De mooiste verhalen hoor ik er altijd over….Gardameer.
Vooral een aantal van mijn collega’s zijn steeds terugkerende gasten van dit meer.
Als willem en ik zitten bedenken wat we nu weer eens zullen doen in de zomervakantie en we een leuke aanbieding Gardameer tegenkomen, is de beslissing snel gemaakt.
Ik check wel even het plaatsje waar we zullen komen te zitten maar als dat meer dan oké is bevonden, boeken we.
Nee we vliegen dit keer niet. We gaan met de auto! En zin om in één keer de hele rit te rijden hebben we niet dus we maken een reisplan. 
We maken een reisplan ja………. en op het moment dat ik de Michelin kaarten op internet open krijgen we de schrik van ons leven want…………daar hadden we eventjes niet bij stil gestaan…….we moeten natuurlijk door de bergen.
Nou klinkt dat helemaal niet erg maar voor twee angsthazen als wij zijn voor kronkelende bergweggetjes, die alleen maar over het ravijn hellende autobanden in bochten bij dit soort autoritten voorstellen, is dit dus een kleine ramp!
Een paar jaar geleden op Kos, toen we de auto van vrienden mochten lenen, wisten we niet hoe snel we de auto om moesten draaien nadat we nog geen vijftig meter de berg op waren gereden.
Maar goed, geboekt is geboekt en ik kan moeilijk de reisorganisatie bellen en zeggen dat we om hoogtevrees redenen gebruik willen maken van onze annuleringsverzekering.
En als ik zie dat we de Brennerpas over moeten kan ik me toch niet voorstellen dat die uit onverharde kronkelende bergweggetjes bestaat maar dat zal best wel een goed geasfalteerde driebaans weg zijn. We overleven het vast en hebben elkaar! 
We gaan de route in drie keer rijden. Eerste stop Duitsland-Swabisch Hall, tweede stop Oostenrijk-Innsbruck en dan de derde dag door naar Italie/Gardameer-Torri del Benaco.
Tenminste daar gingen we van uit……………….totdat…………..
De koffers staan gepakt. Morgenochtend heel vroeg gaan we vertrekken. We lopen over het winkelcentrum om nog even de laatste dingen aan te schaffen als zonnebrandcrème, een boek om te lezen of mijn mobiel gaat af.
De reisorganisatie………..
Dubbelboeking, overboeking, ander hotel, andere plaats, 1 uur om over na te denken….ja en anders…….niks….geld weg…….????????????!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ja ho eens even, wij vertrekken over een paar uurtjes. We hebben geboekt voor over twee dagen? Ja dat klopt maar we gaan niet in één keer rijden dus vertrekken we morgen. Dan kunt u niks meer doen?
Voor het blok gezet dus.
Gedesillusonieerd rijden we naar huis en bekijken op internet het hotel en de plaats. Hotel Internazionale in Garda. Humzzzz een grote plaats dus, en we houden juist zo van kleine dorpjes!
Wel een mooi hotel….met zwembad…. tja wat moeten we…..? We moeten wel!
De telefoon gaat weer en we zeggen toe terwijl de kinderen boos en getergd de naam van de organisatie en hun wandaden twitteren en Facebooken. Robbert schrijft zelfs een tv programma aan waar we door terug gebeld worden.
Maar goed, we zijn de beroerdsten niet en we maken altijd wel weer iets positiefs van iets negatiefs.
en zo vertrekken we de volgende ochtend naar Duitsland waarvan we er al snel achterkomen wat een ongelofelijk groot land dat toch eigenlijk is. Dat besef je eigenlijk helemaal niet als je zo’n landkaartje van je buurland ziet. Maar tjonge wat kan je lang en ver rijden door dit grote buurland! 
Schwäbisch Hall of kortweg Hall is een gemeente in de Duitsen deelstaat Baden Wurttemberg, en hoofdplaats van de Landkreis Swabisch Hall. Sinds 1 oktober 1960 heeft zij het statuut van Grote Kreisstadt. De stad telt 37.452 inwoners. Schwäbisch Hall is bekend om zijn openluchtopvoeringen op de trappen van de Sint-Michaelkerk.
