sturen! Zo zittend op dat stoeltje neem je veel waar. De verschillende kledij van Gods dienaren. De kleur bepaalt de rangen en standen binnen deze hiërarchie. De kardinalen, de priesters, de paters, de nonnen etc. De diversiteit aan uniformen van wellicht wel Gods aanbidders maar niet zijn dienaren. Of het moet op geheel ander vlak zijn. Het betreft hier de Garde, de politie, de toezichthouders, de wegjagers en de weet ik velen!
Van lansen en zwaarden, tot pistolen en uzi’s. Van gouden helmen met rode pluimen, tot blauwe petten met gouden sierselen, en witte helmpjes en hoedjes.
En dan heb je de harde werkers. Meer Gods dienaren vind ik ze eigenlijk. Dat zijn die mannen in overalls die met een latje en een touwtje de rijen van honderden en duizenden stoelen tot op de millimeter nauwkeurig weer recht zetten. Zet neer, zet neer, latje erlangs, touwtje erlangs, even schuiven en recht staat de rij!
Dan zetten we onze voettocht voort. We lijken de voeten wel achter ons aan te zeulen in plaats van ze voorwaarts te zetten. Vanaf 8 uur zijn we al in touw! (zonder latje haha) en het is nu half 6. Net buiten het zicht van het balkon van de paus ontwaren we een bende bedelaars en zwervers. Vrouwen die op de knieën liggen met de hand naar voren. Stokoude mannen met even oude stokken om ze op de been te houden. Invaliden, dronkaards etc. We kwamen ze al steeds tegen. Eentje op een trap en eentje bij de metro. Voor de kerken zitten er ook meestal wel een paar en bij parken en gewone straten. Ook bij de bruggen hebben we ze gezien. Maar hier….hier zijn ze in grote getale. Een verzameling van leed!
Een verzameling van leed, verdriet, pijn, ervaring, geschiedenis, onwil en onmacht, maar van een soort saamhorigheid die ik niet eerder proefde in de stad! Gedeeld leed en gedeeld verdriet lijkt het wel!
En dat alles buiten het zicht van de paus! Ik voel me niet echt op mijn gemak in het begin. Maar ik kan me niet losrukken van dit tafereel en we moeten toch even een plekje hebben om te kijken hoe we lopen moeten. Dan ineens gaat er een kleine smalle deur open en een non in wit met blauw komt nar voren. Ik zie de saamhorigheid uiteen vallen en ineens is het ieder voor zich! Ze kijken wie het eerst bij de deur is als er eten uitgedeeld wordt. Wie het eerst zijn bakje heeft, weet zeker dat het warm is! Weet zeker dat het genoeg is. Weet zeker dat het niet het onderste uit de kan is! Niet eentje zal de ander die een been mist even helpen. Niet iemand helpt de ander die een arm mist. En ook niemand zal een bakje of bordje neerzetten bij degene die laveloos onder een hekje zijn roes ligt uit te snurken. Maar ik zie ook geen geduw en getrek. Op een klein bordje zie ik iets staan over barmhartigheid. Chariti zusters of zoiets. Zoiets als de Rotary club of de Lionsclub doet. Maar dan op ander niveau. Een soort Leger des Heils maar dan nog heiliger! En vanuit een deurtje……. Een deurtje dat op een kiertje open gaat. Het Leger des Heils zie ik de straten opgaan, de kroegen induiken maar deze vrouwe der barmhartigheid doet het via een kiertje! Het zal wel een vooroordeel zijn, maar ik vind haar blik ook minder lief dan de zachtheid die ik vaak zie in de ogen van zo’n Heilsoldaat! Maar goed, ze krijgen een bak voer…meer kan ik het ook niet noemen. Op straat en tussen de vuilnisbakken krijgen ze hun voer. Ze worden niet aan tafel uitgenodigd, ze krijgen er geen bed, niet eens een deken, Maar een bak met een plastic lepel. En ze eten buiten, tussen de zakken en bakken waar de toeristen en rijke Italianen, hun restanten van goed bedeeldheid ingegooid hebben!
Buiten het zicht van de paus. Maar hij ook buiten het zicht van hen! Zouden ze weten hoeveel rijkdom er hangt en staat en zit een paar meter verder op? Een pij in de verkoop, een uzi minder, een zo’n tabbert of mijter aan de haak en je kan deze mensen wellicht zover helpen dat ze aan het werk kunnen, een slaapplek hebben waar een dak boven hangt, of in ieder geval een andere vorm van bestaan geven! En ik weet dat er velen zullen zijn die voor dit leven kiezen. Maar als ik zo om me heen keek en ze in de ogen keek waren er ook zeker die hier niet voor gekozen hebben! Nooit eerder zag ik een schriller contrast dan op die plek met een paar meter verder die andere plek!
En dan te bedenken dat wij nu nog moeten gaan eten Annet en ik………………………
Maar dat, dat moet gebeuren staat wel als een paal boven water. En we willen het graag in de buurt houden om vanavond de St Pieter verlicht te zien. We duiken een klein straatje in aan de andere kant van het plein, voorbij alle souvenirwinkeltjes die het Vaticaans staatje rijk is. Dit straat is meer op de route van een metro station. En lopen kunnen we nu echt nauwelijks meer! We nemen, na wat ik net gezien heb, niet het meest luxe restaurantje. We vinden een leuk tentje met een terrasje zodat we lekker buiten kunnen eten. Midden oktober verzucht ik en dan nog lekker buiten eten op een zwoele herfstavond. Wat een genot! Genot voor mij en Annet. Mazzel voor die mensen die ik net zag bedenk ik me dan! Het verschil zit hem in de intentie! En welke intentie moet de lezer zelf maar bepalen!
Het is een af en aan geloop van nonnen in grijze en witten, in blauwe en bruine gewaden. De een schrijd devoot langs de ander trippelt met vlugge pasjes. De paters en priesters kijken veel en vaak op de borden die op onze tafel staan, valt me op! Toch zie ik aan hun buiken dat ook zij niet tekort moeten komen. En het ergert me dat ze aan deze kant van het Plein lopen. Daar waar wij dus zitten. Terwijl aan de andere kant van het plein die bedelaars en zwervers zitten. Ze weten wel de juiste weg te kiezen deze verkleedde mensen! Liever kijken ze op mijn bord dan in het bakje van die armoedzaaiers! Bah! Het irriteert me steeds meer!
En het is niet zo dat ik communistisch, socialistisch, anarchistisch of wat dan ook ben…het gaat mij erom dat het hem zit in het feit dat mensen die een zogenaamde Godsleer aanhangen en dus het “laat de kinderen (lees mensen) tot mij komen” , “het brood en de wijn delen” begrip verkondigen, maar helemaal niks delen! En alles in eigen zak ofwel kerk steken!
De pracht en praal giert van de Godshuizen af , op elke hoek van een straat staat een kerk, tegenover elkaar, naast elkaar, achter elkaar…en de een is nog mooier dan de ander, met nog meer goud behangen……Terwijl in diezelfde straat de zwervers lopen en liggen. Geen brood wordt (uit)gedeeld maar uit vuilnisbakken moet worden gehaald, geen water wordt (uit)gedeeld maar uit goten moet worden gedronken. Nee wierook moet er komen en kaarsen en nog meer goud en wijwater voor de katholieke bezoekers en koper en zilverpoets om alle rijkdommen van wierookhouders, kandelaars etc. op te poetsen! . Oh, oeh, het contrast is zo schril daar!
En ik eet mijn insalata di mare (zeevruchten salade) en eet mijn sobere pizza met courgette en mozzarella. Alleen het toetje daar doen we ons tegoed aan. Aardbeien met slagroom! Wederom merk ik dat er veel vriendelijkheid en gastvrijheid toch ook nog is na mijn gedachte over rijk en arm, kerkgangers en kerkmakers. Waar je ook altijd komt is men uit zichzelf bereid foto’s van ons samen te maken. Geen geklier met zelfontspanners maar hup iemand die je tegemoet springt! Altijd een vriendelijk praatje. En helemaal niet opdringerig. Trouwens al die verhalen die ik gehoord heb vallen wel mee. Mega hoge prijzen werden genoemd als je het woord koffie maar uitsprak en ook het eten moest duur zijn. Als vrouw alleen…..oelala…dat was wat….. Alle berichten van iedereen ten spijt! De koffie is veelal zeer betaalbar en niet duurder dan in Nederland. Hij smaakt ook nog beter in veel gevallen. Ik weet niet waar de mensen hebben gezeten die zeggen dat de koffie duur is maar dat zal dan het Hilton hotel wel geweest zijn! De mode is vele malen betaalbaarder dan bij ons! Veel meer keus en helemaal niet meer van die piepkleine maatjes. En stukken eleganter! Zelfs Armani en Versci pakken kan je hier goed betalen! En mannen zijn leuk en complimenteus, ze kunnen goed flirten en zijn mega galant maar NIET opdringerig! Het enige nadeel van Italië is dat rookbeleid. Maar kan voor niet-rokers dus het ideale land zijn! En wat Rome betreft…je moet niet op je rust gesteld zijn!
We hebben het eten op. We staan op de kiek. De voeten lijken iets minder gevoelig. Dus we kunnen er weer even tegenaan. De St. Pieter is inmiddels verlicht. En staat te pronken op zijn eigen pleintje. Verzonken in eigen roem!
