Het kriebelt weer…het bloed kruipt…en de smsjes en berichtjes komen steeds vaker… ‘wanneer komen jullie nou’?!
Nee geen Kos meer voor de zomervakantie. Daarvoor is het een te saai eiland. Want behalve uitgaan en zonnen is er niet veel te beleven. Maar oké dan…de voorjaarsvakantie doen we.
We vinden een goedkope vliegreis bij German wings. Ja German Wings en we boeken…maar dat was nog vóór de vreselijke gedenkwaardige crash.
En we boeken een gezellig hotel Paradise Hotel!
Zonder aankondiging maar met een koffer vol kado’s vertrekken we naar vliegveld Keulen/Bonn en genieten van een geweldige vlucht met German wings. Wat gaan ze daar integer met emoties en angste van de reizigers om. De cockpit blijft tot het einde open en ook het gordijn waarachter de stewardessen zitten, sluit zich niet! 
We komen laat aan op kos maar vroeg genoeg om na het dumpen van de koffers, een spurt naar La Prima te nemen waar de crew het plein op komt rennen als ze halverwege zien aankomen. 
Maar waar is Stefanos? Een kwartiertje later horen we een geroffel op de trap van het balkon naar beneden. Stefanos heeft van de nieuwe crew te horen gekregen dat er ene Apostolli en Wampie zijn. Hij kan het niet geloven maar als hij ons ziet dan gaat het met twee treden tegelijk en worden we van alle kanten omhelsd. Nee Maria is er niet meer. Ze is in Drama gebleven en niet meer terug gekomen. ER zijn een nieuwe Maria met haar Giorgos. En er is een Jimmy. Zarados is nog steeds de kok! Georgo maakt de boel schoon. Zo nu kennen we de nieuwe mensen ook. En Ioanna is thuis bij de tweeling Eleni, Anneta en de kleine Zoe. 
De volgende ochtend komen ook de andere bekende van het pleintje. De man van Ambrosius komt zelfs meerdere malen het terras van La Prima op. Zorba’s blijft als altijd nors voor zich uit kijken en vreest dat wij weer alle klanten bij hen weghalen (en dat klopt!) Van de oude buurman voor wie ik de vorige keer onderzetters haakte krijg ik bloemen uit het hart en de Grieks Amerikaanse dame van boven, die nét de volgende dag uit Ameria komt, is blij ons weer te zien! 
We voelen ons weer thuis!
Het voelt als vanouds met de vissertjes langs de haven die ’s morgens hun ’s nachts gevangen vis verkopen, De deur aan deur verkopers met hun tuinstoelen, planten, vis en groente. De mannen van de terrassen langs de haven die je herkennen en wéér proberen je binnen te halen voor een kop koffie of de lekkerste mojito, En al die bekende gezichten van de souvenirs winkeltjes langs het straatje waar langs we naar boven lopen als we naar ons pleintje Diagoras gaan. 
Nieuw zijn de vluchtelingen die we, met hun schamele bezittingen en wasgoed aan lijntjes, langs het strand en de boulevards zien zitten. Het zijn er minder dan de kranten je willen doen geloven. Maar het is schrijnend en je wordt met je neus op de feiten gedrukt.
Ook ons hotel zit vol met vluchtelingen (Syriërs?) Traditionele mensen, mannen en vrouwen gescheiden. Blij met een groet en/of een glimlach. En dat het brood voor het ontbijt soms op is en de kleintjes onder hen alle jambakjes leeglepelen zodat er voor ons niks over is, is ze vergeven.
Wat me vooral veel doet is de verwarde emotie. Een mengeling tussen blijdschap, onmacht, afwachting, het nieuwe absorberend, het oude achter latend met alle vragen van dien. Eigenlijk een mengeling van rust en onrust. En dat is een begrijpelijke maar ook heel vreemde emotie als je die ’s morgens bij het ontbijt zo eens volgt. Waar we van genieten is het respect dat de jongeren voor de ouderen hebben. Dat is bij ons in Nederland allang niet meer zo. En al wordt er met de vrouwen niet gesproken, ze worden wel verder met respect met rust gelaten. 
Alle dagen dat we er zijn hebben de vrouwen dezelfde kleren aan. De mannen daarentegen hebben iets meer kledij bij zich. Het kan ook aangeschaft zijn want ik zie her en der wat toeristische Kos T-shirtjes voorbij schuiven. 
We vullen onze dagen met gezellig bij Ioanna en de meisjes op bezoek gaan. Schoonmoeder (de moeder van Alexis) heeft cake/taart voor ons gebakken. En we krijgen de traditionele Griekse koffie (met veel prut) en schalen vol fruit; verse aardbeien, meloen en sinaasappel. En wij overhandigen de gebreide konijntjes die Ioanna al twee maal geliket had op Facebook maar niet wist dat ze voor haar eigen dochtertjes waren. En het zelfgemaakte dienblad met La Prima erop.
We kopen nog meer speelgoed omdat we zo genieten en Ioanna wordt voor haar gastvrijheid bedankt met een mozaïek vlinder. 
We vullen onze dagen met heerlijk luieren op het terras van La Prima. Helpen met tafels dekken en afruimen. Genieten van de inkopen die er gedaan worden of juist theatraal afgewezen worden. Genieten van de mensen die we binnenhalen en dan die blik van Zorbas op het andere terras. We genieten van het uitspreken van onze zorgen om onderwijs met de andere vakantievierende onderwijsmensen uit Amsterdam en Giesbeek. We genieten van de gesprekken over de economie, de families, het leven op Kos, en het heimwee dat kleine Maria soms nog zo erg heeft.
We vullen onze dagen met zonnen bij Jacksons en Alexis die ons komt vergezellen en stoer een duik neemt in het wat ons betreft nog ijskoude water van de Egeïsche Zee. 
We genieten van het verwend worden van goed eten en steeds weer nieuwe soorten mojito’s die we mogen uitproberen!
We genieten van de lange nachten samen met de crew van La Prima die we doorbrengen aan de haven of Barstreet. Barstreet waar we nooit aan zullen wennen en de haven waar we weer heerlijk lachen en meedoen met de pinda gevechten. Kijken naar het onderling geflirt en ons verbazen over het feit dat men het gek vindt dat vrouwen (ik) een ouzo drinken en mannen (Willem) Mojito. Dat hoort volgens de Griek andersom!! 
En voor we het weten is de week om en smeken de vrienden of we niet willen/kunnen blijven en als dat niet lukt wordt ons op het hart gedrukt snel terug te komen. (nou euh deze zomer zeker niet!) 
Laat, heel laat vertrekken we van Kos en nog véél later komen we weer aan op Keulen/Bonn en rijden in anderhalf uur weer naar Arnhem. Daar waar het ook weer goed voelt.
Wat een heerlijke koffer vol fantastische herinneringen hebben we weer !!
