Je moet het toch eens in je leven meemaken vonden wij als Parijs liefhebbers om op óf de Champs Elysées/Arc de Triomph óf bij de Eiffeltoren het oudjaar afgeteld en het nieuwjaar ingeluid te hebben……
dit was dus de belangrijkste reden om een paar weken na de vorige keer, wéér naar Parijs te rijden.
Onze Parijse vriend Fotis maakte ons wegwijs in de rituelen.
Allereerst gaat de Parijzenaar uitgebreid uit eten op oudejaarsavond. Je moet dus wel reserveren want écht álle restaurants zitten vol en heb je geen plek gereserveerd dan zal je je te goed moeten doen aan de afhaalkraampjes in Saint Germaine waar ze frites en kebab verkopen.
Gelukkig maar dat wij het geluk hebben dat Fotis in een restaurant werkt en ons plekje allang onze naam in het boek vol reserveringen stond.
De menu’s zijn deze avond wel aangepast en de prijzen ook. Je krijgt minder voor meer geld zullen we maar zeggen. Weer een geluk bij een ongeluk dat wij het restaurant Santorini verkozen hadden en we dus niet voor dit soort verrassingen kwamen te staan omdat we toch een beetje als vaste en eregasten gezien worden.
Na het diner gaat iedereen naar de gekozen plek. Vuurwerk kennen ze niet in Parijs dus je hoeft niet voor het mooiste vuurwerk te kiezen. Bij de Eiffeltoren is het een mekka voor zakkenrollers en ander geteisem omdat daar veel toeristen naar toe gaan om het jaar uit te luiden. Bij de Arc de Triomph loop je duidelijk minder kans op dit soort ellende maar is het wel mega druk.
Toen wij de keus gemaakt hadden voor de Arc de Triomph was het dringen op de metrostations die volop en extra bewaakt werden deze avond maar het was ook dringen in de metro’s voor zover er nog wat te dringen viel want je stond veelal klem vast.
Ergens op de Champs Elysées eruit en lopen maar. Dat leek ons een prettiger en minder adem benemend gebeuren.
De heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeele Champs Elysées staat vol. Vol met politie en bewaking (in overigens opperbeste stemming) en nog voller met mensen, mensen en nog meer mensen. Hoe dichter je bij de Arc komt hoe meer mensen er staan en je kunt gaan tot je écht niet verder kunt tussen de massa.
De Parijzenaars hebben flessen champagne bij zich. Jippie….we waren goed ingelicht dus die hadden wij ook. Heb je geen fles bij je….geen nood, de Parijzenaar is altijd bereidt je mee te laten delen in de vreugde!
Iedereen is uitgelaten en opgetogen maar er valt geen verkeerd woord. We hebben geen ruzie, geen geudw en getrek of wat voor wanorde dan ook meegemaakt. We voelde ons veilig en opgenomen door de meute. Iedereen lacht, zingt en is blij. Dan begint het aftellen, dat wij niet geheel meekregen omdat we iets te ver van de Arc afstonden en de mensenmassa weinig geluid draagt, eerder dempt. Maar ineens hoorden we dan gejuich, geklap, geroep en een enorm knallen der kurken. 
Iedereen wenst elkaar een Bonne année of je ze nu kent of niet. Klapzoenen worden uitgedeeld en handen geschud! Er wordt trouwens meer gezoend want de Parijzenaar doet niet zo moeilijk om elkaar van het eigen geslacht te zoenen. Het was een gezellige bedoening. 
Maar iedereen moest ook weer terug natuurlijk. De bedoeling is dat je na afloop je favoriete of stamkroeg kiest om verder te feesten. Je moet alleen wel allemaal weer massaal die metro in. De metro die nog zwaarder wordt bewaakt bij weggaan dat bij aankomen. Dit natuurlijk om ervoor te zorgen dat niet iedereen in de verdrukking komt.
Uiteraard gingen wij naar ons kroegie op Place Voltaire. Het was er betrekkelijk rustig en er was gewoon heerlijk een zitplaats. Hierhebben smsjes verstuuren telefoontjes gepleegd om het thuisfront de beste wensen over te brengen. Een bijzondere manier om het nieuwe jaar in te gaan maar één keer was wel genoeg. Volgend jaar weer gewoon thuis!
We hebben overigens ook nog een prachtige digitale presentatie gezien van het kerstverhaal in een kerk ergens in Parijs. Het oude verhaal vermengd met beelden van nu. De kerststal in het midden daarvan. Erg indrukwekkend. 