We zoeken de Metro op. Er zijn niet veel metrostations in Rome. Twee hoofdlijnen, de A en de B lijn met een enkele vertakking. Al met al zo’n 20 stationnetjes in heel Rome. Dat is in Londen en Parijs wel even anders. Toch ben ke al blij met onze staat van voeten da tje een eindje in de richting wordt gebracht! WE lopen dus het mini staatje uit en stappen op bij station Ottaviani. Een prachtige winkelstraat! Alleen al die kraampjes die je overal tegenkomt verkopen dezelfde war. Oorbellen, tasjes en tasjes en nog meer tasjes, riemen, glas en andere zooi. Maar die winkels bieden variëteit! En zoals ik al beschreef, zijn de waren alleszins betaalbaar, zelfs in duurdere winkels.
Het is even wennen als we het metro station inlopen, hoe we een en ander moeten regelen. Dagkaartje, enkele reis, weekkaart…wat zullen we doen?
Alles zit in de automaat. Rustig lezen biedt uitkomst. We komen er wel. En trots lopen we even later met een kaartje in hand de kant van de roltrap op. Zeg maar rolllllllllllllllllllllltrap. Allemensen wat gaan we de diepte in! De ene staat nog meer achter gebogen op de trap dan de ander om er mar niet af te knikkeren! En eenmaal beneden is het een drukte van belang. Dat beloofd wat! En dat beloofd zeker wat. Want als de metro eraan komt zien we al snel dat het een blik sardientjes is in plaats van een metro. Beklad met graffiti en overvol met mensen.
Vol is vol en dan maar de volgende metro! Maar het blijft proppen. Als je niet tijdig bij de uitgang bent voor je de plaats van bestemming hebt bereikt, dan heb je pech gehad en kom je een station te ver! Als we denken dat we echt geen adem meer krijgen zijn we gelukkig op Republica. En we zijn slim genoeg pal bij de deur blijven staan!
We zeulen ons door het drukke Plaza verkeer en vallen doodop op een stoel van ons favoriete paviljoentjes terras neer! De ober kent het recept al! Cappucino met een amaretto met ijs!
WE hoeven niks te vragen. En liefdevol vraagt hij “moe”?
Hoezo moe…zien we er zo uit????
WE hangen op onze stoel, voeten op de stoeltjes aan de andere kant van het tafeltje en we kunnen alleen maar zuchten en kreunen en steunen. Als we opstaan lijken we wel twee krakkemikkige ouwe stumpers. Maar cappucino en amaretto doet wonderen! Binnen no time zitten we in ieder geval rechtop en met een glimlach op het gezicht. Na een tweede rondje vinden we het toch tijd om te gaan! Hoe mooi de fonteinen verlicht zijn, hoe lief iedereen om ons heen is, hoe lang het nachtleven ook nog moge duren….wij willen naar het hotel! Dan lopen we langs de St. Maria di Angeli. De mooi verlichtte kerk vlakbij ons hotel en voor de ruines en thermen uit een lang vervlogen tijd. We duiken hem nog heel even in. Maar de grootsheid en rijkdom en pracht en praal kan mij niet meer bekoren! De St. Maria in Campitelli van vanmiddag was eenvoudiger. Annet ontmoette er de heilge Gerardus. De heilige waar hij vader naar vernoemd is! Zo mijmerend over alles wat ik gezien heb vandaag lopen we richting hotel! Langs de hekken van de Maria di Angeli hangen Peruanen. Dezelfde Peruanen die vanmiddag nog de lederwaren in hun kramen verkochten. Hun zuur verdiende geld wordt vanavond verzopen langs de hekken van de kerk. Het is rumoerig en onheilspellend. Ze lallen en brallen. Overal liggen tientallen bierflesje heel of kapot op de grond. En overal liggen vuilniszakken vol troep. Sommige Peruanen maken muziek. Dat is een beter sfeertje! Bij de Vietnamezen in ons straatje kopen we nog wat chips, cake en wijn. Maar verder dan de helft van zakken en flessen komen we niet. We zijn doodop van alle indrukken en van het gewandel!
Als een blok vallen we in slaap. Het wordt alleen voor mij weer een gebroken nacht met al die drukte!
Dag 3
Wat zijn we vroeg wakker! Ik al om half zeven. Het opzetten van de marktkramen lijken extra lawaai met zich mee te brengen. Het verkeer is drukker dan de dagen ervoor. De winkeltjes lijken wel extra bevoorraad te worden! Kortom ik BEN weer wakker! Klaarwakker!! Dan maar rustig douchen en aankleden en vroeg naar het ontbijt! Om half acht staan we al boven en we zijn niet eens de eersten. De Chinees en zijn engelse vriendin zijn nog eerder! Trots laat hij me de foto zien die hij vanmorgen al om half zes gemaakt heeft van het Colosseum. Zo vroeg uit de veren? Zeker een kamer waarvan het raam nog dichter bij de straat en de markt ligt! We maken een leuk praatje met het stel! En we zijn het erover eens dat Rome toch wel een heel mooie en boeiende stad is!
Als we de buiken vol hebben en dus het gevoel hebben dat we er weer een hele dag tegen kunnen, lopen we in alle vroegte het van de zon stralende Rome in. Eerst maar eens dat marktje over dat zich direct onder het hotel van Marianne en Gerard bevindt. Een lief klein marktje met veel fleurig en geurig fruit, groenten die we in Nederland zeker niet op de markt hebben liggen en vooral ceel kanten kleedjes die de Italianen oh zo graag op hun tafeltjes en televisies leggen!
We besluiten voorat we weer te voet Rome doorkruisen, de eerste route per metro te doen om de voeten en spieren een beetje te sparen!
De metro lijkt niet uitgepakt te zijn vannacht. Het is nog steeds een blik vol sardines! We laten ons weer instampen en meestampen en maken deel uit van de school sardines! Bij Cipro Musea Vaticano laten we ons ontvouwen en uit de kreukels halen. Dan krijgen we al snel weer ruzie met onze spieren als we de trappen op moeten die ons naar het Museum zullen brengen. En bovenaan wacht ons een niet al te prettige verrassing. Een rij mensen van zeker driekwart kilometer lang. Bij het begin en zelfs halverwege kun je het einde van de rij mensen niet zien! Eindelijk komen we aan het eind. Maar het blijkt geen stilstaande rij. We blijven doorlopen en met een half uurtje staan we voor de ingang van de immense hal ofwel entree. Wat we al dagen op ansichtkaarten tegenkwamen is ineens zichtbaar en tastbaar! We lopen de gigantische roltrap op en de gangen door. Je weet niet meer of je voor of achter, onder of boven moet kijken. Links en rechts, voor en achter zie je beschilderingen, evenals boven je hoofd en op de vloer is het al even schilderachtig van de mozaïek of veelvuldig gekleurd en zorgvuldig ingelegd parket dat op zich al een kunstwerk vormt!
Het is Teveel! We blijven lopen en lopen en zien zoveel dat je niet eens de kans krijgt het in je op te nemen.
Annet kiest voor de kortere route. Je kan toch niet alles zien en het gaat haar om de indrukken. Ik was er al geweest en heb de vorige keer oeverloos lang stilgestaan bij sommige schilderijen en andere kunstwerken. Maar het gat mij hier wel om die Sixtijnse kapel en die van Raphael. Voor ik het weet sta ik er al! Het blauw schittert me tegemoet! Zo helder, zo mooi, zo perfect! En ik denk wederom aan alle verhalen die ik erover gelezen heb. Ik zie Michelangelo zijn nek forceren als hij boven zijn macht op de kop schildert. Ik zie hem zich ergeren aan de fouten die hij maakt. In de wetenschap dat hij als pefectionist alles weer zal pleisteren en op nieuw de fresco techniek aanbrengt! Een wedstrijdje was het haast! Zijn eerste schilderwerk als beeldhouwer. Een gevecht tegen tijd. Tegen positie binnen vorstendom en kerkdom. Een gevecht tegen pijn. Maar tegenover dat gevecht een ongelofelijke voldoening! En een document voor altijd waar notabene driekwart kilometer file voor staat! Heel stiek pak ik mijn fototoestel en laat de lens zoemen. De flits zet ik uit. Nonchalant hou ik het toestel onder mijn kin en voor mijn buik en maak foto na foto. Er zal er wellicht eentje gelukt zijn. Pas als ik door de lens kijk omdat ik het niet kan laten één op zeker mooie foto te maken, komt er een boze cipier om me af gelopen. En ik krijg een behoorlijke reprimande. Nou, mooi pech dan! Ik heb de verboden foto’s in mijn kastje en een beste jongen die me dat afpakt!
Dan loop ik door naar de volgende zaal. Vreemd toch dat je in alle zalen, inclusief die van Raphael mag fotograferen behalve in die Michelangelo!
Vol van indrukken en heel stilletjes lopen we naar buiten. De altijd drukdoende Annet is ook stil En bij een kopje veel te dure capuccino vertelt ze me dat haar ouders zo arm waren en zo weinig hadden. Dat ze altijd moesten sappelen en dat als er al een restje was, dit naar de kerk ging. Dat haar ouders zo katholiek waren dat er maar kinderen bleven komen ook al wisten haar ouders van te voren dat ze die niet konden voeden of verzorgen. En toch bleef de pastoor maar zeggen dat veel kinderen goed was. Het contrast van die rijkdom daar en de armoede uit har herinnering doet haar in verwarring brengen.
