Ik wil vroeg naar bed. Een hectische week achter de rug vol laatste loodjes, nog even dit….nog even dat…en oh zus en zo ook niet vergeten….!
Schoolverlatersmusical van mijn leerlingen vol emotie achter de rug en een eindmusical van mijn eigen oudste kleindochter morgenochtend in het verschiet.
Mijn mobiel, die ik anders altijd op stil zet, heb ik daarom dit keer aan want ik wil me morgen echt, écht niet verslapen natuurlijk!
Ik slaap rustig in, droom rare dromen en schrik in mijn remslaap op……..
Alle toontjes die mijn mobiel maar rijk is (whatsapp, facebook, newsfeeds) lijken achter elkaar af te gaan. Slaapt er dan niemand ’s nachts meer?
Ik graai naar mijn leesbril, open het hoesje van de telefoon en zie overal popups in beeld. Toch maar eens kijken…………………………………………………………………………………………………..
Het eerste dat ik zie zijn gruwelijke foto’s maar half slaperig dringt er nog niets tot mij door.
Ik scroll verder en dan….dan grijp ik in wilde paniek de afstandsbediening die ook onderdeel uitmaakt van de chaos op mijn nachtkastje.
Het is weer gebeurd….het is WÉÉR gebeurd………………..
De tv schiet aan en ik zie zwaailichten en nog eens zwaailichten afgewisseld met een grote witte vrachtwagen en rennende mensen……
Het verschrikkelijke dringt langzaam door.
Een aanslag!
Een aantal columns geleden schreef ik er nog over dat ze de stranden van Europa zouden aanvallen. Vandaag is dit bewaarheid. En nog wel op de dag van de Libération, quatorze juillet.
Heel wat jaren geleden liep ik daar ook. Nietsvermoedend van een enorm noodweer dat er even later zou losbreken. Onverwachts en uit het niets.
Vandaag, jaren later kijk ik naar de Promenade waar het noodlot heeft toegeslagen! Onverwachts en uit het niets.
Ik zap van NOP 1 naar CNN en Breaking News.
Ik verbaas me altijd weer hoeveel herhaling een mens wil/kan zien van het vreselijke gebeurde. Maar besef me dat het ook logisch is omdat zo iets niet te vatten verschrikkelijks pas tot je doordringt na tientallen herhalingen. En zelfs dan nog is het onbegrijpelijk dat iemand in staat is zoveel ellende over onschuldige anderen te uit te storten. Hij kan zijn ogen niet dichtgedaan hebben en wist en zag dus bewust wat hij deed…twee zigzaggende kilometers lang….
Onrustig slaap ik weer in, het geluid van de tv uit, de beelden nog aan als ik ’s morgens wakker word. Ik had ze niet hoeven te zien om me te beseffen dat het niet slechts een nare droom was.
De oude beelden van vannacht zijn weliswaar aangevuld met nieuwe beelden, maar net zo min als de beelden van vannacht wil je deze immers zien….nóóít zien!!!!
Het leven staat weer even stil. Traag kleed ik me aan. Feestkleren….
Het laatste beeld dat ik zie op tv, voor ik wegga, is de aanblik van een goudkleurige deken over een klein lichaampje met een pop ernaast. Een kind nog…………………..
En met dit beeld rij ik….naar mijn kleindochter! Een kind nog……..al vindt zij dat zelf niet.
Ik haal een bos bloemen. Bloemen om het leven te vieren. Bloemen om mijn lieve musicalster te eren!
Samen met andere opa’s en oma’s (het is de opa en oma uitvoering) sta ik op het schoolplein te wachten. Met z’n alle zenuwachtig om de komende ‘prestatie’ van onze kleinkinderen. Dan rennen onze musicalsterren verkleedt en wel het plein op om ons te halen. We worden aan de hand meegetrokken naar de zaal waar het spektakel zal plaatsvinden.
