Al zolang ik me kan heugen ken ik het begrip ‘zwarte zaterdag’.
Vroeger betrof het één zaterdag. Tegenwoordig zijn dat er al meer heb ik begrepen.
Ga nooit rijden op zwarte zaterdag zei men, bekenden en onbekenden, altijd.
Trouw heb ik dus ieder jaar de zwarte zaterdag gemeden.
Maar je komt op een gegeven moment op een leeftijd, zoals ik dus, in een fase dat je vindt dat je alles een keer moet hebben meegemaakt.
Althans dat zulke dingen je in ieder geval niet meer warm of koud maken.
In die fase verkeer ik dus momenteel. En ik heb beide kanten. Ik heb en ‘waar maken we ons nog druk om’ en ik heb ‘ik moet het allemaal een keer meegemaakt hebben’.
Dussssssssssssssssssssssssssss….begeef ik mij zaterdag 1 augustus 2009 met mijn zonnigste humeur op DE zaterdag, die de wegen zwart doen staan.
Van midden Nederland naar noord Nederland want het moet wel even overzichtelijk blijven natuurlijk. Een hele dag in de zwarte beleving lijkt me nou ook niet direct wat als eerste ervaring!
Ik begeef me op de A12. Voor me rijdt partner met kinderen en daarachter rij ik. Lekker met twee auto’s op vakantie. Niet in de eerste plaats omdat alle campingspullen anders niet mee kunnen maar vooral om dan maar meteen goed deel te nemen als zwarte zaterdag weggebruiker en ons aandeel daarin fors te leveren.
Bij het Velperbroek circuit begint het al. Waar, als ik er kom, nooit een stoplicht voor ‘oprijders’ aanstaat, staat die nu wel aan en er mag dus telkens maar één voertuig de snelweg op. Dat is lastig want we rijden getweeën en een kans er stiekem toch met twee auto’s door te kunnen is onmogelijk. Ach ja, in zo’n file kun je elkaar nooit direct kwijt raken en dus wacht ik op ‘mijn’ groen en druk brutaal, precies achter de auto van partnerlief, tussen al die auto’s mijn eigen vehiceltje.
Het betreft hier gelukkig een langzaam rijdende file die niet eens vermeldt wordt na het journaal. Ik verlaat de onbeduidende file met een gevoel van ‘als dit alles is’ en rij de A50 op.
En direct, en meteen, en onmiddellijk komt er maar één naam in mijn gedachte; ‘Joup van ’t Hek als ik in een bende, zoals hij dat ooit plachte te noemen, ‘sleurhutten’ terecht kom van heb ik jou daar.
Waar ik ook kijk, op welke baan dan ook, aan welke kant dan ook, ik zie sleurhutten, sleurhutten en nog eens sleurhutten.
Op zwarte zaterdag de autosnelweg op en je hebt een vergelijkend warenonderzoek waar je U tegen zegt.
Fendt, Hobby, Knaus, Kip, HaneCamp, Rida, Tabbert, Chateau, Búrstner, Eifelland, Beyerland, LMC, Averso, Sudwind, Sunroller, Dethleffs, ik kan het niet meer bijhouden als ik aan het schrijven ben in mijn kleine notitieboekje dat ik op het stuur heb gelegd. Onverantwoord rijden ook zo maar het maakt niet uit want je kan niet harder dan je inhaalsnelheid langs al die huizen op wielen.
En kom je de caravans niet tegen die door zwoegende en ploeterende auto’s vooruit getrokken worden dan ontdek je wel de campers er tussendoor. Dethleffs, Hymer, Rapido, Westfalia, Frankia, het kan niet op.
En dan nog de autootjes met vouwwagens en trailers erachter; Packline, Conway, Trigano, Alpenkreuzer. De auto’s met complete stellages op auto’s; Jetbeg, Genius. Om nog maar niet te spreken over bakjes zonder naam die achter auto’s aan getrokken worden.
En al die namen hebben ook nog bijnamen; Luxe, Prestige, Excellent, Comfort, Classic, Modern. Ik vraag me af welke nou duurder zal zijn. De Excellent of de Luxe? En welke zal dan comfortabeler zijn, de Comfort of de Classic?