En ik, die altijd zo kon opkijken van haar hang naar rituelen en haar vasthouden aan deze rituelen sta nergens van te kijken.
Eindelijk kan ik har zelfs vertellen wat ik altijd dacht van die hang. Ik kon het ontzettend waarderen dat ze altijd haar handen in de wij water bakjes stopte en maar kaarsjes opstak. En dat ze daar houvast aan had. Maar ik heb er zelf niets mee. Ook die verkleedpartijen, zoals ik ht noem, daar heb ik niks mee. Mijters en tabberds associeer ik met Sinterklaasfeesten. Ook een katholiek begrip besef ik me…maar meer in sprookjessfeer. En daar kan ik wel wat mee!
Maar ik kon ook inwendig wel eens heel boos worden, al zou ik dat nooit laten merken, dat een kerk zoveel geld uit een mens kan troggelen en zoveel angst kan inboezemen om mensen maar bij de kerk te behouden. Geef je niet genoeg geld, biecht je niet vaak genoeg, dan kom je in de hel. Je koopt jezelf een weg naar de hemel op deze manier. En dat kan nooit de bedoeling van een God geweest zijn. Nu ineens snapt Annet mijn tegenzin en mijn anti drang en hang nar dit soort rituelen. Ze voelt zichzelf zelfs bijna een beetje belazert en genept nu ze dit allemaal gezien heeft. In Nederland en Duitsland hebben we ook mooie kerken gezien hoor. Maar niet zoveel als hier. En niet zo protserig als hier. En niet zo duidelijk in contrast met andere dingen. Die zijn haar nu echter wel duidelijk! En ze verzucht steeds maar…..”als mijn ouders dit toch geweten hadden….het is maar goed dat ze dit niet wisten”.
En zo is dat. Maar och wat hadden ze het misschien anders gehad als ze het wel geweten hadden. En wat zijn veel mensen toch bewust dom, arm en onwetend gehouden door diezelfde kerk!
En zelfs de cafés tegenover het Vaticaan profiteert ervan. Veel te dure cappuccino drinken we en worden bijna weggekeken omdat er alweer volgende bezoekers zich aankondigen. Dan bedenk ik me dat alles hier in dit kleine hufter staatje van de katholieke kerk is. De winkels, de cafés, het postkantoortje, de pompeuze huizen, het vervoer, de politie…alles en alles…..en alles, ten dienste van nog meer rijkdom……
Nee, ik kan echt niet geloven dat God het zo bedoelt heeft. En het is maar goed dat ze zoveel engeltjes en Jezussen op de plafonds geschilderd hebben want in het echt zal God hier wel weinig toeven boven in de lucht! Zou ik ook niet gedaan hebben. Ik had me kapot geërgerd! Sorry als ik mensen kwets, maar zo ervaar ik het wel…….
Geloof is goed. Geloof is mooi. Maar dan in alle eenvoud! Want de intensiteit zit hem niet in de pracht en praal en het daardoor veel te schril geschapen contrast! Men ergert zich wel aan een directeur of politicus die teveel verdient maar aan een paus of een kerk stoort niemand zich? Het is toch te zot voor woorden!!!!!
Ondertussen word ik suf gesmst door iedereen! Wel gezellig zo contact houden met alle lieve mensen om me heen! Kijk kerk…dat noem ik naastenliefde…..!
Toch ontdaan van alle indrukken en het gevoeld at het heeft losgemaakt verlopen we ons ook nog eens. We lopen notabene om het metrostation heen in plaats van erin. Uiteindelijk gaan we ons blik weer in en stappen dit keer op Barrini uit! We belanden midden op een reusachtig plein. Eerst maar weer eens cappuccino. Het is wel een koffievakantie hoor. Maar ze smaken ook zo lekker! Vanaf ons plekje op het terras overzien we het hele plein en bekijken we de plattegrond die al haast wel een verlengstuk van ons aan het worden is. Rome is uitstekend te voet te doen. Alle wegen leiden wel ergens naar en komen op Plaza’s uit die je wel tien verschillende kanten op laten gaan! Rome is ook alleen maar lopend te doen wil je iets zien. Met een auto zit je uren vast in files en al die scootermannetjes en vrouwtjes zien ook maar de helft onder die kleppen van hun helm. Je bent veel te veel bezig met het verkeer. Trouwens, van die twintig metrostationnetjes moet je het ook niet hebben. De tourbus doet wel haar best met zijn open dakje maar ja, ook die zit meer vast dan dat hij rijdt!
Nee, we doen het goed…..en velen met ons. We lachen ons ook suf als we weer wankelende en zeulende mensen tegenkomen met voeten vol blaren en verzuurde spieren. Dat schept verbroedering! En men knipoogt veelvuldig naar elkaar bij elke blik van herkenning!
We zullen via de Via Veneto maar de Spaanse trappen lopen. Dan naar beneden naar de Trevi fontein. En via kronkelige zijstraatjes naar het Pantheon en de Plaza Navarone! Als we daar zijn hebben we alles op ons lijstje afgelopen!
Zo gezegd, zo gedaan!
We lopen door de duurste winkelstraat, nou ja, zielig steegje, van Rome. Hier logeert de elite in hotels en kopen hun spullen in piepkleine maar oh zo exclusieve zaakjes.
Bovenaan gekomen belanden we op een pleintje dat vol staat met schilders en andere kunstenaars. Het Mont Martre van Parijs denk je direct! De Obelisk ofwel Scallinata di Spagna staat fier voor de Trinita del Monti. Een grote kerk vol kapelletjes die een hoge heer ooit voor zijn geliefde heilige liet bouwen. Tegenwoordig is elk kapelletje eigendom van een rijke familie in Rome. Alleen zij moge daar om te bidden komen! Walgelijk idee weer. Maar ja, ik was er al achter dat de kerk erg gek is op geld en macht en roem! Dus dit kan er ook nog wel bij!
De spaanse trappen zijn gewoon trappen. Een aantal trappen bestaande uit twaalf treden. En het gekke is hè, als je verzuurde benen hebt dan kan je heel goed trappen op….maar oh wee die trappen af…… wat doet dat zeer. Gelukkig is er op elke tree wel wat te beleven. Dus voor je benden komt ben je wel even onderweg en je hebt altijd een excuus om even te blijven staan om te kijken naar het werk van een schilder, te luisteren naar de melancholieke tonen van een gitarist, een handkus van een verkleedde monnik in ontvangst te nemen of te kijken naar de illegale handel van een donkere man. Ik weet ook niet meer waar ze allemaal vandaan komen maar het is óf Afrikaans, óf Indiaas. Het verschil zit hem in de huidskleur en niet in de handelswaar. Maar oei als er witte helmen of petten aankomen met daaronder een blauw pak met rode sierselen. Dan pakken ze hun biezen en zijn vertrokken als sneeuw voor de felle Romeinse zon! Alleen de schilders en muzikanten vormen een lieflijk tafereeltje. Onderaan de trappen komen we bij een eenvoudige fontein. Niet de moeite zou je zeggen in zo’n stad als Rome. Toch is het feit dat het dé ontmoetingsplaats is voor velen juist de charme van dit toeristisch gezien veel bezochte oord. Op elke tree zitten wel meerdere mensen die gezellige keuvelen en elkaar van alles te vertellen hebben. Je hebt er zo contact. En het is echt niet onaangenaam. Langzaam dalen we de straten weer af en horen in de verte al het ruisen en klateren van water! Dat moet de Trevifontein zijn. En ja hoor, als we het hoekje omlopen zien we een enorm bouwwerk met een veel te grote Neptunus en veel te protserige andere beelden. Zien we het veel te blauwe water en de veel en veel te veel toeristen. Allemensen wat een attractie hier! En dat allemaal omdat die actrice ooit in de film Dolce Vita haar voeten in het water stak om een dansje te wagen? Vast niet. Want als we even gaan zitten op een van de vele bankjes die het plein met zijn fontein rijk is zien we heus de pracht van dit bouwwerk wel in. Enig om te zien dat er zoveel mensen inderdaad met hun rug naar de fontein gaan staan. Een muntje in de hand nemen en die over de linkerschouder in het water kieperen.
Nu zullen ze ooit naar Rome terugkeren. Nou, de vorige keer heb ik muntjes geworpen en ik ben inderdaad terug. Dit keer gooi ik niks. En wedden dat ik terugkom! Ik heb het immers in eigen hand. En ik besluit dat dit muntje dat ik nu in mijn hand heb naar de eerste de beste zwerver gaat die ik tegenkom! En dat mijn restant andere muntjes daar ook terecht komt.
Weer worden we overladen door heren en dames die hun onmogelijke waar willen verkopen aan je. Rare kneedpoppetjes dit keer! Maar hoe zielig ze ook kijken en hoeveel respect ik ook voor ze heb omdat ze in ieder geval hun geld nog verdienen met verkopen, ik koop niks!
Ach, wat een drukte is het hier toch. Wat een komen en gaan van mensen en wat een oh’s en ah’s hoor je hier in vele talen! En toch is het een genot om naar die fontein te kijken en steeds weer nieuwe dingen te ontdekken in de bouwselen. Je merkt niet eens dat er veel mensen om je heen staan en zitten. Behalve dan dat als je even opstaat om een object beter te bekijken, direct je plaats is vergaan aan een ander.
