Welk eiland van Griekenland nu weer te bezoeken met Willem?
Ik kon me nog herinneren dat Olympos op Karpathos grote indruk op me had gemaakt.
Dat wilde ik Willem wel eens laten zien!
Karpathos werd geboekt voor twee weken. Heerlijk!
Leuk hotel (Sunrise) vlakbij het centrum met een goed Grieks ontbijt (dachten we)
De vliegreis ging goed………….tot…………..de landing….
Het vliegtuig cirkelde een keer om Karpathos heen. Het doel hiervan ontging me.
Uiteindelijk werd toch de landing ingezet. Landingsgestel uit, rustig dalen….
En dan ga ik voor Willem altijd aftellen want wanneer raken nou die wielen de grond?
De landingsbaan kwam steeds dichterbij, we vlogen laag over de zee, het asfalt van de baan lag al onder ons en ineens………………. een enorm geronk en daar stegen we weer….ik denk net twintig meter boven de grond….
De paniek in het vliegtuig was niet groot maar de ontsteltenis was er wel.
Een doorstart.
Wat een schrik!
Tien minuten later zette het vliegtuig de wielen op de aarde….zuchten van verlichting, applaus en we konden de hitte van Griekenland in! 
De laatste keer dat ik er was, was toch wel een goed aantal jaren geleden. Er was inmiddels veel bijgebouwd op Karpathos. Het was er minder kaal maar even zo goed nog dor en droog. We deden heel wat hotels aan om mensen af te leveren met de grote bus maar eindelijk kwamen we dan in Pigadia.
Hotel oogt gezellig, kamers zijn ruim. Hier houden wij het wel uit!
Het leuke van Pigadia is dat het een klein hoofdstadje is waar alle andere toeristen die naar Pigadia gaan, elkaar ook steeds weer tegenkomen.
En het leuke van zo’n vliegreis met doorstart en dus gedeelde angsten is dat het mensen met elkaar verbindt.
We kwamen in het centrumpje, op de terrasjes, in de restaurantjes en de straatjes dus steeds bekenden uit het vliegveld tegen. We groeten elkaar elke keer vrolijk! We zagen elkaar bruiner worden, ontspannen raken en we raakten met elkaar aan de praat. 
De bewoners van Karpathos zijn vriendelijk maar niet zo toegankelijk als de andere Griekse eilandbewoners. We hebben dus veel meer contact gelegd met mensen uit het vliegveld. Pieter en zijn dochter Michelle, Abelien en vriend Peter die ook nog eens in hetzelfde hotel als wij verbleven.
Onze dagen waren dan ook voornamelijk gevuld met eindeloos lang op het terras kletsen met iedereen en luieren op het strand dat inmiddels een stuk uitgebreider, mooier en schoner was met de komst van de grote hotels boven aan de heuvel.
Veel excursies hebben we niet gemaakt dit keer. Behalve dan natuurlijk………. Olympos!!
Pieter en Michelle ook in de bus en vanaf dat moment onafscheidelijke maatjes tot de dag van vandaag!
De boottocht naar Olympos (tegenwoordig loopt er een hobbelige weg naar toe) is heerlijk. Aanleggen in een kleine baai, de bus instappen en uitstappen onderaan het dorp. Dan langs alle vriendelijke authentieke en in klederdracht geklede bewoners naar boven lopen langs de winkeltjes en ateliers vol ambachten. Leren schoeisel, zeep, voedsel, kant, klederdracht en natuurlijk souvernirs. 
Midden op straat staan oventjes waar brood gebakken wordt. De kerk is een verhaal op zich. Je ken er schildjes en slotjes kopen met spreuken en of wensen in de hoop dat je wens vervult wordt. Een heuse stoepa waar je in mocht. De enige school die Olympos rijk is. En de mooie verhalen! Zo hoorden we dat de oorsprong van de kleur van de Griekse huizen (wit blauw) een teken van verzet was tijdens de vele oorlogen. Ze mochten niet hun eigen vlaggen ophangen maar ze konden wel hun huisjes verven in de kleuren van hun Griekse vlag….wit en blauw dus!
We aten heerlijk op een terrasje met uitzicht op de bergen en kwekten uren met Pieter en Michelle over van alles en nog wat.
We hebben zelfs een zee bevinkje meegemaakt. Terwijl we heerlijk op een terrasje van een drankje genieten beginnen ineens de lampen te bewegen en de lichten te flikkeren om daarna uit te gaan. De ober legt ons lachend uit wat er gaande is. En vertelt dat dit heel normaal is. Hij ziet echter toch wel wat angst in mijn ogen terwijl ik naar de zee en de haven kijk. ‘Je hebt kans dat er een tsunami komt’ zegt hij dan rustig. Dat dit een grapje was had ik eventjes, heel eventjes, niet door. Ik stond al naast mijn stoel om het hogerop te zoeken toen ik me al snel besefte dat iedereen er wel heel rustig onder bleef. Grapjas! 
Al met al weer een heerlijke vakantie waarin we veel contact hebben gelegd met mede vakantievierders!