Wat een prachtig plaatsje in een prachtige groene omgeving. Het heerlijke van niet al te lange ritten is dat je ook nog even een kijkje in het stadje kan nemen. Voorbereidingen voor een voorstellen op de beroemde trappen zijn in volle gang! We eten op een terrasje iets ontzettends maar overheerlijk Duits. Spatzel en jaaaaaaaaaa sauerkraut en héérlijk vlees met jus.
We genieten ook van de historische gebouwen. En drinken een drankje op een hooggelegen terrasje met uitzicht over de rivier.
De volgende ochtend staat er een gigantisch Duits ontbijtbuffet op ons te wachten en geloof maar dat daar genoeg brandstof in zat om Willem vol goede moed verder te laten rijden!
Dachten wij dat de benzine in Duitsland goedkoop was….in Oostenrijk is deze nog goedkoper. Willem weet niet hoe snel hij er een tankstation moet vinden. In Innsbruck wordt letterlijk veel aan de weg getimmerd. Het is er natuurlijk ook meer een wintersportplaats dan een zomerplaats en dus vinden dit soort werkzaamheden juist in de zomer plaats.
We parkeren weer bij het hotel en verkennen Innsbruck te voet. 
Innsbruck is een 800 jaar oude stad in het zuidwesten van Oostenrijk, en is de hoofdstad van de deelstaat Tirol. Het ligt aan de rivier de Inn.
De brug over de Inn waarnaar de stad is genoemd, maakte van Innsbruck in de 12e eeuw een belangrijke halte in de handelsroutes vanuit Italië en Zwitserland naar Duitsland. Het heeft veel middeleeuwse gebouwen, waaronder de Franciscaanse Hofkirche en de Fürstenburg, een 15e-eeuws kasteel met het beroemde balkon met het gouden dak. Innsbruck is verder ook een universiteitsstad met 40.000 studenten. Veel van deze studenten komen uit het buitenland.
Alleen de wandeling langs de Inn is al zalig maar eenmaal in het stadje zelf genieten we van alle mooie gebouwen en de gezellige terrasjes. Het is een levendige stad en overal zie je inderdaad studenten die veel vrolijkheid en leven in de stad brengen. 
De winkeltjes hebben zorg besteed aan hun etalages. Alleen de wintersport winkels liggen er nu ietwat verlaten bij.
Ook zien we het grote ziekenhuis waar toch heel wat botbreuken worden behandeld en waar onze prins Friso in coma lag.
We kunnen ons voorstellen dat hier in de winter graag veel mensen vertoeven!
De volgende dag begint onze laatste rit voor we Garda zullen bereiken. Hier zien we het ergste tegenop zo door de bergen. Bij het zien van de Brennerpas worden alle zorgen direct aan de kant gegooid want alles ziet er even makkelijk berijdbaar en vlak uit.
Wat een uitzicht! Wat een prachtige tocht! Anders vliegen we hier, als we naar Griekenland gaan, altijd overheen. Dan zien we deze kronkelpas als een minuscuul draadje door een enorm groen dal. Het is vele, vele malen mooier om er nu doorheen te rijden!
De Dolomieten zijn een mengelmoes van Italië en Oostenrijk! We rusten even in een bergrestaurant met allemaal picknicktafels, besneeuwde bergtoppen als uitizcht en fluitende bevers als souvenirs, aan een klein bergmeertje. Een bergmeertje met zulk kristal helder blauw water als we nog nooit gezien hebben.
Een uurtje later komen in Garda aan. Tja en om daar te komen moesten we van de snelweg af en kwamen we inderdaad op de ons bevreesde kronkelende bergweggetjes. Toch viel het allemaal mee!
We kregen alleen de schrik van ons leven toen we, om bij ons hotel te komen, een 15% stijgende berg op moesten waar ook nog bijstond dat het gevaarlijk lopen was. Kijk, dat hadden ze ons er even niet bij verteld!
Het hotel was inderdaad leuk. En om ons een beetje tegemoet te komen hadden we een kamer gekregen in een prachtig bijgebouw, een villa, en niet in het luidruchtige hotel zelf waar, zo hoorden we later van gasten, je ’s morgens al om 6 uur je bed uit geschetterd werd door schreeuwende kinderen of mensen die dan al ruzie maken om hun handdoekje op de ligbedden om het zwembad te leggen.