Als je zo lang hebt gezeten en aar het water hebt geluisterd dat je moet gaan plassen, dan is het tijd om te gaan. We volgen de meute toeristen en hebben al een volgend doel voor ogen; het Pantheon, als ik opeens een veelheid aan Carabinieri op de been zie staan.
Voor en om een groot gebouw waar vlaggen wapperen. Nou zie je in veel straten vlaggen wapperen. De meeste hebben er twee. De rood wit groene vlag van Italië zelf en de blauwe met gele sterretjes van de Europese Unie. Dan weet je al meteen; dit is een ministerie! En al snel wordt je gedachte bevestigd doordat er wel een “ministri finanzi of agricultura of weet ik veel opstaat. Zo hebben we al veel ministeries ontdekt. Maar deze keer is het anders. Een veel protseriger gebouw met een groot balkon en meer politie dan allen die twee voor de deur. Op elk hoek staat hier Carabinieri en bij elke ingang van een straat ook. En niet zo zuinig bewapend zijn deze kerels. Pistolen, uzi’s en ander wapentuig waar ik gelukkig de naam niet ken behangen hun lichaam.
En dan snap ik het ineens als ik kreten van Berlusconi hoor. Hier zetelt de premier! De heer Berlusconi zelf! En in de drukke zakencafé’s en restaurants erom heen zitten heren hoogwaardigheidsbekleders hun zaken te bespreken. Hier is het Mekka van de loeiende sirenes als er weer een dure auto uitkomt zetten met een hoge piet erin! Ook leuk om gezien te hebben. Ja, ja, je moet het maar weten. We laten ons weer mee voortzeulen door de meute! Zomaar midden op een pleintje staan ineens acht vervallen mar oh zo indrukwekkende zuilen. De gidsen met hun vlaggetje aan een stokje hoog boven zich houden weer halt om het volgende verhaal op te hangen. Ik kan niet ontdekken wat het is en ook het stiekem meeluisteren met de gids maakt me geen spaan wijzer! Maar kolossaal is het wel. En oud ook! We zitten er een tijdje op een bankje naar te kijken. Dan is het tijd om het Pantheon te vinden. En ja hoor. Alweer een meute mensen was ons voor! De zon overgiet het Pantheon. Zou dat de hele dag zo zijn? Dat moet wel op zo’n groot plein waar die zon zich niet even kan verschuilen. Het is een mooi gezicht. Hoe moet dat wel niet binnen zijn als het buiten al zo mooi is! Grote zuilen vormen de immense ingang. Dan kom je binnen in de tempel die alleen maar verlicht wordt door die zon die ik net zag. Door een groot gat schijnt het licht in stralenbundels naar beneden. Nou is een groot gat natuurlijk heel oneerbiedig. Want dat gat is doordacht en berekend tot en met. Elke straal dient gebundeld te worden en dient elke willekeurige ronding van het gebouw te verlichten! Een mooi staaltje architectuur!
Ook de beelden die er staan en weer afbeeldingen zijn van mensen die nodig vereeuwigd moesten worden staan fier en trots en vooral groot in nissen! Het mozaïek is niet misselijk. Maar we hebben al zoveel gezien en zoveel in ons op moeten nemen! We zitten al bijna zo vol!
En we hebben nog wat indrukken te gaan. Vreemd dat Annet en ik ons het Pantheon heel anders voorgesteld hadden maar allebei ook weer anders! Ik had een open zuilenmassa in mijn gedachte en Annet een kerkgebouw! En nu staat dit er. Ook heel mooi maar anders dan we in gedachten hadden!
Het wordt tijd voor een pleintje. Plaza Navarone moet bekend staan om zijn bedrijvigheid. De kunstenars, de vuurvreters, de levende standbeelden en muzikanten. Het is een lang en bruisend plein. WE vinden het al snel. Er komt heel wat geroezemoes vandaan. De kraampjes en de schildersezels vormen een kleurrijk tafereel! De living statues staan echt overal en de een is nog knapper dan de ander. De een staat nog stiller dan de ander. Alleen “de dood” de man met de zeis is brutaal. Hij rammelt met zijn emmertje als je een foto van hem maakt zonder geld in dat emmertje te gooien. Maar als je het wel doet is hij bereid de rest ook te bwegen en zijn zeis om je nek te leggen. Nou, ons niet gezien. WE kijken naar de farao-mummie en naar de gouden filmer, naar de monnik en zijn diep onder de indruk van de stilstaand rennende zakenman. Die écht een uur niet beweegt en toch een veelheid van beweging uitstraalt. Zijn brede grijns is absoluut een uur lang dezelfde! We luisteren naar de klanken van een zalig zigeunerorkest en naar de man met de panfluit. We genieten van kleine jongen met de harmonica! En dan ploffen we op een terrasje en nemen een zalig glas wijn!
Het zonnetje doet wonderen. Het is heerlijk en ik krijg ineens een heel relaxed vakantiegevoel over me heen. Ook hier stikt het weer van de handelaren. En langs en aan ons tafeltje komen ze keer op keer. Maar we maken onze belofte waar. We geven de vrouw met het kind die bedelend langskomen. We kopen een ketting van een manke man. En we geven geld aan een oud mannetje zonder arm. Mijn Trevi fontein muntjes zijn goed besteed!
Het gevoel van het plein voor Centre Pompidou in Parijs krijg je hier een beetje. Maar dit is knusser en beschermder dan het moderne grote kale plein in de concurrenten hoofdstad!
Als de wijn op is en de blazen geleegd op alweer en vies toilet zetten we onze tocht voort. Veel voeten kunnen we niet meer voor de ander zetten. Het is nu echt belabberd gesteld met de conditie van ons onderstel. Maar een pleintje verder komen we wel! Het Campo Fiori is een pleintje dat bekend staat om haar bloemen en fruitmarkt. Nou is het fruit al op de schalen verdwenen en dus zijn die kramen weg maar de bloemen staan lang niet allemaal in de Italiaanse vazen en die staan er dus nog om een fleurig effect aan dit lieve pleintje met zijn ketterstandbeeld te geven!
Ketter Bruno…hij heeft toch maar een standbeeld verdient beste paus!
Als we eenmaal zitten aan een half gevuld glas zeer goede wijn, waarvan het later mar goed is dat het een half glas was gezien de kracht waarmee hij in onze hoofden beland, ontdek ik dat de ramen van veel van deze in pasteltinten gekleurde huizen, niet echt zijn. Ze zijn op de blinde muren geschilderd. We worden genept mar op een wel heel plezierige manier! Wat staat dat fleurig met die ramen en luikjes en bloembakken, ook al zijn het slechts schilderingen. Al moet je er niet aan denken dat je achter die muur zit. Kijk ervoor, zoals wij, dat is aangenaam omdat je die fleurige tekeningen ziet. Maar erachter is een kale muur! Geen raampje om doorheen te kijken!
Dit pleintje heeft zoveel sfeer, en de wijn smaakt zo bijzonder goed, dat we er heerlijk blijven toeven. De druk is van de ketel. We hebben nu gezien wat we wilden zien! En alles wat nu nog komt, zoals dit bekende pleintje, is een welkome aanvulling. Maar vooral willen we nu rust en geen gehaastheid. Een culturele stedenvakantie is leuk, en veel zien en ervaren ook. Maar het moet wel een beetje vakantie blijven natuurlijk. En dus hebben we hele discussies over het ultieme vakantiegevoel en in welk land je dat het beste krijgt. Een soort vergelijkend landen onderzoek zeg maar. Bij Annet én bij mij komt Italië toch we bovenaan het lijstje! Bij mij op een gedeelde eerste plaats met Griekenland. Bij Annet helemaal bovenaan!
En Nederland vraag je, je af…… die komt niet eens op de laatste plaats!
De wijn zit ons in de benen. En in die benen zat al zoveel! We zwalken nog net niet over het Campo Fiori maar lopen wel behoedzaam verder! Tijd om iets te gaan eten. Of de goede maar zware wijn te mengen met een cappuccino. Onderweg komen we, alweer, ruines tegen. Ruines met een hek erom. Prachtige bomen staan her en der, de ruimten tussen de restanten oudheid, te voorzien van schaduw! Aan de zijkant, daar waar je een trapje af kan, ontwaren we een overhangende struik prachtig uitziende en ruikende bloemen. Met daaronder een tafeltje en twee mensen. Dan pas zien we de borden dier overal rondom de ruïne staan. En dan pas krijgen we de lucht die gepaard gaat met de aanblik, in onze neus! En dan pas ontcijfer ik de Italiaanse woorden en zien we de katten! Dit is een buiten katten asiel! Schitterend midden in de stad gelegen hebben katten een huis gevonden in restanten huizen uit de oudheid! En hoe langer je kijkt, hoe meer katten je verstopt en verscholen ziet!
En de katten worden zo te zien aan hun omvang, goed verzorgd door de twee mensen onder de kleurige struik. Pracht katten zijn het in kleuren die ik niet eerder bij katten zag. In deze combinatie niet dan. Want rood en bruin en zwart en wit ken ik natuurlijk al. Maar dit lijken soms echt tijgertjes en ijsbeertjes of koala’s. Een mooie oplossing tegen al die zwerfkatten.
Jammer dat ik niet goed genoeg Italiaans spreek om antwoord te krijgen op mijn vraag hoe die katten allemaal hier gekomen zijn. Zouden mensen ze gebracht hebben of komen ze op eigen kracht?
