.Zeehonden ogen…wie kan die nou weerstaan?
Ik dus niet!
Ik ga niet alleen daarom wel eens naar het Dolfinarium, vaker nog kom ik op Ecomare op Texel maar ach wat was Pieterburen toch ook een schitterende ervaring.
Kan je dat zo zeggen als je al die zieke zeehondjes ziet liggen.
Het schitterende eraan is dat ze zo zorgzaam behandeld worden en dat het er ondanks het verdriet dat je er om je heen ziet zo gezellig is.
Zeehondencrèche Pieterburen, eerst een zeehondencrèche van mevr Wenzel die op haar sterfbed vroeg of Lenie het wilde overnemen, wordt steeds uitgebreider.
De eerste keer dat ik er was, was Lenie ’t Hart (eigenlijk Lenie Godlieb of Karsten -getrouwd-) nog directeur.
Het feit dat ze daar ook echt rondliep gaf de crèche wel iets extra’s vond ik.
Ze was best toen best al een bekende persoonlijkheid.
Lenie, die de zeehondencrèche in 1971 begon, is overigens in 2012 gestopt. Ze was toen (al) 71 jaar.
Toch bleef ze nog wel verbonden aan de zeehondencrèche.
Toch bleef ze ondanks meningsverschillen met de toenmalige mensen daar, op de loonlijst staan en leidt internationale projecten en werft fondsen.
Haar naam is niet meer verbonden aan zeehondencrèche. Dat heeft te maken met een conflict met de nieuwe directie die minder zeehonden wilde opvangen, ze ook korter wilden houden en de medicatie antibiotica wilden verminderen. Ook werd, door alle nieuwe inzichten, afgevraagd of je wel alle jonge zeehondenpups van het strand moest halen. Lenie vond dat al die pups hulpbehoevend waren, maar is dat ook zo?
Er was en is van alles te beleven in de zeehondencrèche, die overigens wel heel hoog in Nederland ligt maar goed te vinden is.
Ze zeehondencrèche ligt aan de Waddenzee.
Je kunt daar heerlijk wandelen!
Dan is er in de zeehondencrèche een echt ziekenhuis met laboratorium, een röntgenafdeling en aparte ruimtes voor de zeehonden. Je kunt ze bekijken.
In het bezoekerscentrum worden rondleidingen gegeven.
Er zijn tentoonstellingen en draaien films.
Het ligt er aan hoe laat je komt maar de zeehondencrèche heeft een druk programma:
- 7.00 In de keuken wordt er eten en medicijnen klaargemaakt.
- 08.30 De hokken worden schoongemaakt.
- 9.00 De crèche gaat open voor bezoekers.
- 9.30 De zeehonden worden onderzocht.
- 11.00 De zeehonden worden gewogen. Als ze op een goed gewicht zijn kunnen ze worden uitgezet.
- 14.00 De tweede voederbeurt.
- 14.30 Een paar gezonde zeehonden worden uitgezet.
- 16.00 De dieren krijgen weer medicijnen.
- 19.00 Er wordt opnieuw vis gemalen voor de avond.
- 22.00 De laatste ronde langs de zeehonden. Er wordt nog even gecontroleerd.
Soms is het mogelijk om met ons mee te gaan bij het vrijlaten van zeehonden. Je mag dan mee op de boot. Je kan je opgeven op de website. Het kost je € 35,00 maar dat komt allemaal ten goede van de zeehondencrèche.
Je kan mee het wad op waar André, de zeehondenman, alles vertelt over het wad en de zeehond. Het duurt 3 à 4 uur en je kan zwemmen, wandelen, rondzwerven, drooggevallen zeehondjes kijken of zelfs varen.
Tegenwoordig kan je er ook een huifkartocht maken door het landschap in de buurt. Het duurt anderhalf uur en je gaat een heel stuk over de dijk waar vanaf je natuurlijk een heel mooi uitzicht hebt!
Zelfs de verzorgers meehelpen is er mogelijk. Dat boek je via een arrangement. Welk kind wil dat nou niet?
En kan je niet alleen dat vraag je gewoon je meester of juf of je er met schoolreisje heen kan.
In het bezoekerscentrum hebben mijn kids zich prima vermaakt met kleurplaten en tekeningen. Een speurtocht hebben ze gedaan en puzzels lagen er overal. Tegenwoordig is er ook een bewustwordingsproject ten behoeve van een schone zee.
Er valt gewoon veel te zien, te beleven en ervaren, en veel te leren.
Toen we moe van alle indrukken waren zijn we op het pannenkoekenschip een pannenkoek gaan eten. Tegenwoordig heet dat restaurant ’t Appeltje en kan je er geen pannenkoek meer krijgen! Het is wat luxer dan toen.
Mijn kinderen vonden het een belevenis om pannenkoeken te eten op een zo’n vrolijke boot! Ach en misschien smaken de er tegenwoordig gemaakte tapa’s ook lekker?!