Nee de villa was prachtig. Alles marmer van binnen. Grote trap op en dan een zeer ruime kamer met zithoek en een balkon met schitterende pilaren met uitkijk op de boomgaard en het Gardameer. Wat wil je nog meer? 
De rest van het hotel was minder. Wel een gezellig terras en oké een zwembad erbij. Een grote hal waar je tv kon kijken en waar internet mogelijk was. Maar het eten…………dat vreselijk eten…………
En dan hadden we ook nog half pension…iets dat we anders nooit doen.
Je kon dus kiezen of je de eerste of tweede ronde wilde eten. Je gaf op een beperkte keuze lijst je voorgerecht, hoofdgerecht en toetje op. Voorgerecht was keuze uit pasta, ander soort pasta en nog een soort pasta en dan kwamen de obers scheppen. Oh ja, vaste tafel had je, met je naam erop. En ruilen was geen optie. Dus als je tussen de schreeuwers zat had je gewoon pech. (wij hadden mazzel) Het hoofdgerecht was vis, vlees of omelet. Salade kon je halen bij het buffet maar je moest snel zijn want anders was het op of het volgende gerecht stond al op je te wachten.
Het toetje was ijs of panna ricotta.
Je kreeg ongeveer een kwartier om elke gang te verorberen. Als je in de eerste ronde zat ging het soms nog sneller omdat de twee ronde mensen al stonden te wachten en als je de tweede ronde nam (zoals wij) dan waren ze al aan het opruimen voordat je je laatste hap naar binnen had.
Je moet er maar van houden!
(het ontbijtbuffet verliep trouwens iets gemoedelijker zonder rondes en gangen maar wel met kans dat je lang moest wachten op een plekje om te gaan zitten)
Maar ach…het gaat ons om het Gardameer….en dat was prachtig!
Na eerst een paar dagen bijkomen aan het zwembad en in de boomgaard op een ligbed met een boek, zijn we de plaatsen rond het Gardameer gaan bekijken.
Ik weet nog dat ik tegen Willem zei: ‘Morgen worden worden we wakker en dan is dit decor verdwenen’. Maar niets bleek minder waar want de volgende dag waren de plaatsjes nog net zo feeëriek mooi als de dag ervoor en was er niks opgeruimd. Het bestond allemaal echt!
Garda is een stad die ligt aan de oostelijke oever van het Gardameer. Op de Punta San Vigilio, vlak bij Garda, staat de zogenaamde Villa van Catullus uit de Romeinse tijd, een voorbeeld van een typisch buitenhuis uit het Romeinse keizerrijk, omringd met olijfgaarden.
Je zou kunnen zeggen dat Garda tot aan de Punta di S. Vigilio één langgerekt toeristencentrum is.
We hebben Verona bezocht. 
Verona is hoofdstad van de gelijknamige provincie Verona in de regio Veneto. In 2013 had de stad 259.966 inwoners. De binnenstad van Verona staat sinds 2000 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
De Adige stroomt door Verona. Er zijn veel bruggen over deze rivier, zoals de Ponte Catena, de Ponte Risorgimento, de Ponte Scaligero, de Ponte Vittoria, de Ponte Garibaldi, de Ponte Nuovo, de Ponte Navi en de Ponte Aleardi.
Al in de Romeinse tijd was de stad belangrijk, mogelijk stond zij eerder al onder Etruskische invloed. De Romeinen gebruikten Verona als uitvalsbasis voor hun veldtochten naar het noorden, over de Alpen (bron Wikipedia)
Verona is bekend vanwege de arena en Romeo & Julia. De arena is een Romeins amfitheater waar in de zomermaanden prachtige opera’s opgevoerd worden. Het verhaal van Shakespeare’s Romeo & Julia (Juliet) speelt zich af in Verona. Julia is gebaseerd op een vrouw die daadwerkelijk in Verona gewoond heeft.
