Het blijft een vreemd land dat Nederland.
De ene dag heb je je shirt met lange mouwen aan en de volgende dag loop je nog te transpireren in een mouwloos blousje.
Gelukkig zijn we wel zo getraind dat we bij wakker worden al kunnen aanvoelen hoe de weer vork in de steel steekt voor de komende dag want van geloven wat ze de avond tevoren op het weerbericht vertellen moet je het niet hebben tegenwoordig……….
Het voelt klam als ik wakker wordt. De zon is bezig met een enorme worsteling om door het wolkendek heen te prikken en als ik op mijn weertentakels af mag gaan dan zal de worsteling niet lang duren.Het wordt weer zo’n dag……………
Zo’n dag van klamme hitte, rondzwevende pollen, wolkjes stuifmeel, laag dansende muggen, geen rond snaterende maar ronddobberende watervogels en hoog aan de oppervlakte zwemmende vissen.
Zo’n dag van ‘zomerse rust’.
Zelfs de kikkers hebben het opgegeven te brullen.
En we zijn er nog niet want als ik de app op mijn mobiel mag geloven (nu doe ik het toch!) dan komt er een hittegolf aan de komende dagen. 
Zomerse rust en ik was van alles van plan. Schoonmaken, opruimen, schrijven, boodschappen doen…en zo…..
Als ik de tuindeuren opengooi en de zon triomferend schijnend blijk van haar winst geeft, weet ik al hoe deze dag zal verlopen.
Het blijft bij; en zo……
Ik sta een tijdje op de vlonder. Nee, ik geef niet toe….
Ja, ik geef dus wel toe.
Nog een tel van activiteit als ik mijn camera snel boven uit de kamer haal maar dan zit ik toch enige tijd later op de heerlijk luie stoel en ‘ben’
‘Zijn’ is voor mij een van die momenten dat je niet beseft dat je kijkt, of luistert of voelt maar dat je gewoon even één bent met alles om je heen.
Zomerse rust…………..
Het water stroomt niet maar vloeit.
Vogels en muggen en pollen en stuifmeel vliegen niet maar zweven.
De watervogels zwemmen niet maar drijven.
En hier en daar zie je twee grote oranje lippen uit het water komen van vissen die loom naar iets eetbaars happen.
Ik wou dat ik die twee zwanenveren daar op het water was….
Donsachtig in plaats van ietsje zwaargewicht zou ik me voelen en ik zou me laten meenemen naar plekken waar ik nooit was. Licht en onschuldig wit als die veertjes zou ik willen zijn. Niet alleen maar samen afhankelijk van het water en het briesje die ons meevoert.
Ik wou dat ik dat waterhoentje was dat voorzichtig en veel lieflijker dan de meerkoetjes met hun brutale gekrijs, tussen de waterlelie bladeren dobbert. De snavel af en toe open en dicht doen om een watervliegje of stukje kroos te verorberen. Nee niet alleen voor haarzelf maar ook voor haar kroost tussen het riet. Maar niets gehaast….gewoon op haar gemak…. 
Ik wou dat ik die zwanenmoeder met jongen was. Kinders die niet van haar zijde wijken. Statig en beheerst over het water schrijdend. De witte veren glanzend in de zon. En iedereen die je ziet bewonderd je keer op keer weer.
Ik wou dat ik die vis was. Ook al vind ik onder water zijn niet prettig, zo dicht aan de oppervlakte en dan met die trage maar oh zo sierlijke bewegingen je voortbewegen tussen het groen, lijkt me heerlijk. Af en toe je mond open boven water voor zuurstof of lekkernij die zo naar binnen vloeit. Maar vooral die sierlijkheid. Niet kronkelend maar elegant zwaaiend met de staart als roer. Nee ik zou niet gevangen willen worden en alle hengels met haken ontwijken. Maar het is immers te warm om te vissen nu. De waterkant is leeg en ook de kinderen zitten onder parasols in kinderwagens hun ijsjes te verorberen of toeven in hete klaslokalen.
Ik wou dat ik die waterlelie was. Sierlijk op het water. Overdag open en ’s avonds dicht. En oké, ik wil altijd het eerste bruin zijn als de eerste zonnestralen verschijnen maar dan zou ik blank willen zijn als de witte blaadjes van de leliekelk. Overdag zou ik dan mijn grote gele hart laten zien die te midden van die slanke lange bladeren pronkt. En iedereen is welkom zoals bij de lelie de mugjes, vliegen, mieren, libelles op haar uitrusten.
Ik wou dat ik de lisdodde was. De hele dag wuivend aan de kant naar iedereen die voorbij komt. Af en toe een wolk stuifmeel produceren die meegevoerd op de wind elders weer een plek vindt om nieuw leven te worden. Om ook daar te wuiven als de koningin naar haar volk.
Ik wou……………..
En dan word ik wakker uit mijn ‘zijn’ en besef me dat ik niemand anders zou willen zijn want zoals ik nu hier zit en ben, neem ik al het moois in me op en kan ik al kruipend in de huid van al wat er om mij heen is, wegdromen en me voorstellen hoe het zou zijn als ik dat andere ben dat ik eigenlijk…… al even was……….!!
