Er is al zoveel geschreven over afscheid. Waarom zou ik het nu ook nog eens doen?
Ik denk dat ik dat doe om mijzelf! Afscheid nemen is niet niks en gaat met veel gevoelens gepaard. Dat moet je verwerken. Ieder doet dat op zijn eigen manier. En ik dus op deze!
Wat doet afscheid met een mens? Wat doet een mens met afscheid? Afscheid betekent het einde van iets, maar vaak ook weer een nieuw begin
Afscheid nemen van het leven, van een geliefde, van het lichaam, van je gezondheid, van je succes, van waar je woonde of werkte.
Het hele leven is afscheid nemen en opnieuw beginnen. Hoe dan ook, waar dan ook, wanneer dan ook!
Afscheid nemen is beleven, aanvaarden, vermijden of verdringen.
Er moet een wereld van verloren dingen zijn
waarin een handschoen, inderhaast vergeten,
het aanlegt met een oude krant,
een sjaal, een zakdoek of een kam.
De handschoen mist de hand niet meer,
de zakdoek hoeft geen jammernis,
en zelfs de sjaal taalt niet naar warmte
van kindermeiden en van moeders.
A1 wat verloren is, is samenhorig.
Maar tederheid die overbodig werd,
het kippenvel dat blijven wou,
de eerste natte droom, het domste lief,
het speelgoed van een kind dat stierf.
En doen alsof men alles kan vergeten,
ofschoon men, plompverloren als een mens,
alleen in het heelal moet zijn.
(Luuk Gruwez)
Ik blijf het een mooi gedicht vinden. Een wereld van verloren dingen. En hoe ouder ik word hoe meer dingen ik verlies. Nooit helemaal natuurlijk want je neemt ook veel mee! Dat is waarom dit tweede gedicht mij ook zo aanspreekt.
Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.
Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.
(Rutger Kopland)
Een wereld van verloren dingen, ervaringen, mensen, plekken die samenkomen in een heelal van herinneringen!
Ze gaan niet weg! Ze sluipen mijn gedachten niet uit.
Zo heb ik dit de afgelopen jaren beleefd en de afgelopen weken een beetje veel achter elkaar.
Afscheid nemen van een schoolgebouw. Afscheid nemen van twee mensen. Andere mensen zien lijden en verdriet hebben. Afscheid nemen van weer een lichting leerlingen. Een leerlinge, door mijn toedoen afscheid zien nemen van haar ouders. Ouders die door mijn ‘oordeel’ en melding niet capabel geacht werden niet verder te mogen opvoeden. Voor de zoveelste keer de loyaliteit van een kind naar ouders toe. Weten dat het werd misbruikt en verwaarloosd maar onvoorwaardelijk van ze blijven houden. Afscheid nemen van de zoon van mijn hartsvriendin. Hij gaat ons land dienen in ‘Kamp Holland’ (Afghanistan) Loslaten……..
Huilen, samen delen, troosten, het biedt allemaal hulp. Ik trok even een muurtje voor me op. Maar ik wist heel goed dat dit een broos muurtje was. Soms moet je wel wil je anderen blijven steunen. Even vergeten wat het allemaal met jezelf doet. Nu is het tijd om naar mezelf te kijken. Naar mijn verloren dingen die niet werkelijk verloren zijn.
Afscheid nemen betekent dat je je als het ware een beetje losmaakt van de ander of van iets. Alsof het draadje dat je verbindt een stuk langer wordt. Als je wilt, kan dit draadje natuurlijk zo lang zijn als de hele wereld! Maar het is wel even wennen. Dat betekent hard spinnen!
Zo spin ik nu al een paar dagen heel hard. En de verbinding blijft, het spinnen werkt! Ik zie de knipoog van de lieve moeder van een van mijn vrienden waarvan we onlangs eerbiedwaardig afscheid namen en voel haar zachte vriendelijke ogen me aankijken. Hoe kan ik ook die zachte blik verliezen? Ik hoor de woorden van de mensen in de aula over hun vriend en relatie, de man van mijn directe collega. Ik kan sommige woorden en zinnen letterlijk herhalen. Hoe kan ik mooie woorden verliezen? Ik zie haar worsteling van door willen gaan en stil willen blijven staan. Alles in perspectief willen zien. Rouwen is een proces dat je niet even stopzet. Niet een knop die je omdraait! Eventjes ja, maar de knop keert automatisch terug in de stand die hij nodig heeft.
Ik denk aan mijn leerlingen. Tijdens het voorbereiden van de afscheidsspeech dacht ik aan al die dingen die ze zo specifiek en uniek maakte. Ik weet dat het die dingen zullen zijn waarover ik over vijf jaar, tien jaar, nog praat. ‘Weet je nog dat M. …. Weet je nog dat ene meisje…ach hoe heette ze ook alweer….je weet wel die altijd zo heerlijk lachtte zodat je wel mee moest doen….ach ja…..die….!’
De verloren dingen blijven me bij! Mijn wereld van verloren dingen.
Zo loop ik door de gangen en klassen van een in dozen verpakte school. Tien jaar liep ik er rond. Vertwijfeld eerst of ik ooit wel die goed juf zou worden. Dankzij één leerling (LARS †) besefte ik dat ik een dijk van een juf was. Een niet verloren gegaan talent. Door de veiligheid van mijn collega’s. En nu na tien jaar heb ik drie functies. Staat er iemand die weliswaar altijd zal blijven twijfelen, maar dat houdt kritisch. Maar staat er ook iemand die weet wat ze waard is. Ik pak collega’s vast. Ik streel langs muren en kijk nog een keer naar het lampje dat soms knipperde en soms niet. En waarvan ik mezelf had ingeprent ‘als het knippert is Lars even terug in de klas’! In laat een traan gaan. Stenen die me in beroering brengen. Maar wel stenen van vier veilige muren! Mensen, muren….herinneringen….in mijn wereld van verloren dingen!
Overmorgen op vakantie! Afscheid nemen van thuis. Het draadje extra lang spinnen! Na twee weken weer afscheid nemen van een plek waar je even helemaal niets hoefde en die even je tweede thuis werd. Mensen achter laten…..
En ik ween wereldzeeën van verloren dingen!
Ik ben een doolhof van gevonden ‘voorwerpen’!