We zijn het allemaal gaan bekijken. Liepen om het amfitheater met zijn verklede spelers uit Aida en andere opera’s die er omheen liepen. We zagen het balkon van Romeo en Julia (toch anders dan uit het verhaal). We kwamen bij de opgravingen en liepen over de vele markten met heerlijk vers fruit. We liepen langs de Adige. We aten en dronken op een aantal van de vele aanwezige terrasjes en genoten van de veelheid en variëteit aan straatartiesten met acts die we nog nooit eerder gezien hadden. Een prachtige stad om te verkennen en je te vergapen aan de schitterende oude gebouwen en de luxe winkels in de winkelstraten maar ook de aparte winkeltjes in de kleine knusse steegjes. Alleen het verkeer rond Verona vonden wij een ramp. Druk en alles slecht aangegeven!
Het leukste vonden we toch de kleinere plaatsjes om het Gardameer.
Sirmione met zijn huis vol bougainville die op elke foto staat van degenen die er ooit waren. Het mooie kasteel. Het verse fruit dat aan de ingang verkocht wordt en het overheerlijke ijs in smaken die je niet eerder proefde maar ook uitgedost als poppetjes, vogelverschrikkers, speelgoed of fruitsoorten.
Het haventje, de smalle straatjes met winkeltjes vol typisch Italiaanse prullaria.
Sirmione is gelegen op een schiereiland aan de zuidkant van het Gardameer. Hierdoor is het centrum van het dorp minder goed bereikbaar. Met de auto kun je tot vlak voor de entre van het centrum komen. In totaal zijn er drie betaalde parkings waar je je auto kunt parkeren. Deze kom je alledrie tegen voordat je bij het Castello van Sirmione komt.
Je zou je af kunnen vragen als je al die drukte in Sirmione ziet waarom Sirmione toch tot de mooiste dorpjes aan het Gardameer gerekend wordt. De belangrijkste reden is dat dit historische dorp niet voor niets zoveel bezocht wordt. De ligging op het schiereiland zorgt ervoor dat er een aantal mooie facetten zijn ontstaan binnen Sirmione. Ten eerste is er de indrukwekkende entree door de poort die hij het Castello de Sirmione behoort. Aan de noordkant van het schiereiland ligt echter dé bezienswaardigheid van Sirmione: de grotten van Catallus. Hier kun je de restanten van een oude Romeinse villa bewonderen. Aan de westelijke oevers van het centrum zie je meerdere terrassen die op palen boven het water zweven en het naar onze mening mooiste plein van Sirmione: Piazza Giosuè Garducci.
Het stadje heeft ook een klein haventje, waar veel kleine, veelkleurige bootjes aangemeerd liggen waarmee je een tochtje op het Gardameer kan maken. Er is één hoofdstraat die leidt naar het hoogste punt van Sirmione, vanwaar je het Gardameer kan aanschouwen. In het oostelijke deel van Sirmione loopt een pad dat langs borrelende zwavelbronnen voert. Het warme water komt van onder het meer naar boven en heeft geneeskrachtige werking.
Lazise is een plaatsje waarvan je zodra je bij de oude haven van Lazise binnenkomt je waarschijnlijk in één klap verkocht bent. Het kleine haventje met aan de ene kant terrasjes en aan de andere kant een oude kerk is betoverend.
Lazise stamt uit de middeleeuwen. De ommuring en de kerk San Niccolò zijn overblijfselen uit die tijd, waarin Lazise een belangrijke handelsplaats was. Dit was de tijd dat de stad Venetië één van de belangrijkste handelssteden van Europa was. Lazise profiteerde mee van deze positie van de stad op palen. In de afgelopen eeuwen is Lazisse een beetje ingeslapen. Het toerisme heeft ervoor gezorgd dat Lazise weer een groot deel van de grandeur van weleer teruggewonnen heeft.
Toen wij er waren vond er net een groot feest plaats van vaandeldragers. Met de muziek voorop liepen mannen, vrouwen en kinderen in schitterende kostuums naar het plein om daar een wervelende show te geven. Wat hebben we genoten. Wat gingen die vlaggen hoog en wat werden ze ook precies weer op het juiste moment opgevangen!
Het zitten aan het haventje was ook écht een ‘even bijkomen’ gevoel!
Wat ik één van de mooiste dorpjes vond was toch wel Malcesine. 
Alleen die berg al, de Monte Baldo en al die wielrenners die we al op weg er naar toe zagen maar aldaar zich een weg ploeterde naar boven toe. Wij hadden geen fiets maar we hadden een kabelbaantje kunnen nemen wat we maar niet gedaan hebben.
