Slapen ga ik. Het is al ver over middernacht als ik mij onder mijn dekens vlij. De lucht is verlicht door volle maan en de schemerachtig aandoende TL-verlichting van de courgette kassen, een paar honderd meter van mij vandaan.
Voor het dichtvallen van mijn ogen, tussen mijn wimpers door, zie ik de sneeuw vallen.
Ik slaap nooit met gordijnen dicht. Ik zie het gevaar liever op me af komen. En het is daardoor dat ik nu zie dat er al zeker een 6 centimeter sneeuw op mijn, nog steeds niet ingevouwen en opgeruimde, stretcher en tuinstelletje op het balkon ligt.
Ik word ’s morgen al vroeg wakker. Slechts vier uur slaap heb ik genoten.
De wereld is wit.
Een paar dagen geleden had ik nog zo gehoopt dat het voorlopig niet meer wit zou worden. Was ik na een maand blij verrast dat er ineens weer groen en bruin en grijs tevoorschijn kwam. Geen kleuren om nou direct vrolijk van te worden, maar de wereld had in ieder geval weer wat kleur!
Vandaag bewonder ik de wereld weer om zijn stralend witte kleur.
Tegen de strak blauwe hemel is het een schouwspel vol schitteringen.
Ware ik reclame maker of mode ontwerper dan had ik mij nu volop laten inspireren. Ik ben echter een schrijvend projectiel en laat mijn verkleumde vingers over het toetsenbord dansen.
Heb ik ooit een stralender en zuiverder wit gezien dan die van sneeuw?
Wanneer het waait, klampen de sneeuwkristallen zich aan elkaar vast, vaak in de vorm van sterren, samen op hun weg naar de aarde vormen ze een vlok. Zo’n vlok bestaat uit wat ijs en heel veel lucht tussen de ijsnaaldjes, zo ongeveer als je kussen vol veren met lucht ertussen. De vlokken zijn onregelmatig, klein of groter, maar wanneer het windstil is, dwarrelen ze één voor één naar beneden. De vlokken nemen hun mooie vormen aan met name in voldoende vochtige lucht die niet al te koud is. En bij vrij lage temperaturen in drogere lucht vallen dikwijls losse sneeuwkristallen.
Sneeuw maakt stilte lijkt het wel. Het dempt in ieder geval het geluid beduidend. De stemmetjes van sleeënde kinderen lijken in de sneeuw te verdwijnen. Ik leg mijn oren te rusten.
Wit is een mengsel van alle kleuren uit het zichtbare gedeelte van het spectrum. Zuiver wit is geen tint en is daarom technisch gezien geen kleur, maar een achromatische kleur. Daarom wordt wit ook wel een optelkleur genoemd, omdat wit uit alle kleuren van het spectrum bestaat. Het is geen bonte kleur. Licht wordt als wit ervaren als de drie typen kegeltjes in het oog in dezelfde mate worden aangesproken. Het zonlicht bestaat uit alle kleuren van het spectrum, hetgeen al door Isaac Newton is ontdekt toen hij licht door een prisma liet vallen.
Allemaal mooie termen.
Wit is geen kleur…..puh!!
Vanmorgen voelde ik dat toch even anders. En dan te bedenken dat wit toch altijd wordt gezien als de kleur van de reinheid en zuiverheid. Daarom draagt bij een huwelijk de bruid vaak een witte jurk hetgeen de maagdelijkheid van de vrouw symboliseert. Mijn zoon en schoondochter trouwden overigens beide in wit!
En waar woont de Amerikaanse president? Juist, in het Witte Huis.
In de Chinese cultuur is wit trouwens de kleur van de dood. Door het Nederlands koninklijk huis werd bij de begrafenis van Koningin Wilhelmina ook wit als rouwkleur gebruikt
Tijdens een oorlog wordt met het tonen van een witte vlag bedoeld dat men zich overgeeft aan de tegenpartij. Nou ja in vroeger tijden dan! Tegenwoordig zou je immers enkel het wit van rookpluimpjes uit geweren zien of de grote witte wolk na een kernexplosie. Vreselijk….maar wel wit!
Wit wordt gebruikt als liturgische kleur, op Pasen en Pinksteren (ook op Witte Donderdag); in de Kersttijd tot en met Driekoningen en op alle feesten en heiligenfeesten die geen martelaar betreffen.