Hoe dan ook…een leuk initiatief is het zeker! En de entourage is beter dan in menig Nederlands kattenpension! Trouwens…de katten spreken hier ook miauws! Dieren spreken toch universeel hoor! Bij de vogels had ik het al ontdekt maar bij de poezen hoor ik het nu toch ook weer!
Maar wij spreken moeilijk met elkaar! Toch, als we even later ervoor kiezen om de wijn te mengen met koffie, worden we in half Italiaans en half Nederlands aangesproken door de ober op een kneuterig terrasje in een hoekje van een klein pleintje! Ach wij mensen willen eigenlijk ook zo graag miauws en woefs en tjilps praten als het even zou kunnen! En zoals de heerlijke Italiaan het Nederlands uitspreekt met zijn g’s, zou je denken dat wij slechts boze katten zijn die de hele dag alleen maar gggggggggrrrr en gggggggrsssjj gggggggggrommen! Zou dat nou de klank zijn die buitenlanders uit onze taal halen?
Toch verhindert het hem niet om dik contact te leggen en ons het hof te maken! En ik laat niet merken dat ik ook een zacht katje kan wezen!
Als we weer wat vaster op de benen staan lopen we de gezellige knusse winkelstraatjes in. Ik scoor een super gave rok tegen een spotprijsje.
We kunnen alweer op een terrasje zitten eten! Wat is dit toch ongelofelijk gaaf dat je midden oktober nog kan genieten van zon en zachte weersomstandigheden. In een decorachtig verlicht steegje vinden we een echt Italiaans eettentje. WE beginnen dit keer met de anti pasta zoals het hoort en gaan dan door voor de vleesspecialiteiten. Hoe anti Italiaans ook, want de ware Italiaan dineert met vier gangen, en hoe jammer ook, een toetje kan er niet meer bij! We zitten prop en prop vol. Alweer biedt een aardige ober aan ons op de foto te zetten. We laten het allemaal maar over ons heen komen! En na de nodige enthousiaste afscheidswoorden, de handkus en de knipoog, zetten wij onze tocht voort!
De verlichtte Trevi fontein is erg mooi! Al moeten we toegeven dat het op de plaatjes in de boekjes en op de ansichtkaarten mooier lijkt dan het in werkelijkheid is! Met natte zooltjes van de spetters op de glimmende kinderkopjes waar we net over liepen, gaan we door de drukke steegjes. Het wordt de hoogste tijd om ons eigen paviljoentje op te zoeken. WE hebben de plattegrond bij de hand. We kunnen verder. Verder ja…verder van het hotel dan ons lief is. Want als je de kaart maar recht blijft houden zonder mee te draaien dan kom je natuurlijk nooit op de plak van bestemming! En het frustrerende is dat in Rome eigenlijk alles heel dicht bij elkaar ligt en lek weg wel nar je bestemming leidt. Maar ja, als je het niet goed ziet en het niet snapt dan dwaal je dus.
Vooral op de pompeuze immense pleinen gaat het fout! Dat zijn pleinen waar wel tien wegen op uit komen en welke weg moet je dan hebben. Kwestie van uitproberen zou je zeggen. Maar dat is natuurlijk weer makkelijker gezegd dan gedaan. Want elke keer mot je dat plein weer over. En dat betekent massa toeterende auto’s en scootertjes! Toch zit er niets anders op dit keer dan elke weg te bekijken en met drie diepe zuchten en inademingen steken we vol moed en overtuiging de chaos in en over!
Het Monumenta Nazionale Vittori Emmanuelle II steeds van een andere kant bekijkend. Wat is het toch kolossaal en prominent aanwezig!
Je zal altijd zien dt de laatste straat de juiste is en natuurlijk is dat bij ons niet anders. Maar dan hebben we de weg toch gevonden en we zetten ons nog even te neder op een muurtje om van de aanblik van het Monumenta te genieten. Lang krijgen we niet het genoegen want ineens horen we heel dichtbij een theatrale stem gillen “non, non amore”!!
Het trekt direct onze aandacht natuurlijk. En op nog geen twee meter afstand staat een vrouw in leren jasje aan het jasje van haar geliefde te trekken.
Hem smekend om haar niet alleen te laten! Maar “amore”lijkt immuun voor haar theater en haar smeekbeden. Hij duwt stoer de zware motor aan met de dame in zijn kielzog. Het gegil wordt luider en luider. De tranen spelen nu mee! Het is een waar eerste klas schouwspel mar dan in het echt. Hier is niks gespeelds aan! Althans….als we een kwartiertje de dame op hooggehakte schoentjes snel voorbij zien trippen met het hoofd fier omhoog op weg haar eigen scooter aan te duwen, vinden we dat ze wel erg snel over jaar verdriet heen is. Maar ja, wie zijn wij. Wij zijn slechts de toeschouwers van een moment. Maar een moment dat ons met open monden elkaar aankijkend in de slappe lach doet schieten. Al was het alleen al hoe we er samen naar staan te kijken in opperste verbazing!
Giechelend beklimmen we alweer trappen. De zoveelste in Rome! Maar het kan ons oven niks schelen. We hadden toen we hierheen gingen het baste plan om een opera bij te wonen. Het is er niet meer van gekomen. Maar na dit schouwspel is het niet meer nodig ook! Dit was een eerste klas ongezongen opera.
Als we na de klim van de Via Nazionale ons paviljoentje in beeld krijgen, krijgen we nog haast ook. Met een zak vol heerlijk gepofte kastanjes komen aan en krijgen al direct het bekende recept. En weer kijkt de, ons bekende schat, ons medelijdend aan en vraagt nar de alom bekende weg; “zijn jullie moe”! Ja moe zijn we en pijn lijden we! WE kunnen niet meer opstaan en niet meer gaan zitten en hoe we de ene voet voor de andere krijgen is al helemaal de vraag. Laaf ons! Verwen ons met je godendranken! Laat ons bloed weer stromen! Als we echt de ogen niet meer open kunnen houden, rukken we ons los van deze heerlijke, vertrouwde plek. Voor het eerst slaap ik goed. Ik val als een blok in slaap en laat het verkeer het verkeer!
Het enige dat ik nog denk is…ik wou dat ik een auto was en dat ik af en toe mijn zere en versleten wielen kon vervangen…da’s handiger dan dat onderstel wat ik heb!
Dag 4
De dag van vertrek stemt ons weemoedig. Al vroeg zijn we wakker, hebben de koffer gepakt en hebben voor de laatste keer genoten van het overheerlijke ontbijtbuffet op het overheerlijke dakterras. Voor de laatste keer steek ik het gekke kaartje in de automaatjes en maak nog wat foto’s. Dan stappen we de lift in en vragen om de kaart van de bagageruimte. Niks niet kaart dit keer. We krijgen een sleutel dit keer. De manager van het hotel schiet ons te hulp om de sleutel in de deur te steken. Kijk dat had deze vreselijke knappe en correcte manager nou die eerste dag eens moeten doen. Ik had wel een beschuitje met hem willen eten op die kamer. Ik had zelfs de kaart wel willen verliezen zodat we nooit mee van die kamer af kwamen. Maar ja, het is te laat. Ik sta even met hem te praten maar de adem die in mijn keel steekt bij de aanblik van zoiets moois zorgt ervoor dat er niet uitkomt wat ik eigenlijk wil zeggen. Ik voel me net een tiener die staat te hakkelen. Maar wat wil je als je zo lief wordt aangekeken als nu. En dan nog wel door een adonis eerste klas. Met moeite zeg ik goedendag en draai me om!
We moeten toch nog een laatste keer door Rome.
Al snel zie ik in de verte Marianne en Gerard lopen. De tweede keer deze vakantie! Hoe is het mogelijk. Ook zij staan ervan te kijken. Maar wel fijn om nog even afscheid te kunnen nemen en hen een fijne voortzetting te wensen! Zij hebben nog twee dagen de mazzelaars!
Maar niet getreurd. We gaan die laatste dag optimaal benutten. Het lijkt even te gaan regenen maar het zet niet door! Toch zie je direct dat de handelswaar van de straatverkopers is veranderd. Waren het gisteren en eergisteren nog tasje en riemen, of boeken en kettingen.
Vandaag zijn het parapluutjes!
Hoe doen ze dat toch??!!
We klimmen de Corso d’Italia op en zien aan het einde het groen van het Parc Borghese al opdoemen. Maar zoals altijd in Rome, zullen we eerst weer een druk plein over moeten. Dit keer bewaakt door een lezende Carabinieri in een rond hokje. Tja en lezend zul je niet veel zien. We zullen het dus op eigen kracht moeten doen. Maar we zijn al geroutineerd genoeg!
Dan komen we in een oase van rust. Je waant je hier met lange rokken aan en grote zijden hoeden met voiles op, flanerend over de wandelpaden. Koepeltjes en tempeltjes. Odeons en muziekgebouwtjes sieren het Park. De musea laten we voor wat ze zijn en ook de dierentuin bezoeken we niet! Het gaat ons even om de rust! Hoe is het mogelijk in deze stad. Op een bankje roken we een verboden sigaretje. Allen de duiven zien onze misstap. Duiven die “roekoe” koeren. Net als alle andere duiven op de wereld. Alleen hun eten zal waarschijnlijk aangepast zijn als ze uit prullenbak sliertjes spaghetti pikken. Tja, wurmen of spaghetti…een kniesoor die daar op let natuurlijk!