We konden de auto makkelijk kwijt op de parkeerplaats van het kabelbaantje. In het gebouw van het kabelbaantje maar ook een klein stukje bergopwaarts was een parkeerplaats. Dan een eindje de berg afdalen (had je toch het gevoel dat je er even op geweest was) en je was in het pittoreske en authentieke centrumpje. Pinokkio had er zo uit weggelopen kunnen zijn!
Er zijn eigenlijk vier belangrijke activiteiten, die je als bezoeker van Malcesine gedaan moet hebben: slenteren door de smalle straatjes in het centrum, een veerboot nemen naar een andere plaats aan het meer, met de kabelbaan de Monte Baldo op en een heerlijk Italiaans ijsje eten. Het is aangenaam wandelen door de middeleeuwse steegjes in het centrum met kleine pleintjes, terrassen, restaurants en winkels met een groot aanbod van onder andere lederwaren en lokale lekkernijen.
Malcesine’s belangrijkste toeristische attractie is het Castello Scaligero, prachtig gelegen op een rots direct aan het meer. Het bijbehorende museum geeft een goed beeld van de geschiedenis van Malcesine en naast dit culturele erfgoed biedt het uitzicht vanaf de torens een grandioos panorama over het hele gebied.
Het tweede belangrijke gebouw is het 15e eeuwse Palazzo dei Capitani, het vroegere hoofdkwartier van de Venetiaanse heersers van dit gebied. 
Het bootje naar Limone hebben we een paar dagen na ons bezoek aan Malcesine genomen. Niet in de laatste plaats omdat we heel graag dat mooie en veelbesproken Limone wilden zien maar ook omdat we het zo heerlijk toeven in Malcesine vonden!
Limone is de plaats waar in 2008 de James Bond film Quantum Solace voor een deel is opgenomen. De achtervolgingsscènes komen daar vandaan!
Limone sul Garda is een populair dorpje aan de westelijke oever van het Gardameer. Tijdens het hoogseizoen logeren er in dit dorpje met zo’n 1.000 inwoners een veelvoud aan toeristen. ‘s Avonds heerst er dan ook een gezellige drukte in de smalle straatjes en op de mooie boulevard langs het meer.
Het is ook wel een fantastisch binnenkomen varen daar bij het ronde haventje en al die huisjes die tegen de berg aan leken geplakt.
De winkeltjes waren een lust voor het oog. Geen wonder dat Willem er een duur maar prachtig Venetiaans masker met keurmerk kocht. Hij was de koning te rijk!
En al die bloemen die langs de bergwand groeiden en dus ook over de huisje heen. Het verse fruit, voornamelijk citroenen, dat met zo’n hoeveelheid aan de takken van de bomen hing dat ver overal overhingen.
Toch ontleent Limone zijn naam niet aan de citroenen, maar aan het woord “limes” dat in het Latijn “grens” betekent. Tot in de tweede wereldoorlog was Limone een grensplaatsje tussen Italië en Oostenrijk. Maar sinds die tijd ligt Limone alleen nog maar op grens van twee Italiaanse provincies.
Het oude deel van het stadje, tussen het meer en de kustweg is een wirwar van smalle steegjes en straatjes, vol winkeltjes waar ieder wel iets van zijn of haar gading vinden kan.
De brede kade langs het meer is een fraaie boulevard waar vele terrassen uitnodigen tot het rustig genieten van een espresso of een uitgebreide maaltijd, terwijl men op zijn gemak de tonelen kan bekijken die zich op straat afspelen. Dit alles tegen het levendige decor dat water eigen is met op de achtergrond de Monte Baldo aan de overkant van het meer. 
We genoten van de aperol spritz en het biertje aan de kade langs het meer.
Er waren natuurlijk nog veel meer leuke kleine plaatsjes. We hebben ze niet allemaal bezocht. Maar eentje willen we toch nog zien. Dat is het plaatsje waar we eigenlijk terecht hadden moeten komen als er niet een overboeking was geweest. Torri del Benaco.
We komen er net op de dag dat er markt is. En wat een gezelligheid heerst er dan! Maar het plaatsje op zich is ook erg leuk! Wat ontzettend jammer dat we niet hier terecht konden.