En dan de witte wieven, het eiwit, het oogwit, het brood dat als we een feestje vieren het merendeel Nederlandse volk toch het liefst wit wil, de witte mars was een betoging en de witte beweging was een protest tegen de zaak Dutroux. Wat te denken van de witte woede, een protest van verplegend personeel. Dan heeft de overheid nog een publicatie uitgebracht die ze witboek noemen en dat over delicate zaken gaat. Wat me dan weer brengt op de witte boorden criminaliteit en het witwassen van geld! En wie wil er nou geen witte vullingen in zijn gebit wanneer er gaten vallen of een witte was in de kast na het gewassen te hebben in ons witgoed! We hebben ook nog een Commissie de Wit (what’s in a name) die de oorzaken van de kredietcrisis eens flink onder de loep neemt. Ik ben dol op Sneeuwwitje en ik (T)witter!!
En waarom hebben we immers de prachtige termen sneeuwwit en hagelwit of parelwit bedacht! Omdat we immers wit wel degelijk accepteren als kleur! We brengen er zelfs schakeringen in aan. Ivoor wit, gebroken wit, melkwit, zilverwit enz.
Na al dat kou lijden en de pekelruiten en bevroren ruitensproeiers vervloekt te hebben geniet ik dan toch eindelijk van het wit dat me toe straalt. Met wit kan ik mengen en pasteltinten maken van kleur, zoals in mijn gevoel waar ik het wit gebruik als ik de hardere kant in mij wat zachter wil laten zijn. En ik gebruik het in de contrasten met andere kleuren zoals vanmorgen het wit tegen de strak blauwe hemel. Mijn muren zijn wit (en als ik zou stoppen met roken zouden ze ook wit blijven) omdat de meubels dan mooier uitkomen. Ikzelf ben wit in het contrast met mijn donkerdere kanten. Kanten die een mens beide heeft. Alles lijkt meer kleur te krijgen als je er wit tegenover of naast zet.
Ik lach een stralende lach tegen het stralende wit, neem de camera ter hand en duik de sneeuw in. Eventjes…..heel eventjes wil ik weer het witte goedje vervloeken als ik op mijn korte laarsjes de eerste stap in de sneeuw zet en het met golven de rand van die laarsjes in gutst en ik tenenkrommend alle tien mijn ledemaatjes voel tintelen van vrieskou. Maar al gauw loop ik één met het wit het landschap door en voel geen kou meer.
Witte zwanen over het half met ijs bedekte water. Witte ganzen over de weiden. Wit en anders wit. Wat een heerlijk geluid maakt wit ook. Het knerpt en knispert onder mijn voeten. Het is ook link want ik glijd her en der de heuveltjes af. Wit maakt me dus voorzichtig!
Geen enkele witte sneeuwkristal is het zelfde. Ik geniet van de variëteit, de diversiteit en het schijnbaar individualistische van de, op de bomen rustende, witte sneeuwkristallen. Ik laat mijn fantasie de vrije loop en zie in elk sneeuwkristal een andere vorm. Een krans, een gezicht, een koekje, een bloem, een ster, een waaier. Waarom wil ik dat toch? Waarom wil ik er iets anders in zien dan wat het werkelijk is? Gewoon een prachtig op zichzelf staande vorm van elkaar gevonden hebbende losse deeltjes water en lucht. Een in de vrije val gevormde vriendschap. (hoezo individualistisch? – een op zichzelf staande vriendschap dus)
De sneeuw krioelt. Op de Noordpool kan je geen sneeuwballen maken of sneeuwman bouwen. Het is daar zo koud dat de witte sneeuw, op de plek waar ze neervallen, direct vastvriezen. Als bij ons de witte sneeuw valt dan krioelt het nog een beetje van binnen en de krioelende menigte van sneeuwkristallen kunnen dan samen een nieuwe kristallenstructuur vormen die als een soort verbindingsbruggetje naar elkaar fungeren.
Wit ontroert me dus ook!
En wit smelt. Smelt zoals ik door en van zoveel dingen in mijn leven weg kan smelten. Als wit smelt wordt het doorzichtig, transparant. Dan kijk je door het wit heen. Zoals ik zo graag door dingen heen kijk. De diepte in de dingen, achter en dwars door de dingen zie.
Wit smelt om plaats te maken voor verborgen en nieuwe kleuren en anders wit. Zoals ik ooit plaats zal maken…..
Ach ja (zucht) …. de wereld is wit en ik wit mee!!
