Ik zit achterin de auto van mijn zoon en schoondochter op weg naar Disneyland Parijs en kan me niet voorstellen dat alles wat er die nacht gebeurd is ook echt gebeurd is. En als het al gebeurd is dan zal het wel over zijn als ik weer terug kom in Nederland.
Na een paar uur krijg ik een smsje……van Willem….. hij is aan het schilderen.
Zou het dan toch……ik bedoel…echt waar zijn…..
Maar de scheiding dan……maar de kinderen dan……
En…waarom zie ik al die beren op de weg….
Wat wil ik eigenlijk…… Willem is niet iemand van een korte verliefdheid lijkt me….. en dat deed ik toch voorheen wel…..Voorheen ja…..
De vakantie in Disneyland is gaaf en verwarrend met kriebels in mijn buik en een bungelend beertje aan mijn rugzak. Ik geniet van de kinderen en als het vuurwerk van Wishes begint bel ik Willem…. Ik geloof dat ik hem mis….
Op de terugreis naar Nederland komen de beren weer op me af. Wil ik wel een relatie? Ben ik er al aan toe? Verlies ik mezelf niet weer?
Is dat wel goed zoals het nu gaat, zo midden in een scheiding….
Doe ik niemand verdriet?
Euh…..belt Willem überhaupt nog wel als ik er weer ben….?
Een paar dagen hoor ik niks. Willem is druk met het feest voor zijn ouders die 50 jaar getrouwd zijn binnenkort. Dan gaat de telefoon. We babbelen als vanouds en hij komt gezellig eten. En het wordt laat……heel laat…… En we praten over frustraties en angsten over onze diepste zielenroerselen. We praten over dingen die we eigenlijk nooit eerder uitspraken dan alleen aan onszelf.
En ik weet die avond maar één ding; dit voelt veilig en vertrouwd.
Als hij weer vertrokken is komen de beren weer. Zelden voelde ik me in tweeën als toen. Zo graag willen toegeven aan serieuze verliefdheid maar zo bang dat het niet goed was.
Maar ook Willem voelde zich in tweeën. Nieuwe liefde en druk met de scheiding en het verdriet daar omheen. Met de kinderen, allimentatie, omgangsregelingen. Moe was hij…….
We deelden het verdriet, we deelden de liefde, we schroomden en we durfden, we huilden en we lachten, we begonnen en sloten af………….
En toen was het hoog tijd voor ontspanning.
Ik pols Willem over de weekenden en dan zomaar op een vrijdag bel ik hem en vraag “heb je zin in pizza”?
‘Lekker’ antwoord hij.
Dus zeg ik ‘mooi dan neem ik je mee, moet je wel even voor twee dagen kleren en ondergoed meenemen’!
‘Hoezo dat’? vraagt Willem.
‘Nou gewoon……, omdat we hem in Venetië gaan eten’! antwoord ik weer.
Het vliegtuig vertrekt om 18.00 uur dus je moet opschieten!
-> Volg verder op reisverslag Venetië <-