Torri del Benaco is een charmant, historisch plaatsje aan de oostkant van het Gardameer in de Riviera degli Olivi. Ooit was Torri del Benaco een vissersdorp maar na de tweede wo is het zich meer toe gaan leggen op toerisme. Torri del Benaco is omringd door olijfbomen.
Het oude haventje vormt het gezellige hart van het dorp en roept nog herinneringen op aan de oude tradities van de visserij op het Gardameer. Torri del Benaco is met haar overgebleven middeleeuwse muren en torens een van de meest karakteristieke dorpjes aan het meer. Al slenterend door de straten en steegjes langs de huizen, geschilderd in dezelfde warme kleuren als Venetië, is de sfeer van vroeger goed te proeven. In het middeleeuwse kasteel in het dorp vinden in de maanden juli en augustus film- en theatervoorstellingen in de openlucht plaats.
De (kiezel)stranden net buiten het dorp baden de hele dag in de zon en op het meer worden vele watersporten beoefend, zoals zeilen en windsurfen. De geografische positie van Torri del Benaco maken deze plaats een zeer geschikte uitvalsbasis voor excursies. De westkust van het Gardameer is eenvoudig bereikbaar door middel van de autoveerboot, die, het hele jaar, frequent op en neer vaart naar Toscolano Maderno.
Gelegen aan de voet van de Monte Baldo, een berg van maar liefst bijna 1800 meter hoog, beschikt Torri del Benaco over uitgebreide wandelmogelijkheden. 
Van de waterkant bepaalt de indrukwekkende Scaligeri burcht het gezicht op Torri del Benaco. Zoals van zoveel stadjes aan het Gardameer is de geschiedenis een lang verhaal. Maar bij Torri is die al af te lezen aan de naam. Del Benaco duidt op de Latijnse naam van het Gardameer: Lacus Benacus (bronnen Gardameer.com en gardameer.nl)
Wij hebben het er zo gezellig en komen zulke leuke mensen tegen met mooie verhalen dat we overwegen de vakantie anders te laten aflopen dan we van plan waren. We zouden namelijk naar Frankrijk rijden om daar een paar plaatsen en Parijs nog te bezoeken alvorens naar huis te rijden. Het Gardameer bevalt echter zo goed dat ik hier wel veel en veel langer wil blijven. Maar dan niet in dat vreselijke hotel waar we steeds die bizarre berg op moeten worstelen maar ik wil in Torri del Benaco.
Lang leven wifi in de lobby van het hotel, mijn meegebrachte laptop en booking.com. Binnen een tel heb ik een leuk hotelletje gevonden pal aan het Gardameer in torri del Benaco. Geen half pension dus lekker gaan eten waar en wanneer we maar willen!
We kunnen de andere hotels gelukkig nog gratis annuleren en doen dat dan ook zonder al te veel wroeging.
We pakken de koffers weer. Zeggen ciao tegen de prachtige hotelkamer want dat zal wel even wat anders zijn straks, en rijden zingend naar Torri del Benaco. Het hotel is eigenlijk meer een grote villa met kamers. De eigenaar is vriendelijk. Er is een grote tuin aan het meer (met een weg ertussen) waar je in ligstoelen kan uitrusten en je bent in 5 minuten lopen in het gezellige centrum!
We hebben er nog een zalige week vakantie bijgeboekt!
Gardameer, het leek wel een sprookje!
Omdat we een week langer aan het Gardameer bleven werd ook de terugreis anders. Dit keer wilden we het in twee keer rijden. Een flink stuk de eerste dag en een wat korter stuk de tweede reisdag. Weer zouden we over Oostenrijk terugrijden maar we zouden nu een stuk zuidelijker in Duitsland overnachten dan de eerste keer namelijk in Trier.
Met weemoed lieten we het Gardameer achter ons en vertrokken richting……tja…we dachten Oostenrijk…. Maar toen ik een half uurtje later Milaan op de borden zag staan begreep ik dat Tomtom ons toch een andere kant opstuurde. Terugrijden of doorrijden? 
Het werd dus doorrijden. Dan maar over Zwitserland terug. Waren we eigenlijk ook wel benieuwd naar. Betekende echter wel dat we andere vignetten moesten halen aan de grens en extra kosten. We hadden het er echter graag voor over toen we door Zwitserland reden en onze ogen uitkeken naar al het moois in dit land. De bergen misschien wel veel gelijkend maar de bouw van de huizen toch weer heel anders.
