‘Zeg schat, ik kan naar een andere auto gaan kijken maar heb graag dat je meegaat. De garage is bij het industrie terrein Presikhaaf’.
Willem kijkt nukkig op van de tv. Moet dat nou, lijkt hij te denken. Toch staat hij op. Hij weet hoe zeer ik baal van het feit dat mijn auto, buiten mijn schuld om, in de prak is gereden terwijl hij geparkeerd stond. En hij weet hoe graag ik, nu ik het geld van de verzekering binnen heb, een andere auto wil kopen. Hij staat dus op en loopt met me mee naar de gedeukte en gebutste auto. Geheel in de veronderstelling dat we straks mogelijk terugrijden in een beter ogend tweedehandsje.
Wat eraan vooraf ging:
In alle stilte heb ik twee reistassen gepakt. Kleren waarvan ik weet dat Willem die absoluut mee zou willen nemen als hij op reis gaat. In alle stilte heb ik een verrassingsbrief geschreven waarin stap voor stap mijn plannetjes uitgewerkt staan. Stiekem heb ik mijn tomtom al ingesteld op een speciaal reisdoel. Lastig nou dat hij net vandaag zijn scheerapparaat oplaad. Maar ook die heb ik al ingepakt. Jammer dat hij merkt dat het apparaat niet meer in het stopcontact zit. Welke smoes moet ik nu weer bedenken? Ook hier klets ik me uit!
En verder: 
We zitten in de auto. Willem weet van geen reistassen in de kofferbak. Willem weet ook niet van een vooraf ingestelde tomtom die nu nog uitstaat. En al helemaal weet hij niets van de verrassingsbrief die toch pontificaal zichtbaar het vakje van mijn portier uitsteekt.
We komen ter hoogte van de garage. Hier moet ik linksaf. Ja dat zou ik moeten….. maar ik rijd rechtdoor. Hé, roept Willem, je vergeet de afslag! De garage is toch daar?
Ik overhandig hem de brief. Compleet onthutst is hij. We zouden naar de garage gaan, nu een brief in de handen. Wat is dit?….Hij leest………. en lijkt er niks van te begrijpen…. Het is een tijdje stil en ik zet ondertussen vrolijk de tomtom aan. Dan klinkt het weer…..
Ontvoerd maar hoezo dan?
We gaan toch een auto bekijken?
Nee Willem lees!
Ja dat doe ik wel maar dit kan niet want ik heb niks bij me.
Jawel Willem!
Alles ligt al in de kofferbak!
Mijn kleren? Ondergoed? Scheerapparaat? Tandenborstel?
Ja Willem alle kleren en je toilettas!
En mijn jas dan?
Ook!
Maar oooooh de lader van mijn telefoon?
Ook die is er!
Hij zakt achterover en begrijpt er nog steeds helemaal niks van.
Totdat we de grens bereiken.
Dit is echt hè, zegt hij.
Ja Willem dit is echt écht!
En dan begint hij keihard te lachen.
Hoe heb je dit geregeld?
Ik heb echt helemaal niks gemerkt.
Wat gaaf!
Wat gek!
Nou…de verrassing komt binnen!
En ik geniet terwijl ik mijn ogen op de weg houd.
Eindelijk geeft Willem zich over aan de ‘ontvoering’.
En zo belanden we na twee en een half uur, via de kronkelweg naar beneden in het idyllische en sprookjesachtige plaatsje Cochem.
Ik heb een appartement gehuurd in een typisch Duits Moezels huis. Maar als ik aanbel doet er niemand open. Wel hangt er een briefje op de deur. Fur neue Gaste! We worden op het briefje welkom geheten en moeten het nummer bellen dat erop staat. Dat doe ik dan dus maar. Een zeer vriendelijke vrouw beantwoord mijn oproep. Ze vertelt welk kamernummer we hebben. De ruime zolder boven! En de sleutel……? die ligt onder de bloembak voor het huis. 
Ik til de bloembak op. En ja hoor! De sleutel! En hij past ook nog!
Ik open de deur en we komen in een spik en span schoon huis terecht.
We lopen de trap op en nog eentje en belanden op een super gave zolder met slaapkamer, keukentje, woonkamer/zitgedeelte met tv en luie stoelen.
Dit wordt genieten!!
Even later lopen we langs de Moezel, richting centrum Cochem. De zon straalt ons tegemoet. April doet wat hij wil maar ook wat wij graag willen!
Op een terrasje nemen we onze eerste moezelwijntje en genieten van het uitzicht en de gezelligheid om ons heen.
We slenteren even later door de smalle straatjes met de authentieke huisjes. We nemen nog een wijntje en nog eentje! We eten een hapje (jaaaaaaaaaaa bradwurst graag!) en we slenteren weer verder.
Weer terug op de zolder kijken we uit het dakraampje en zien het kasteel van Cochem. Dat moeten we morgen toch maar eens bekijken.
De volgende ochtend heerlijk Duits ontbijt met de in het centrum gekochte lekkernij. Het is echt ons zoldertje geworden! Het is dat de zon ons tegemoet straalt anders waren we zeker lekker op de zolder gebleven. Willem niet in het minst om Duits voetbal te kijken dat live wordt uitgezonden!
We beginnen de klim naar het kasteel. Een behoorlijke klim! De wijnranken staan alom om ons heen. Ik hoop dat het maar weer een goed wijnjaar mag worden! Het kasteel is prachtig maar zin om het van binnen te bekijken hebben we niet. Daar is het veel te mooi weer voor. Laat ons de natuur maar intrekken. Dus dalen we aan de andere kant van het kasteel de berg weer af langs poortwachtershuisjes en dichtbegroeide wanden. De Moezel na elke bocht weer in beeld.
Beneden aangekomen toch nog even genieten van de wijn en het lekkere eten. Nog even wandelen langs de Moezel. Genieten van alles en vooral elkaar!
Wat een onwijze verrassingstocht was dit!