Ik zie de lichtjes in de zolen van mijn kleindochter. Oh ja, deze schoenen zijn ‘swag’, ‘hot’ en ‘cool’ weet ik.
“Kijk oma, deze schoenen vertellen precies hoe ik me voel”, ze drukt op een knopje en de zolen vertonen, zenuwachtig knipperend, alle kleuren van de regenboog . Oma wordt er zelf zenuwachtig van.
Rustig kijkt ze me aan en zegt dan “Oma van binnen sta ik helemaal te flippen hoor”.
Mijn grote kleine schat!
En plots zie ik het beeld van een goudkleurige deken over een klein lichaampje met een pop ernaast….
Het wordt stil in de zaal. De lampen doven. Het begint…………….Sssssssst!
Mijn kleindochter speelt geen hoofdrol en komt, behalve als de liedjes worden gezongen want dan verschijnen ze allemaal op het podium, ergens aan het eind aan de beurt.
En dat eerste liedje van de musical ‘Herrie op het eiland’ komt al snel.
Er zijn mensen nou die zijn gewoon niet aardig
Er zijn erbij die doen gewoonweg stom
Zomaar uit het niets eigenaardig
En als je vraagt wat doe je en waarom
Dan staan ze maar te schreeuwen
Wacht eens even
Want ik heb het helemaal gehad
Doe normaal
Doe normaal
Doe eens lief
Doe even niet zo raar
Waarom ben jij zo naar?
Doe normaal
Doe normaal
Doe eens lief
Moet dat nou zo agressief?
Ze zingen het zo overtuigend, zuiver en puur die 31 geweldige beginnende pubers op dat podium op weg om de grote nieuwe stap in hun leven te nemen.
En ik zie plots het beeld van een witte vrachtwagen vol kogelgaten en een goudkleurige deken over een klein lichaampje met een pop ernaast…. Geen stap zet zij meer verder………….
Een traan kan ik niet meer bedwingen.
Het is een spannend en dolkomisch verhaal. Goed gecast ook door meester Erik vind ik. Ik kan niet wachten tot mijn kleindochter aan de beurt is. En met dat ik dat denk rent ze vrolijk het podium op voor het volgende lied. Een lied met wel een heel gevoelige melodie. 
Ook al ben ik in het mooiste land
Is daar alles goed, niks aan de hand
Wilde avonturen
Thuis wil naar huis
Waar ik lachen kan en huilen
Veilig bij jou
Thuis wil naar huis
Waar ik lachen kan en huilen
Daar waar de liefde woont
Ik zoek tussen de hoofdrolspelers die vooraan staan en de massa andere kinderen naar mijn kleindochter Isa die ergens tussenin staat. Zij zoekt mijn ogen en ik vind de hare. Ik knipoog, tuit mijn lippen en stuur haar een sterkte kus!
Maar achter de liefdevolle blik in mijn ogen zie ik de zwaailichten en de rennende massa mensen en kinderen, veilig naar huis waar de liefde woont wegrennend voor een idioot die wild om zich heen schietend het voetgangers pad op rijdt.
Dan eindelijk is Isa aan de beurt. Van de zeemeerminnen; zeemeer-min, zeemeer-plus, zeemeer-keer, is zij de zeemeer-is. Bij de eerste woorden hoor ik haar stem onzeker bibberen maar dan komt ze los die kanjer van ons! Het publiek lacht. Haar tekst komt goed over. Ik glim van trots………….
Als nu het lied begint staat zij er niet tussen maar fier vooraan!
De muziek zet gevoelig in……….en daar gaan de zeemeerminnen. Ze galmen als sirenen van Odyssey. Maar ik hoor alleen mijn kleindochter in haar prachtige aqua kleurige zeemeerminnen kostuum en haar lieve stralende onschuldige gezichtje met de prachtige krulharen (van de style-tang oma!)!