Alles verliep zo goed en zo mooi. We hebben gelachen toen Willem wilde tanken en het wel erg duur vond maar een Nederlander naast ons, ons er even op wees dat de bedragen geen euro’s maar Zwitserse Franken waren (och ja suf!)
Ach wat was Zwitserland mooi en lieflijk…..totdat…..
………We borden tegenkwamen met St Gotthardtunnel 17 km lang. En ik ga NIET 17 kilometer lang onder een berg door rijden! Alternatief was deze bergen te doorkruisen via de Gotthardpas en Willem gaat NIET al die kilometers langs enge bergwanden of langs ravijnen rijden.
Nu dus de kwestie wie wint er……………..
Dat was dus Willem. En voor ik het wist reden we het donkere gat van de Gotthardtunnel in. Een tunnel waar het steeds heter en heter werd tot de temperatuurmeter van de auto van Willem opliep tot over de 40 graden C. en Willem zelf ook wel ongerust begon te worden.
17 Kilometer heb ik me stil gehouden, strak voor me uitgekeken en mezelf zitten vermannen niet te gaan gillen of in paniek te raken.
17 Kilometer is lang zal ik je vertellen! Vréselijk lang!!
Het heeft me nog wel 170 kilometer gekost om deze schrik kwijt te raken.
’s Avonds laat reden we Trier binnen en kwamen we bij een bereknus hotel aan de rivier tegen de binnenstad. De auto moesten we alleen, na het uitpakken van de koffers op een flinke afstand in een parkeer garage zetten waarvoor we speciale uitrij muntjes van het hotel kregen.
Trier is samen met Worms een van de twee oudste steden van Duitsland en ook het oudste bisdom van benoorden de Alpen. De opdracht tot de bouw van de stad werd gegeven door de Romeinse keizer Augutus in 16 v Chr. De stad heette oorspronkelijk Augusta Treverorum en was bedoeld als hoofdstad van de 
Romeinse provincie Belgica Prima. Gedurende enige tijd was Trier de hoofdstad van het hele West Romeinse Rijk. De Grote Markt (Hauptmarkt) van Trier behoort tot de mooiste stadspleinen (innerstädtische Plätze) van Duitsland. Op het plein bevindt zich het Marktkruis, dat stamt uit 958, en dat het symbool was van het verkrijgen van marktrechten. Aan het plein staan schitterende panden in verschillende stijlen. Het geheel wordt gedomineerd door de St. Gangolfkerk (gewijd in 1459) (marktrechten gegeven door koning Otto I).
Wat waren we aan eten toe en wat hebben we lekker Duits weer gegeten! Wat een prachtige stad is Trier toch. Veel dingen herkende ik nog uit mijn jeugd want ook mijn vader was fan van deze mooie stad. We genoten van de wandeling langs alle gebouwen en van de gezelligheid op de terrasjes waar we al gauw ook zelf plaats op namen.
De volgende ochtend was het ontbijt er eentje van hoog niveau. Een bordje vers fruit naast ons bord met besjes en aardbeien, fambrozen, bosbessen en andere lekkernij in een piepklein ontbijtkamertje.
Alleen toen ik het hotel wilde betalen miste ik mijn portemnonnee. Paniek! Nou euh, bij Willem dan. Ik regelde via de balie dat ik zou betalen zodra ik thuis kwam, ze hadden tenslotte mijn creditcard gegevens en we kregen toch nog een uitrijmunt en een plattegronds om naar het bureau te rijden. Ach wat vonden ze het vervelend voor ons. En net toen we de balie wilden verlaten kwam er een meisje om de hoek met de mededeling ‘ich denke ich bin eine Engel’ waarbij ze met de portemonnee in haar hand zwaaide.
Nou een engel was ze zeker. Bij het bedden opmaken vond ze de beurs tussen de lakens.
Na het, dan toch, betalen van het hotel en het geven van een dikke bonus aan het meisje verlieten we onze laatste vakantieplaats.
Nederland we komen er aan!
En ook dat voelde weer goed!!!
Het was écht een super vakantie!!!!!