WE laden ons op en kunnen de tocht door druk Rome weer aan. Zo slenteren we op ons gemakje door de hotelwijk van Rome. Hier heeft elk hotel een portier die nog netjes de portieren van je auto opent, de deuren voor je open houdt en de koffers voor je draagt. Een portier met hoge hoed en in jacquet! Maar hier zijn ook gasten die je zo’n portier tien euro in zijn hand ziet duwen. En toch ……toch zien we op kleine muurtjes en elektriciteitshuisje rare leuzen geschreven. Het “sieg heil” doet ons werkelijke even schrikken! Het “stop Bolkenstein” doet ons daarentegen even glimlachen.
De eerste was bij ons allang weggewassen. Maar hier staat die leus inktzwart op een muurtje.
Dat we wat met hoekjes hebben blijkt als we ons beider oog op een zoveelste terrasje doen vallen. Een gezellig afgeschermd hoekje vlakbij een trap die ons naar een zoveelste kerk leidt!
Op dit terras bevindt zich weer geheel ander publiek dan in andere wijken. Hier zitten de zakenmensen en de ministerie medewerkers. Vooral die van de zwaar bewaakte Amerikaanse ambassade. Als we goed en wel rustig aan de cappuccino zitten krijgen we het gierende sirene ritueel. Twee motoren met staande agenten. Dan twee loeiende en zwaailichtende auto’s. Daar tussenin de auto, voorzien van twee vlaggetjes, van meneer de ambassadeuren dan een herhaling van auto’s en motoren. En dat alles in vliegende vaart zodat eventuele kogels of andersoortige munitie, in ieder geval grote kans lopen hun doelwit te missen!
Druk mobiel bellende en laptoppende mannetjes zitten aan tafeltjes achter een kopje allang koud geworden espresso of cappuccino!
Eentje is zelfs zo drukdoende dat hij na het betalen wegloopt, ons nog een vuurtje vraagt en helemaal er niet meer aan denkt dat hij nog wisselgeld van de ober terug krijgt. De ober kijkt verbaasd om zich heen als hij weer buiten komt. Tja, ik had een dag vrij genomen met zo’n fooi!
Op de trap naast ons zitten de jongens van de handelswaar uit te rusten. Ze hebben blijkbaar pauze. Een ervan kijkt ons zielig aan en we geven hem niet meer dan 16 jaar. Twee andere lijken de dag en de route door te spreken die ze vandaag zullen gaan. Niet veel anders dan wij toeristen dus. Alleen heb ik het vermoeden dat hun voeten betere getraind zijn dan de onze.
Rustig stappen wij weer op en lopen de hele Via Barberini af. Deze weg is goed te doen. En op de plattegrond direct herkenbaar. Want de Via Veneto maakt een behoorlijke bocht voor hij in de Barberini overgaat. Maar dan komen we weer op zo’n verhipt plein. Een pleintje. Klein dus en met een indruk dat er niet veel straten op uit zullen komen dit keer. Maar schijn bedriegt. Zijn er niet veel straten dan zijn het wel steegjes. Daarbij herbergt dit pleintje maar liefst drie kerken. Je zal toch zondag wakker worden en de klokken van de kerk horen luiden. Je zou niet weten welke van de drie het was. Laat staan dat ik wist welke keuze ik moest maken. En op grond waarvan maken deze katholieke Romeinen dan een keuze? WE gaan ze alledrie binnen. Twee liggen er tegenover elkaar. De heilige Susanna en de heilige Bernardo. Ofwel St Susanna en St Bernardo. Ik noem ze de mannetjes en de vrouwtjes kerk. De vrouwtjeskerk Susanna is weer rijk beschilderd. De ene fresco is nog drukker dan de andere. Maar het zijn lieflijke kleurtjes. De mannetjeskerk S. Bernardo is ronder als je binnenkomt en vele malen rustiger. In de ronding hebben ze nissen gemaakt waar weer beelden in staan.
Hier hangt ook een ander sfeertje. Dan gaan we het steegje in en duiken de St. Pauls behind the walls in. Tenminste zo staat het op een bordje buiten aan de straat. Op de plattegrond heet het weer heel verwarrend S Vitale. Doodmoe word ik ervan. Geen wonder dat je af en maar doolt en dwaalt. Deze kerk heeft een voortuin met een perzikboom en allerlei prachtige moderne beelden. Ook een kline fonteintje ontdekken we met een mini stadsvijvertje. Binnenin stelt het niet veel voor. De kerk is erg licht door zijn enorme glas in lood ramen. Maar ik ontdek in die kerk ook één klein kapelletje waar het donkerder is. Daar staat een Mariabeeld met een lichtsnoer kerstlichtjes om haar hoofd. Ietsje eerbiediger dan dat ik het zeg. Van die elektrische kaarsje om haar hoofd geknoopt zeg maar. Er hangt ook één schitterend schilderij. Ik wenk Annet omdat ik zeker weet dat zij zo’n schouwspel wel weet te waarderen. Annet is nog nieuwsgieriger dan ik ben en ze duikt een ander nisje in. Ineens zie ik een verschrikte Annet eruit duiken en snel weglopen. Wat kan daar nou gestaan hebben peins ik. Ik neem een duik naar het nisje, aanschouw een zich aankledende priester en neem een dito duik als net achteruit! Oeps…… beetje gênant!
Nu kan ik echt geen kerk meer zien. Zeker niet als ik in het verlengde van mijn oogveld nog drie kerken zie staan. Nu heb ik het echt gehad! We moeten nodig gaan shoppen.
Souvenirs voor de kinderen en zo.
Een delicatessenwinkel trekt meteen mijn aandacht. Het pand loopt helemaal door naar achter. Kruiden, olijven, koeken, worsten en kaas…je vind het er allemaal. Dus vind ik hier ook vast wel wat. De modewinkeltjes zijn gezellig. Geen opdringerige sacherijnige winkeljuffen maar allemaal even aardig en bereidwillig. Ze weten je ook op het juiste moment ook even alleen te laten om te beslissen en doen niet moeilijk als je niets koopt.
Toch kan ik in de veelheid van al die winkels niet tot aankopen komen! Tja, Robbert wil wel een Armani pak. En ze zijn inderdaad beduidend goedkoper dan in Nederland. Nou, tegen de tijd dat hij in zo’n pak gaat trouwen, wat dat is de bedoeling, krijgt hij wel een ticket naar Rome van me! En Joske wil al de duizenden en duizenden tasjes wel die ik ben tegen gekomen. Maar ik geef het je te doen een keus maken uit duizenden. Het is net zoiets als die ene man die je maar eens moet zien tegen te komen in je leven. De man uit duizenden. Welk tasje is nou het ultieme? Voor Isa zie ik ook al veel. En gelukkig spelen kinderen over de hele wereld met dezelfde dingen merk ik al snel. Alleen voor de keuze van een souvenir maakt dat het er niet gemakkelijker op. Want je wil toch dat ene Italiaanse dingetje! Eind van het liedje………..ik koop niks en kom met lege armen op een terrasje terecht. Eén zak veel te grote verrassingen in veel te zoetgekleurde papiertjes met frutsels en tierlantijntjes heb ik bemachtigd. Er staat iets op van “Amaretto” dus ik mag aannemen dat wat er ook inzit, het in ieder geval naar drank smaakt! Het zal dus wel voor bij de koffie zijn!
Dan maken we plan de campagne om de terugreis te gaan aanvaarden. We slenteren terug naar het hotel terwijl we vluchtig de winkeltjes inkijken. Ik vraag de sleutel van het bagagehok weer op en loop naar het hok toe. De deur van de manager staat open en zijn glimlach straalt van zijn gezicht. Allemensen wat herbergt Italië toch een mooie mannen! Ik sta van blozende tienerigheid te stuntelen met de sleutel. “Push senorita, push” zegt de manager. Tja, als je staat te trekken aan de deur waar je juist moet duwen dan blijf je wel even bezig natuurlijk. En ik voel me stom, stom, stom!
Onze koffers staan natuurlijk nu helemaal achterin. Meerdere vertrekkende reizigers die nog even tijd over hebben, hebben hun bagage voor de onze gezet. Ik sjor en zeul en trek en duw. Als de manager dat geweten had was hij me allang te hulp geschoten. Maar ja, ik sta achter een pushende deur en kom met een veel te rood bezweet hoofd dat hok weer uit. De manager staat meteen op om te helpen. Ja, nu kan ik het ook wel zelf! Hij bedankt ons voor ons verblijf en ik bedank hem iets minder stuntelig voor de gastvrijheid. Dan laat ik het mooie donkerblauwe Versaci-kostuum met een nog mooiere man erin, achter me! We aanvaarden de terugreis!
De koffers manoeuvreren we handig over de ongelijk betegelde stoepen en tussen de massa mensen heen. We worden er al aardig handig in.
