Parijs rond de dagen van dodenherdenking en bevrijdingsdag. Wij, vastberaden twee minuten stilte houders, besloten dat we dit ook in Parijs konden. En zo gingen we heerlijk op weg naar ONS Parijs.
We gingen echter niet zonder ‘oorlogs’ missie. Het boek van Tatiana de Rosnay – ‘Haar naam was Sarah’ hadden we net beide uit en aangezien dit boek zich in Parijs afspeelt en het boek grote indruk op ons heeft achtergelaten, besloten we de plekken uit het boek te bezoeken als eerbetoon!
Het was nog een hele zoektocht naar Rue de Saintogne. Maar uiteindelijk stonden we voor de beschreven
deur. De deur waarachter het allemaal gebeurde. We zagen in een glimp het binnenplaatsje maar de plek 
waar de kamer met de kast was bleef een raadsel. Aangezien we op de plek aangekomen bemerkte dat het ver weg geweest was van het Velodrome ‘d Hiver, hadden we bewondering voor de Joodse mensen die destijds hun ‘dodentocht’ bewandelden. Ze moeten uren in rijen gelopen moeten hebben. Aangrijpend moment om de deur aan te raken. De deur waar Sarah zo vol twijfels was uit gelopen, zo vastberaden om terug te komen om haar broertje uit de kast te bevrijden, zo hoopvol veel te laat moet zijn binnengelopen en zo radeloos ook weer moet zijn uitgegaan.
Het deed ons wel wat! En we wilden nu ook naar het monument wat in onze ogen toch wel groots moest zijn als je zoiets aanricht in je stad. Maar niets was minder waar. Slechts een plaquette op een muurtje voor een groot gebouw vlakbij metrostation Bir Hakim, was het enige dat ons maar ook de nabestaanden en de Parijzenaar zelf, eraan mocht doen herinneren. Het stadion is afgebroken. Geen muur, geen steen is er meer van over. Wat een desillusie, wat een verbazing en wat een schandalige herdenkingsplek.
We hebben de catacomben van Parijs ook gevonden en bekeken. Een ervaring die we niet nog een keer willen beleven. Willem wist niet hoe gauw hij eruit moest lopen en ik voelde me koud en kil en heel ongemakkelijk tussen al die beenderen en dooshoofden die als kunstachtige bouwwerken waren neergepoot. Erg bijzonder en erg bizar. Aan het eind van de ondergrondse doden bezichtigings tocht werden we gefouilleerd en werden onze tassen nagekeken. Alsof je zo’n skelet, been of doodshoofd mee zou willen nemen. Maar bij het verlaten van het pand deed ik de gruwelijke ontdekking dat er écht mensen zijn 
die dat willen. Er werd namelijk bij twee bezoekers achter mij een doodshoofd in de tas gevonden.
Om al het gruwelijke achter ons te laten zijn we heerlijk gaan zitten op Rue Mouffetard waar zowaar de dementerende Parisiènne van de vorige keer ook weer voorbij liep. Nog verwarder. Nog verwaarloosder maar even aanwezig mopperend als de vorige keer.
Een leuke ontmoeting met Parijs doorfietsende zus Joyce en zwager Hans in Bercy Village. De monumenthuisje van dit huidige winkelcentrum waren vroeger opslagruimtes van de grootste wijnmarkt in de wereld. Bercy was heel vroeger ook een op zichzelf staand dorpje. Nu is het een plek in het grote Parijs
Een bijzonder bezoek aan Parijs deze keer!
Benieuwd wat we de volgende keer weer zullen beleven.
