Sinds kort hebben we weer een hond. Jawel, alle belemmerende factoren zijn overwogen. Niet zo makkelijk meer even de kolder hebben en naar Parijs rijden. Met vakantie een pension zoeken, dus extra kosten. Overal weer haar in huis. Door weer en wind het beest uitlaten. Twee werkende mensen dus een hond die door de week voor een langere tijd alleen gelaten gaat worden. Verantwoordelijkheden, dierenartskosten, een extra eter erbij…. Overwegingen dus.
Maar alle belemmerende factoren zijn meegenomen, ingecalculeerd en toch niet belemmerend genoeg bevonden om de stap, een hond te nemen, niet te nemen.
Gewonnen heeft het feit dat zo’n beest in huis je andere thuiskomst bezorgd, je gezelligheid geeft, onvoorwaardelijke vriendschap, warmte en knusheid, verplichte beweging dus goed voor de lijn, de nesteldrang invulling geeft en dus je weer ‘legaal’ kan zorgen voor iets en de gemeenschappelijke deler die het ons biedt. In alle gebrokenheid der relaties en gezinssamenstellingen, iets van ons samen! 
Al snel waren we eruit dat het geen klein keffertje moest zijn maar een hond van formaat. Liefst een herdersachtige!
Zo werd dus een website opgezocht www.dierenasiels.com en nauwkeurig geselecteerd wat wel en niet verwacht werd van onze nieuwe huisgenoot. Wel met kleine en grote kinderen, langere tijd alleen zijn, geen pup, met andere honden een leuke omgang etc.
Daar rollen dan een aantal kandidaten uit en dan begint het feest. Want je gaat al niet naar een asiel toe omdat je dan liefst alle honden mee wilt nemen maar op zo’n website met fotootjes is het ook afzien! Elk dier kijkt je even lief en huisbehoevend aan zodat je het liefst de aannemer zou bellen om allereerst te investeren in een fikse verbouwing zodat je ze allemaal in één keer een liefdevol huis kan geven!
Enfin, een mens moet in zijn leven keuzes maken dus ook deze keer. En de keus viel op een Duitse Herder die ver uit onze richting tegen asieltarief verkrijgbaar was. Op een vroege zaterdagmorgen zijn we erheen gereden, hebben de schrik van de grootte van de hond (we wilden toch geen keffertje!) overwonnen en hem uitgetest tijdens een wandelingetje van een half uur. Besloten het getrek aan de lijn voor lief te nemen voornemens hem dit direct bij thuiskomst af te leren. Betaalde het tarief en stalden de hond in de kofferbak alwaar hij zich gewillig liet vertroetelen door mijn, op de achterbank plaatsgenomen, aandacht. En kreeg hij, alvorens we de eerste Zeeuwse straat uitgereden waren, de naam Bikkel!
We hebben onze Bikkel nu vier weken. We hebben de eerste dierenartskosten al gemaakt en kennis gemaakt met de verborgen gebreken. We willen hem nu al niet meer kwijt en met liefde stofzuig ik tegenwoordig elke dag het huis, zeem het raam waar hij doorheen kijkt en snuffelt ten tijde dat we thuis komen, kijken we al het moois van de hond af zonder ooit uitgekeken te geraken, knuffelen, verwennen en vertroetelen onze Bikkel suf en gaan we er door weer en wind uit. En juist dit laatste daar draait het om. Want mocht je denken dat je alles overwogen en overwonnen hebt aleer je de trouwe viervoeter aanschaft. Eén ding heb ik écht over het hoofd gezien!
Voor alles heb je een eigen antwoord gebaseerd vanuit eigen perspectief en creëer je dus een eigen waarheid die dan weer je houding oplevert. Omdat je wilt. Omdat je denkt die dingen in eigen hand te hebben. Trots, fier, ferm en zeker van je zaak. Maar vanaf Bikkels allereerste begin bij ons thuis en dus de eerste uitlaatbeurt overkwam het me………….
Schaamte, gène, rode konen, onmacht, het schichtig om je heen kijken….de onzekerheid van zijn en jouw eigen zaak!
Nog aangelijnd, omdat je vooralsnog niet weet hoe hij zal reageren op andere honden en andere mensen, omdat je dus nog in de verkenningsfase zit, loop je naar buiten, het bos in om hem zijn behoefte te laten doen.
Ik bedoel, wij verstoppen ons tussen vier muren die in de meeste gevallen té dicht op elkaar staan en zorgen dat de deur goed in het slot zit want oh wee men mocht je eens tijdens het ontlasten betrappen, maar een hond doet het in het openbaar. In de goot, op een groen open hondenpoepveldje, tussen de denkbeeldige muren van veel bomen die ook nog eens heerlijk ver genoeg van elkaar staan.