Zelfs de dekzeilen hebben namen waarvan volgens mij Jamel het monopoly bezit en als je dat niet kan betalen dan gooi je er maar gewoon een stuk landbouwplastic, zeil of ander soort wapperend doek overheen.
Neem maar mee jongens die huisraad. Hond mee, vogel of papegaai mee, poes mee, paard mee. En als dat nog niet genoeg is dan neem je ook maar de fiets mee, de motor mee of je boot mee.
En alles heeft namen. Namen bedacht door firma’s en fabrikanten of namen bedacht door de eigenaar zelf.
Ik zie een auto met Duits kenteken rijden. Uit de verte weet je niet goed of het om een auto, een vrachtwagentje of anderszins gaat. Er voorbijrijdend zie ik een pickupachtig vervoersmiddel met een boot op de kop er bovenop. De ramen zij beschilderd met volgende tekst; Dachdecker Meister….en dan zijn naam. En ik denk alleen maar ‘Neem uw dak op en rij’!
Zou die man hier van te voren over nagedacht hebben voor hij zijn bedrijfswagen van een boot voorzag op het dak? Of zal hij denken ‘ach die domme Hollanders lezen toch geen Duits’?
Weer verderop kom ik een TEC Weltbummler tegen en vraag me af waar degene, die deze naam bedacht heeft, aan gedacht heeft toen hij deze verzon. Moet ik de link leggen naar een boemeltreintje of naar boemelen over terrasjes en in cafeetjes?
Op de A28 lijk ik alle merken wel aan me voorbij te hebben zien gaan. Denk ik…… Vermoed ik…… totdat ik ter hogte van Meppel een tweede zwik namen aan me voorbij zie racen; Solifer, Travelking, HomeCar.
Op de tien caravans, campers, vouwwagens, één auto!
Stel je dus voor, mijn partner en ik en dan aan weerszijden en ook aan de andere kant van de snelweg in tegenovergestelde richting, twintig sleurhutten om je heen.
Nederland is provincietje aan het verwisselen. Het noorden trekt naar het zuiden en het zuiden naar het noorden. Oost trekt naar west en west trekt naar oost en misschien is het ook nog wel anders maar daar heb ik dan nu even geen weet van.
Nederlanders vertrekken naar Duitsland, Belgie, Frankrijk, etc. en zij komen hier.
Geen landje veroveren maar landje verwisselen dus!
Nee in de file heb ik niet gestaan. Ik werd er via de radio wel deelgenoot van gemaakt en had medelijden met de mensen die landje aan het verwisselen waren. In beide richtingen Nederland/Frankrijk forse files en veel ongelukken.
Nee, files heb ik niet gezien wel alle inboedels van huizen die massaal leeggeplukt en in kleinere huisjes op wielen gepropt waren, waarbij de slaapkamerinboedel in completo op achterbanken tussen kinderen geperst zaten. Kussens, dekbedden en zelfs matrassen waren zichtbaar voor mij in auto’s die het uitzicht van de bestuurder gewoon onzichtbaar moeten hebben gemaakt. Je zou geneigd zijn geweest je duim op te steken om ze te melden dat ze nog steeds op de goede weghelft zaten en de kinderen op de achterbank in slaap waren gevallen in hun eigen slaapkamer.
Wat was ik blij toen we onze bescheiden boerderijcamping in Beilen/Smalbroekerhout opreden waar in totaal maar 8 tenten/sleurhutten op een veldje mogen staan en waar gelukkig maar twee veldjes zijn.
En hypocriet als een mens kan zijn begonnen wij zelf met het uitpakken van twee huizen van zeil en natuurlijk net als iedereen ook een complete meeverhuisde huisraad aan slaapkamer, huiskamer, wc en keukenspullen.
Zwarte zaterdag……………ik heb me geweldig geamuseerd!! Kamperen…het blijft heerlijk….!!
Maar wat ben ik ook blij dat wij als Zuid Nederland het laatst vakantie hebben en ik in alle rust donderdag, in een niet overvolle trein, naar een niet overvol Schiphol kan gaan om in een chartervliegtuig dat niet te vol te krijgen was (economische crisis?) en dus een tussenlanding moet maken op Rhodos, door kan vliegen naar Kos! Op een zonnige dag door een helblauwe sleurhutvrije lucht!! Blauwe donderdag!!
