Oké, daar zit ik dan. 13 mei. Mijn verjaardag! 50 Jaar en aangezien twee uur ’s nachts precies, en dus de dag reeds twee uren telt, ben ik eigenlijk 50 plus te noemen. Zo snel gaan die dingen!
Slapen? Nee lukt niet!
De eerste ouderdomskwaal zullen velen rondom mij met een glimlach vol leedvermaak nu denken.
Ze vergeten alleen dat ze zelf ook wel eens hopeloos slapeloos draaiend en tollend, dan weer heen en weer drentelend de nacht nauwelijks doorkomen.
Enfin, ik zit me de vijftig jaren eens goed in te wrijven. Ik heb mezelf als vier maal in mijn spiegel bekeken. Heb me toch voor de zekerheid nog eens twee keer gewogen. Heb mij met een vijftigplussend deskundige blik aan een grondige inspectie onderworpen op rimpels, levervlekken en anderszins, en geconstateerd dat ik inderdaad 50 ben.
Welogende vijftiger zou ik zelf zeggen.
Pondje meer, graatje minder, rimpels die de tand des tijds aangeven, ouderdomsvlekjes, hoger op de handen liggende bloedvaten en her en der aan de onderste ledematen blauwige spataderige waterkanaal verschijnselen, en blozende wangen meer van de op handen zijnde couperose dan van de gezonde buitenlucht.
De vijftig is een kleurrijke leeftijd. (zolang je je haren dan maar verft want anders haalt dat mijn verhaal onderuit)
Qua geluid mag ik er ook zijn. Toen ik zojuist de trap neerdaalde, zachtjes om mijn wederhelft die de vijftig allang gepasseerd is niet wakker te maken, hoorde ik het kraken van enkel tot kniegewrichten, het suizen mijner oren, het fluiten door de neusgaten en het piepen van de overige scharnieren en het overmatig bonken van deze inspanning. (loop maar eens heel zachtjes op je tenen van een trap als je de vijftig amper gepasseerd bent om je partner niet te wekken!).
Dan zijn er de andere zichtbare en uiterst lachwekkend hinderlijke consequenties van middelbare leeftijdigen.
Ik kan niet meer bij de hoogste schappen van de winkel (voor zover ik daar al bij kon) want ik krimp! In al die jaren ben ik na de groei van één meter twee-en-zestig half reeds gekrompen naar één meter negen-en-vijftig. Da’s welgeteld drie en een halve centimeter!
Ook kan ik niet meer met mijn handen op de grond komen zonder de knieën te buigen, de spagaat kan ik wel vergeten, de flikflak en handstand overslag zijn voorbije glorie!
Oh ja, ik durf geen hoge trappen meer op van tribunes als deze trappen open zijn, ik heb hoogtevrees ontwikkeld en mijn evenwicht is uit evenwicht. (ook voor ik gedronken heb dus!)
In die afgelopen vijftig jaren is het ook het zicht beduidend verminderd. Het begon met het onbelangrijke niet meer kunnen lezen van de nummerborden van auto’s voor me. Wat me natuurlijk alleen belemmerde als we het spelletje ‘maak woorden van de letters van de nummerplaten’ speelde. Maar toen ik de namen van de plaatsnaamborden pas kon lezen als ze ik ze voorbij was en dus afslagen begon te missen of in verkeerde plaatsen terecht kwam, werd het tijd voor een brilletje. EN IK HEB GEEN BRILLENHOOFD!! (Een hoedenhoofd heb ik ook al niet maar die heb je alleen in de buurt van Den Haag nodig en dan nog alleen op Prinsjesdag!). Bij één bril bleef het in de loop der jaren niet want toen ik tijdens het boeken, bijsluiters of recepten lezen mijn armen zo ver ging strekken dat ik een stukje tekort kwam om de letters te kunnen ontcijferen, werd het dus ook tijd voor een leesbril. Deze dingen zijn beduidend goedkoper, kan je dus eens kwijtraken maar staan net als de verwegkijkbril van genen meter!
Maar wat maakt het uit, je wordt ouder en je hoeft er niet meer op je sexyst bij te lopen.