Wij wéten waar onze toiletten zich bevinden. Het staat groots aangegeven op aanwijsborden en vervolgens op de deuren zelf! Wij hebben geen keus behalve dan het dames- of herentoilet te kiezen en zelfs dat is eigenlijk geen keus te noemen want je bent of heer, of dame. Uitzonderingen van hoge nood daargelaten want dan wil je nog wel eens je geslachtskennis loslaten en de minst bezette wc-pot nemen. Overigens vaak voor dames het herentoilet dus!
Bij een hond werkt dit anders. Een hond snuffelt naar het meest geschikte plekje. Zal ik daar….of zal ik toch maar daar? Dan draait hij zich een slag in de rondte. Vindt het evenwicht in de poten waar hij vervolgens langzaam en behoedzaam doorheen hurkt, zwiept de staart een centimeter of 20 naar boven en vervolgens strak achteruit, laat zijn poepgat in volle omvang zien, bij reuen wil zelfs de piemel ineens een stuk naar buiten steken en doet zijn behoefte.
En daar sta je dan als baasje. ………
Daar sta je dan terwijl je viervoeter onafgeschermd en zonder enige gêne zijn poep laat gaan. Flatsend, vooral sterk geurend, in een zelfbepalend tempo en van een hoeveelheid waar je U tegen zegt. Want daar hadden we ook niet over nagedacht toen we besloten geen klein keffertje te nemen!
En jij staat er naast!
Je staat er naast en…… Dat bedoel ik…. Kijk je ernaar? Kijk je juist de andere kant op?
En de mensen lopen maar langs je heen. Je staat daar met een lijn in je hand met aan die andere kant van die lijn een mega boutende Bikkel van een hond. (hij is wel groot hè mevrouw?! Ja en zijn drollen ook!) En nog meer mensen lopen langs je heen. Hun hoofd afwendend van de geur, hun eigen drollen producerend monster meesleurend (alsof die interesse hebben in een stankverspreidend medegedierte) of net doend alsof ze niks opvangen van de behoorlijk onaantrekkelijke geur die onze Bikkel om zich heen produceert. Nog niet te spreken dus van de toren die vanaf het gras tot aan zijn kont zorgvuldig opgebouwd wordt! En geloof me het is meer Eifeltoren dan Pisa toren want het wordt niet zomaar opgestapeld. Dan mag ik zelfs nog blij zijn dat we op een paar meter een vrij hondenuitlaatbos hebben want je zal met zakjes rond moeten lopen om de enorme hoeveelheid op te rapen. Ik mag bijkans wel een rol vuilniszakken meenemen!
En ik bevind me tussen zijn boomrijke muurloze hondentoilet waar geen deur te bekennen is. Ik had met liefde de lijn onder de deur door laten lopen, als hij maar afgeschermd zou zijn. Maar ik sta daar, verbonden met de hond door een lijn die zichtbaar van mijn hand tot Bikkels nek loopt! Er is geen ontkennen aan dat wij een verbinding hebben.
Kijk ik toe? Kijk ik weg? 
Dat bedoel ik dus. Ik weet niet waar ik kijken moet. En vraag me duizend keer per poepbeurt af of dat nu aan mijn eigen menselijk poepgedrag ligt? Je valt de ander niet lastig met je eigen geur. We hebben daarom toiletverfrisser op de plee hangen. Je veegt je kont netjes af en wast je handen daarna. Je doet de deur vooral ook dicht en als dame pleeg je ook niet, tijdens het doorspoelen, naar je eigen geproduceerde hoop te kijken! We noemen het bij voorkeur ook geen poep maar hoop of grote boodschap. We lullen er omheen. We draaien er omheen. Een hond dus niet. En ik heb het nakijken….toekijken………. en ben oh zo blij als hij de behoefte heeft neergelegd, nog bijna menselijk fatsoenlijk genoeg is om met zijn achterpoten achteruit trappend in ieder geval een poging waagt het af te dekken en ik kan doorlopen met een gezicht alsof er niks gebeurt is!
En loop ik op de terugweg er wederom langs op en ruik ik de bekende geur van Bikkels uitwerpselen dan kan ik zelfs zo kijken dat anderen het als waarheid aannemen dat deze geur nooit van deze onschuldig kijkende bazin haar hond afkwam.
Mezelf besef ik dondersgoed dat ik dit natuurlijk nooit geschreven zou kunnen hebben als ik niet stiekem toch een keer gekeken had.
Maar ik geef het je te doen…..een hond van dit kaliber uitlaten…… Een hond die liefst niet één keer maar drie à vier keer per dag door de hurken gaat!