Nu zien we eigenlijk pas hoe groot dat station Termini is. Het lijkt wel een vliegveld. Blijkbaar komen veel toeristen toch met de trein! Al om me heen kijkend waar ik kaartjes in die immense hal kan kopen, voel ik opeens een arm om mijn schouder. Normaliter zou ik me verschrikt omdraaien en met een beetje pech beginnen te meppen maar dit keer kijk ik voorzichtige naast me! God op mijn blote knietjes dankend dan ik niet gemept heb en niet geschrokken ben. Want naast me staat alweer zo’n mooie man,. Dit keer in spijkerpak. Hij laat aan de hand van een pasje zien dat hij gids is en ons wel wil vertellen waar we van alles kunnen vinden. Dat laat ik me geen twee keer zeggen en met een boel flair leg ik uit wat de bedoeling is. Hij wijst met zijn vingertje naar een informazione en naar een tabakswinkeltje. Daar kan je bigliettes kopen. Ze zijn 9,50 euro. Maar ja dat wisten we al. Hij lacht ongelofelijk vriendelijk, ik geef hem geen fooi en hij blijft lachen en ik met moeite draai ik hem mijn rug toe om de weg naar het tabakskioskje te vervolgen. De kaartjes hebben we zo. En dat we perron 29 moeten hebben weten we ook al. Op eigen kracht ontdek ik de ingang naar dat perron. WE hebben nog wat tijd over. Annet haalt het felbegeerde panini broodje Romangnolo en ik ga op de koffer zitten. Dan lopen we een rondje. Zeg maar behoorlijk rondje. Want de hal is een winkelpromenade waar je U tegen zegt. Ineens voel ik niet een arm om mijn schouders maar een arm door mijn arm. Mijn Romein staat weer naast me. Of we de weg kunnen vinden. En voor het eerst in mijn leven vervloek ik toch mijn geëmancipeerde en zelfstandige gedrag. Stel je toch voor dt ik een heerlijk dom blondje was. Stel je voor dat ik geen woord andere taal sprak. Stel je voor dat ik hem de hele weg aan de arm mee kon nemen. Maar nee hoor, voor ik het weet heb ik er alweer uitgegooid dat ik het allemaal heel goed zelf kan en dat we even aan het shoppen zijn. De gierend knappe Romein heeft humor. “Oh, I need new trousers and a shirt”! vertelt hij me lachend. En duwt me een stukje de kant op van een goede herenmodezaak! En ik, met dezelfde humor zeg “When I come back in Roma, look for me and we’ll go shopping”! Dat kan hij wel waarderen. Ik krijg een handkus, we babbelen nog wat en dan lopen we rustig richting perron 29.
Overal zijn lopende banden en winkels. Het lijkt wel een onderaardse stad waar we in terecht komen. Zelfs een Miss Etam zien we. Met een beduidend ander assortiment dan in Nederland.
Nog meer lopende banden stappen we op. Steeds het woord Fiumicino in de gaten houdend. Met de roltrap omhoog en ja hoor….perron 25 tot en met 29. Boven gekomen voelen we de eerste regendruppels. Mooi zo. Rome stort zijn tranen uit over ons vertrek. En zo hoort dat ook te zijn!
De trein staat klaar. We hebben zelfs een behoorlijke zitplaats en voor we het weten denderen we het stazione Termini uit. Tegenover zit een druk mobiel bellende zakenman. Ik sluit mijn ogen en probeer het rappe Italiaans te ontcijferen. Soms lukt me dat zelfs. En wat ik ervan maak is dat de man effectenhandelaar is. De procenten vliegen me om de oren. Wel tien keer wordt hij gebeld en even zo vaak belt hij weer. Zijn vrouwtje rustig naast hem zittend met een boekje over Rome in haar hand. We sukkelen weer langs de antennes en de graffiti muren.
Nu is het al veel meer eigen geworden. We staan nergens meer van te kijken. En al doezelend arriveren we bij het vliegveld. Een geweldige verbinding moet ik zeggen!
Ook hier leiden lopende banden en roltrappen ons naar de vertrekhal. Alwaar we eerst sigaretjes roken voor de vertrekhal. Straks mag je helemaal niet meer roken. De Italianen zien er streng op toe. En zelfs in de wc’s hangen brandmelders. Als ik het gevoel heb dat we genoeg nicotine binnen hebben voor de komende uren, stappen we op de incheck balie af. Het is maar een kort rijtje. Twee rijtjes eigenlijk. Eentje voor de economy class en eentje voor de business class waarvan je nog elite plus en elite hebt! Ja, die Italianen houden wel van dit soort dingen!
En wat er ook gebeurt. Als je in de economy rij staat en er komt iemand de business rij instappen, dan gaat alles aan de kant is het “Sorry, he first”.
Ach wat kan het schelen. Uiteindelijk moeten we allemaal hetzelfde vliegtuig in en vertrekt het heus niet zonder ons!
Wat voor een wereldstad Rome ook is, het vliegveld stelt niks voor. Een klein aantal winkeltjes en een paar restaurantjes met self service waar je eerst moet betalen bij een centrale kassa voordat je je kopje koffie of versnapering kan halen met een bonnetje.
De winkeltjes hebben niet veel meer te bieden dan dure stropdassen en wat sjaals of een enkele parfum. Het is nu een kwestie van uitzitten. Zo waar vind ik één salle fumare. Hij zit wel aan de andere kant van het vliegveld maar ik vind hem toch maar. Je ruikt dit zaaltje al van verre en als je binnekomt is het of er een wolk mist op je afkomt die tijdelijk het zicht doet ontnemen. Vervolgens heb je direct je ogen vol tranen staan maar oké je kan roken! Ze hebben allemaal ramen in deze zaal waar je uitzicht hebt op het vlieg platform. Je zou er dus de vliegtuigen kunnen zien komen en gaan. Maar de ruiten zijn zo dicht beslagen van de rookdamp en de nicotine aanslag dat je echt nauwelijks wat ziet. Op de mooie laminaatvloer liggen uitgetrapte sigaretten en sigaren peuken en de asbakken staan bomvol! Je zou hier écht van het roken af kunnen komen als je er een tijdje zou vertoeven!
Want je wordt ziek van de stank, ziek van de troep en ziek van jezelf! Een confrontatie met jezelf die je niet uit de weg kan gaan! Snel maar terug naar gate B1.
Eindelijk mogen we inchecken. Mooi systeem hanteren die Italianen. Eerst de elite plus, dan de elite. Daarna de gezinnen met kinderen en dan de achterste rijen om vervolgnes zo de naar de voorste rijen te gaan. Dit voorkomt een hoop lange rijen en chagrijn!
Het inchecken en boarden kost dan ook niet veel tijd. Vertrouwde blauwe KLM mantelpakjes heten ons hartelijk welkom! Als we goed en wel zitten en captain van Rossem en zijn crew hebben ons welkom geheten, taxiën we een stukje naar voren. Let wel….een stukje! Wat ineens staan we stil en gaan niet verder. En dat terwijl we safety instructies toch al achter de rug hebben. Ik kijk nar buiten en zie wel een drukte van komende en gaande vliegtuigen, maar toch niet zo als ooit in Londen waar we letterlijk in een vliegtuigfile stonden. Zou er wat anders zijn?
Dan hoor ik tot drie keer het “ploing” van het fasten seatbells lampje. Met mijn vliegervaring weet je dan dat er iets mis is. Ook is het erg warm in het vliegtuig. De airco staat niet aan. Vreemd allemaal. Zachtjes fluister ik Annet toe, dat ik vermoed dat er iets niet goed is. Al snel wordt mijn vermoeden bevestigd. Er is een klein technisch mankement. We kunnen er wel mee vliegen mar volgens de voorzorgsmaatregelen mag dat niet! We moeten dus even op een mechaniker wachten. En ik zal je toch vertellen dat wachten in een overvol vliegtuig, geen pretje is. Op onze stoelen 24A en 24b hebben we binnen de kortste keren het wel gezien. En ook het uitzicht verandert niet veel. We wachten en wachten. Na een half uur taxiet het vliegtuig terug naar de gate alwaar de technische man staat te wachten.
We krijgen te horen dat het mankement binnen een half uur gevonden kan worden maar dat het ook langer kan duren.
Wedden dat het langer duurt! En ja hoor. We zitten en zitten. We krijgen weliswaar een broodje pesto en wat te drinken aangeboden. Maar we moeten blijven wachten….en wachten….. Het mankement duurt dus langer zoals ik al had verwacht. De captain biedt zijn excuses aan en gaat er voor zorgen dat we eventueel even de benen kunnen strekken in de vertrekhal. Nu krijgen we een minimarsje aangeboden. Maar het verzacht het wachten niet. Inmiddels weet ik ook wat opvliegers zijn want de verwarming lijkt wel opgestookt en de airco werkt niet. Er schijnen mensen over geklaagd te hebben en er wordt van buitenaf een airco in het vliegtuig geplaatst. Ha fijn, dat scheelt weer een hoop flauwvallende mensen straks!
En we wachten en wachten….. We hadden al in Nederland kunnen zijn. Wat inhoud dat we dus al meer dan twee uur in deze kleine ruimte zitten opgepropt op onze stoelen.
Eindelijk komt het verlossende woord dat het grondpersoneel toestemming heeft gegeven om de vertrekhal in te gaan. En dat ze met de KLM in Nederland bezig zijn te onderhandelen over een vliegtuig dat nog naar Rome moet komen en waar we mogelijk mee terug kunnen vliegen. Mogelijk…..want dan moeten ze eerst zeker weten dat dit mankement van dit vliegtuig morgenochtend is verholpen. Anders is het natuurlijk het verschuiven van een probleem.
