We hadden het beloofd -> teruggaan naar Rhodos.
En zo geschiedde!
In de zomer van 2007 vierden we onze vakantie op Rhodos.
Ditmaal heette het hotel Esperia!
Wat was iedereen blij ons terug te zien.
Freddy, Manolio, Oltjan, Petros….ze waren er allemaal weer.
Sommigen hadden van terrasjes/cafeetjes gewisseld maar voor de rest was alles bij hetzelfde gebleven.
Dit keer bleven we twee weken op bloedheet Rhodos.
Tijd genoeg dus ook om uitstapjes te maken. Boottochtjes, busreisjes etc.
We verkenden het hele eiland, hebben de leukste dorpjes gezien, bbq-den op de mooiste strandjes
We waren ook bij Lindos, ook wel het witte stadje van Rhodos genoemd. Maar juist omdat dit wit was konde we niet echt verkomen omdat het er te heet was. We werden zelfs geadviseerd om niet op de muurtjes te gaan zitten uitrusten omdat je je billen kon verbranden! Wel 
zagen we de ezeltjes naar beneden sjokken en kregen we een leuke indruk van Lindos.
Omdat je vaker op een eiland komt, leer je de mensen/bevolking nog beter kennen. De Griekse gastvrijheid gaat dan zo ver dat ze je, in hun vrije tijd, meenemen naar plekken waar je anders nooit zou komen.
Zo nam Petros ons mee naar een authentiek Griekse wijnkelder.
We hebben nog nooit zo wijn geserveerd gekregen als daar. Enorme schalen fruit werden erbij geserveerd.
Wat hebben we genoten!
Eten deden we vanaf deze vakantie alleen nog maar bij Romeo. We werden kolossaal verwend. Mike was vooral grapjes aan het maken (one for you, one for me) en ook Oltjan en de anderen haalden alles uit de kast. (alweer veel kadootjes) De muziek ’s avonds was heerlijk. Griekse klanken en een mooie gitarist!
Een enorme ervaring was het, door een vriendelijke man, aangehouden worden op onze wandeltocht naar het oude centrum. De man liet ons twee lootjes trekken uit een grote schaal en… we wonnen…..iets????
We mochten in een taxi stappen en werden naar Falkiri gebracht. Hier werden we ontvangen in een luxe hotel en kregen een exclusieve behandeling die eigenlijk alleen bestond uit het promoten van appartementen die op Rhodos te koop waren.
Nu waren wij echter net zo slim als de ontzettend leuke verkoopster. We hadden om de haverklap de slappe lach dat we hier ingetuind waren en vroegen ons (in het Nederlands) elke keer af hoe we hier weer weg konden komen, waar we überhaupt eigenlijk waren, en hoe we terug konden naar Rhodos stad.
Wij hadden de vriendelijke dame door en zij had ons door. Het resulteerde erin dat we uiteindelijk met een stel verkoopmedewerkers mee uit eten werden genomen in een heel gezellig, knus en authentiek eet café en onze ervaringen over van alles en nog wat deelden. Dat we uiteindelijk geen huisje op Rhodos kochten vonden zij en wij geen probleem. Er werd wéér een taxi besteld en wij konden lekker terug naar de stad.
We hebben nog vaak aan deze dag terug gedacht!
Toen we veel later overigens nog een keer voor een dagtrip terug naar Rhodos kwamen vernamen we dat Petros overleden was aan een hartaanval. Dit heeft ons enorm geraakt! We zijn hem tot aand e dag van vandaag niet vergeten! 
Mike werkte niet meer bij Romeo. Hij was gérant in een groot hotel. Een baan die op zijn lijf geschreven was leek ons met al zijn internationale ervaring. We hebben hem niet meer teruggevonden. (petros->)
