Het lijkt druk te zijn in Parijs. Onze parkeerplek op station Marne la Vallée is vol. We moeten terugrijden naar vliegveld Charles de Gaulle om de auto daar op lang parkeren te zetten. Dat beloofd wat!
Het is mei en het is mooi weer. Zou dat de oorzaak zijn? Weer zijn we er met dodenherdenking en bevrijdingsdag. Dat heeft ons op het idee gebracht om naar monument/museum Shoah te gaan in de gezellige Joodse wijk Marais. Maar natuurlijk gaan we nog meer bezoeken en bekijken en gewoon weer dingen beleven die op ons pad komen!
De wijk Marais is een oude wijk. Je vindt er nog een huis uit de middeleeuwen. Dit huis willen we natuurlijk wel zien! Nicolas Flamel woonde hier. Volgens de boeken van Harry Potter is hij de uitvinder van de steen der wijzen. In werkelijkheid was hij een vermogend man die zijn geld waarschijnlijk met het verhandelen van boeken verdiende. Maar er wordt ook gezegd dat hij als kalligraaf goud achterover drukte en zo rijk werd. 
We slenteren, de weg gewezen door vriendelijke Parijzenaars, door naar museum Shoah. Een wit strak gebouw met een agent met karabijn ervoor. Het pad der rechtvaardigen bevindt zich buiten het museum, althans het is de buitenmuur. Je moet door een ijzeren hek, dan door nog een ijzeren hek/poort en dan ben je binnen. Je ziet het gedenkteken voor kinderen en de muur met namen….zoooooveel namen…. Hierna ga je het museum binnen.
We zagen de eeuwig brandende vlam, de deur van een barak van een concentratiekamp, een kunstwerk bestaande uit bebloede kleding van mensen uit Ruwanda want het museum linkt naar de ellende van nu. Is er al die jaren wel wat veranderd of zijn al deze Joden werkelijk voor niets gestorven.
We zien de archieven met bakken vol kaartjes met namen van omgekomen Joden.
Er is zoveel te zien en het doet je allemaal zoveel. Elk plekje in het museum raakt je. Elke plek is een plek van bezinning. Het wordt je uiteindelijk teveel!
We zijn ook de parken ingegaan waar de Parijzenaars weekend vieren. Spelende, lachende, pratende, slapende, vrijende mensen. Plezier, vrolijkheid, ontspanning! Heel leuk om je daar in te mengen voor een paar uurtjes. Je voelt je even zelf een Parijzenaar als je lui met je armen onder je hoofd een plekje op het overvolle gras hebt bemachtigd.
We genoten van het mannetje dat elke dag zijn duiven op het Centre Pompidou plein komt voeren en van het kaasplankje en de wijn en bier op het terrasje aldaar.
We genoten van de aanblik op de Eiffeltoren want Parijs is immers niet aangedaan als we die toren niet eventjes gezien hebben.
En we hebben de vlag halfstok zien hangen onder de Arc de Triomph en de herdenkingsceremonie aldaar meegemaakt.
En we hebben uren op de trappen van de Opera gezeten om te luisteren naar de veelheid van artiesten die daar optrad. Complete piano’s stonden er zelfs!
Het was weer een heerlijk lang weekend!