Eindelijk, eindelijk staan we drie uur later buiten het vliegtuig. We moeten wachten op een telefoonkaart en een nieuw boardingpas en mogen dan even naar de wc. Maar ik voorzie de ellende alweer. Alles op dit mega vliegveld zit dicht. De winkeltjes, de restaurantjes en dus ook de wc’s. Als we eenmaal zover zijn dat we verder mogen lopen dan alleen de gate zwermt er een rij naar de toiletten. De toiletten war een groot hek voor staat met een bordje “vieneto”
ofwel “verboden”. Dat laat ik ons toch niet gebeuren. Ik trek in het zicht van een schoonmaker het hekje weg en we lopen de toiletten in. Aan de furieuze blikken van dit mannetje te zien is hij hier niet blij mee maar het zal ons een zorg zijn! Gelukkig blijkt aan de andere kant van de hal ook nog een wc te zijn. Dit keer zonder hekje. Iedereen komt aan de beurt. Dan zoeken we de rookzaal maar weer eens op.
Dag 5
Het is inmiddels middernacht geworden. Ik had thuis al in mijn bedje kunnen liggen!
Er wordt druk gebeld en gesmst en ook ik laat me daarin niet onbetuigd. Ook mijn kinderen moeten weten waar ik blijf natuurlijk! Het merendeel van de passagiers is zakenman of vrouw. Hier moet een hoop geregeld worden! Afspraken verzet, hotels afgebeld, doorvluchten geregeld en ga mar door. Hier krijgt de KLM straks nog een hele kluif aan.
Na een poosje hangen in de rookzaal en hangen op een paar stoelen en hangen op de grond met je hoofd op je rugzak ontdek ik een internet paal. Het enige ding dat aan is op heel het vliegveld. Enthousiast gooi ik mijn muntjes erin en begin te mailen. Lekker vertrouwd gevoel is dat. Alleen jammer dat ik het zoveel kilometer ver weg moet doen nu. Voor ik het weet ben ik weer een half uur verder. Ik ga toch maar eens vragen wat nu de bedoeling is. Want anders ga ik gewoon terug naar Rome stad en vertoef nog een dagje extra daar! Het blijkt niet nodig. Amsterdam heeft toestemming gegeven om het andere vliegtuig te gebruiken. Mooi zo! Maar ja, hoe laat en waar en wanneer? WE moeten dus naar gate B4. Pak de spullen maar weer en verhuizen! Ook hier zitten we een tijdje op de grond en proberen wat te doezelen. Maar dat is erg moeilijk met al die mensen om je heen die allemaal wel wat te regelen lijken te hebben. Echter…..zo’n akkevietje schept verbroedering en al snel worden er met onbekende hele gesprekken gevoerd. Zo ontmoeten we twee dames uit het onderwijs in Drunen en twee ferme oudere dames uit Den Haag met grote wandelschoenen aan. We raken aan de praat met twee
-181-
stellen die zich druk maken over het feit dat hun kinderen, door wie ze opgehaald zouden worden, al die tijd al op Schiphol staan. Ik weet ze gerust te stellen met het feit dat op Schiphol alle restaurantjes wel open zijn en ze dus heel gezellig daar kunnen gaan zitten met lotgenoten die ook passagiers op komen halen.
Nogmaals loop ik naar persers, gezagvoerders en stewardessen. Zij staan driftig water uit te delen aan de passagiers. Ook de crew baalt hiervan natuurlijk en ze zijn allang blij dat ze wat te doen hebben. Het wachten is, zeggen ze me, op de tankwagen. Omdat dit gedeelte van het vliegveld dicht is, komt er dus ook geen tankwagen. Nou daar ben je lekker mee dan. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt op een vliegveld. Je kan inderdaad toch mar beter Rome met de trein doen. Daar is 24 uur per dag leven in de brouwerij en het blijft die 24 uur en 7 dagen in de week een komen en gaan van nationale en internationale treinen. De winkeltjes blijven open en restaurantjes ook!
Voor de volgende keer weet ik het wel!
Eindelijk zien we iets aankomen dat op een tankwagen lijkt. En tegelijkertijd zie ik dat ook de koffers worden overgebracht van het ene nar het andere vliegtuig!
Zou het dan toch nog goedkomen?
Met een heel stel tuigen we toch nog mar eens de rookzaal in waar het nu beduidend beter is uit te houden! We raken in gesprek met allerlei mensen. De verbroedering zet zich voort!
Dan horen we omroepen (tjonge die dam is ook nog wakker) dat ons vliegtuig klaar is voor vertrek. We rennen dus naar gate B4 en boarden. Dit keer gaat het een stuk ongeorganiseerder dan de eerste keer! Iedereen stapt maar zo in en het maakt niet uit welke rang of stand je bekleed of hoeveel je voor je ticket betaald hebt. Ieder voor zich en niemand voor een ander lijkt het motto!
Oponthoud ten top dus. Want de mensen die vooraan de eerste rijen zitten hebben weer tijd nodig om hun spullen in de bagagevakken te dumpen en dat kost tijd! Maar eindelijk dan zitten we toch allemaal. We moeten alsnog weer de safety instructies aanschouwen en aanhoren maar dan taxiet het vliegtuig er vandoor. Omdat we zo laat zijn moeten we een van de verste banen hebben. We zijn alweer een half uur verder voor ik de motoren hoor ronken op volle sterkte!
En dan gaan we echt. Wielen van de vloer en vliegen maar. De captains van Rossem en Bos heten ons alweer welkom en verontschuldigen zich in drie talen. Ja nu weet ik het wel. Zorg mar dat we veilig thuis komen. We krijgen nog even te horen dat we een moeilijke vlucht tegemoet gaan met veel turbulentie omdat het weer boven West Italië, de alpen en Nederland niet al te best is. Het zal me allemaal een worst zijn. Ik zit, ik ben moe, ik sluit mijn oogjes en ik kom wel in Nederland!
Denk ik stoerder natuurlijk dan het is…want halverwege de vlucht is mijn soezelbuitje wel over als we hortend en stotend de donkere wolken trotseren. Wat een gedoe!! Het is lang gelden dat ik overgevende mensen in een vliegtuig zag maar dit keer is het dus weer zover!
Zelfs het aangeboden eten wordt meerdere keren geweigerd en ik moet zeggen dat ook ik niet echt honger heb op dit tijdstip en bij deze turbulentie!
Echt lekker snel vliegen zal er niet inzitten dit keer!
Ruim twee uur later bereiken we het Nederlandse luchtruim. De lichtjes van het Madurodam achtige Nederland zien we pas als we laag bij de grond zitten! Maar dan is het ook weer een schitterend schouwspel.
Eindelijk………….eindelijk……….8 uur later dan gepland raken de wielen van het landingsgestel, Nederlandse bodem! Helaas op de Polderbaan want Nederland kent ook zijn nachtelijke voorschriften. En weer taxiën we zo’n twintig minuten voor we bij gate C8 zijn.
Voor de zoveelste keer worden excuses aangeboden, krijgen we een boekje met
-182-
kortingscouponnen en reductie op onze volgende vlucht en wordt ons medegedeeld dat bij de aankomsthal een leger stewardessen en KLM personeel klaarstaat om onze declaraties in ontvangst te nemen, ons door te boeken naar andere vluchten, taxies te regelen of hotels te boeken. Het zal me allemaal een zorg zijn. De enige onkosten die ik extra heb zijn de lang parkeer kosten. Tja, ik sta nu wel volgens die automaat een dag langer! Maar om me daar nou in een lange rij klagende passagiers voor te mengen??!! Dat dacht ik dus niet!
We begeven ons dus snel nar de koffers die al op de band rollen als we aankomen!
Dat is in ieder geval lekker snel! We nuttigen nog een bak Hollandse cappuccino en vervolgen onze weg naar de pendelbussen. Ook hier hoeven we niet lang te wachten. De bus is er binnen een paar minuten. Een gezellige Amsterdamse chauffeur met veel humor rijdt ons naar de plek van bestemming. We hebben lol in de bus voor tien. En de een probeert de ander nog meer humoristische vliegen af te vangen dan de ander de een!
Mijn eerste Hollandse complimentje heb ik alweer te pakken als de chauffeur me diep in de ogen kijkt en “je bent een leuke slimme vrouw” zegt!
Ach ja, Hollandse mannen zijn dan misschien niet om aan te zien in vergelijking met die pracht Italianen, maar ze hebben op hun manier ook wel weer wat!
Maar nu even geen zin om over na te denken want ik ben ondanks de sterke bak cappuccino moe en heb nog een rit voor de boeg!
Dachten we dat we het verkeer in Rome achter ons konden laten……rijdt er een of andere idiote stuntpiloot die lollig denkt te wezen achter ons. Zigzaggend over de weg, slippende capriolen uithalend, spookrijden…en dat allemaal om indruk te maken. Wat heb je toch een malloten ook in Nederland weer! Ik geef een extra dot gas om maar snel van dit stel curieuze heren verwijderd te zijn en vervolg de weg richting Arnhem.
Na Annet af gezet te hebben na innig afscheid genomen te hebben, kom ikzelf een koud huis binnen. Dat is even andere koek dan nog tot lat op een terrasje kunnen zitten op een zwoele herfstnacht in Rome. Ik zet de verwarming hoog, begroet mijn verkleumde vogeltje en zet de foto’s nog even op de computer!
Dan is het bijna half acht ’s morgens. Ik duik mijn bed in! Het was genoeg voor vandaag! Einde van een schitterende vakantie die ik aan de binnenkant van mijn ogen nog een ga herbeleven in mijn dromen!