Toch ben ik nu in het ijdele stadium dat ik nadenk over contactlenzen maar die hebben ze niet multifocaal, dus met zo’n venstertje eronder waar je door kan lezen. Ik moet het dus doen met urenlang zoeken naar montuurtjes en dan nog ontevreden de opticien uitlopen en een bijverzekering voor brillen. Laat ik trouwens ook die tandartsverzekering maar eens opkrikken, je weet immers maar nooit.
Ouder worden is dus ook best duur!
Ook moet ik tegenwoordig niet zoals vroeger (want ik was al een beetje minder wat gehoor betreft) twee keer maar drie keer beleefd vragen ‘wat zegt u?’ omdat ik vijf van de tien keer de vragen en/of opmerkingen niet goed hoor!
Maar geen hulpmiddelen voor mij! Hoe mooi die dingen tegenwoordig weggewerkt kunne worden en geleverd worden met afstandsbediening en andere vernuftige randverschijnselen, ik lees de lippen.
Beetje vervelend voor de mensen die gewend zijn in de ogen gekeken te worden en dus zenuwachtig aan de lippen beginnen te wriemelen omdat ze denken dat daar is iets zit.
Hoe dan ook………….ik word ouder…………….
Maar …………………… ik ben puur natuur! Ik ben nog steeds in het bezit van mijn blinde darm, ik botox niks noch is er iets weggeslurpt of opgetrokken en ik heb of hier en daar een gapend gat of wat verkleuring op de bijtspijkers maar ze zitten er, op drie na, nog steeds geworteld in, weliswaar ietwat verzakt in het tandvlees maar toch! Ik heb zelfs op mijn leeftijd nog witte vullingen van de tandarts gekregen dus kan ik ook nog jokken over het aantal gaatjes dat mijn bijtgrage vrienden rijk is.
De vlekken in mijn onderbroek zijn zuivere urinevlekjes maar gelukkig is het verschijnsel incontinent mij nog vreemd ik heb het alleen tijdens de slappe lach. (men zegt dat het daarmee begint maar ik weiger dit hardnekkig te geloven)
Ik heb rimpels en groeven daar waar de levenservaring mij tekent vanuit de intenste periodes van mijn leven, ik heb de lijnen van twee prachtige kinderen op mijn buik en benen lopen, de littekens die ik met mij draag zijn de onvoorzichtige levensmomenten die ik koester want ik was op dat moment bezig met het verleggen van mijn grenzen, het zoeken naar mijn vrij- en onafhankelijkheid, maar het zijn mijn rimpels en mijn groeven en mijn striae en mijn uitgeleefde bloedvaatjes en mijn littekens zonder dat daar één mes, één spuit, één plastische handeling aan te pas is gekomen!
Ik weiger enige vorm van therapie om getraumatiseerde gebeurtenissen te verwerken, ik wil niet in een praatgroep voor middelbare leeftijdigen (tijdigen JA!!) noch wil ik met leeftijdsgenoten in een kletsclubje over de overgangsverschijnselen, ‘vlieg op’ (snapt u hem?) met die onzin!
Ik ben blij dat ik van die maandverbandjes af ben!
Ik ben blij dat ik niet iedere dag hoef te voldoen aan het schoonheidsideaal.
Ik ben blij dat ik af en toe dingen vergeet, want daar horen ook de minder leuke dingen bij!
Ik ben blij dat ik op latere leeftijd de liefde van mijn leven tegenkwam en we samen een weg zoeken naar ‘nu verder’!
Ik ben blij dat ik mijn kinderen wijzer en ook ouder zie worden!
Ik ben blij en trots dat ik de titel ‘OMA’ heb en ook nog werk en studeer en gewoon héérlijk doorleef! Doorleefd doorleef!!!!
En zolang ik nog maar een fluitende tuinkabouter naast mijn tent heb staan die me nafluit als ik langsloop en geen uitgezakte Sarah op een stoel (ik snap de goede bedoelingen maar hoeft het alsjeblieft even niet!) wil ik wel ouder worden!
Kom maar op met die eenenvijftig!