Wees nou maar niet bang
Ik pak jouw hand
Jij pakt mijn hand
En ik weet, ik sta niet alleen
Weg die angsten
Grijp je kansen
Alles kan als jij er voor gaat
Kom vertrouw me
Ik vertrouw je
Dit is waar de groep voor staat
We gaan er tegenaan
Samen staan we altijd sterk
Jij en ik dat geeft een kick
Jij en ik
We gaan er tegenaan
Samen staan we altijd sterk
We zijn niet te verslaan
En dan huil ik, stilletjes dikke tranen.
Want er was eens een meisje met een pop die vol vertrouwen aan de hand van papa en mama – samen staan we sterk- naar het vuurwerk ging kijken en nu onder een goudkleurige deken ligt…. haar pop ernaast. Weg kansen…………
En ik kan wel schreeuwen KOM NIET, KOM NOOIT AAN MIJN KINDEREN EN KLEINKINDEREN!!!!!!!!!!!!!! Wellicht hebben die ouders daar in Nice dit ook geschreeuwd.
Gelukkig komt in de musical alles op zijn pootjes terecht en staan anderhalf uur later 31 supersterren op het podium trots en opgelucht te buigen, het staande applaus in ontvangst nemend.
Ik sluit mijn kleindochter in mijn armen en overhandig haar het boeket. Ze neemt het als een échte ster in ontvangst. Wat is ze er trots op…die lieve eigenzinnige, eigenaardige oudste kleindochter van mij!
Ze laat me haar klas zien, nu kan het nog. Straks zit ze op de middelbare. Ze laat me de klas van haar zusje zien en ook al wil ik niet storen toch zwaai ik uitbundig als ik haar guitige sproetenkoppie over de schoolbank zie stralen.
Met een hoofd vol emoties verlaat ik de school en rij naar het huis van mijn dochter waar dat sproetenkoppie straks ook zal verschijnen. Zij is nog vrij ’s middags.
Ik geef mij dochter allemaal goed raad over de beste plek maandag in de zaal voor als zij gaan kijken. Oma had de première maar ouders hebben de uiteindelijke finale!
Na een ingehouden ‘hoi’ komt het besef dat het oma is die in de tuin zit en dan vliegt ze op me af.
‘OOMPIE’!!!!!
Nou is oma’s schoot altijd een compleet klim en klauter toestel maar na een kwartiertje ben ik het wel een beetje beu. Het is even omschakelen van een 12 jarige naar een 6 jarige kleindochter.
Britt vertoont me trots haar pauwenveren die papa heeft meegenomen voor haar.
“Krijgt de pauw het nou niet koud papa’, vraagt ze huppelend en springend bij het zien van de behoorlijke hoeveelheid veren.
Britt kan niet stilstaan. Britt beweegt altijd denk ik vertederend als ik haar zie hinkepinken van het ene op het andere been. En tegelijkertijd zie ik een levenloos lichaampje onder een goudkleurige deken dat oh zo koud aanvoelt met een pop ernaast. Zo koud als een pauw zonder veren………………….
Ik probeer mijn rot gevoel met humor kwijt te raken en vraag: ‘Hebben jouw lieveheersbeestjes in het potje ook zulke mooie veren’. ‘Nee gekke oom’ verklaart sproetenkoppie mijn humor verslaand, ‘die scheren elkaar elke ochtend’.
Gelukkig, de steen in mijn maag verdwijnt weer.
Na nóg ééééééén kopje koffie vertrekt oma weer.
Britt heeft altijd moeite als oma weggaat.
Ze klampt zich aan me vast om me maar niet te hoeven laten gaan.
‘Britt hou op, dit is de grens’ zegt mama dan.
Britt kijkt mama aan. Britt kijkt mij aan en zegt al filosoferend ‘de grens van een wens’…………………
Wat een nacht…. Wat een ochtend en middag!
De grens van een wens………… het zingt nog lang na.
Wensen zijn immers grenzeloos!
En ik heb zooooooooooooooooooooveel wensen…..
Voor mijn kinderen
Voor mijn kleinkinderen
Voor alle kinderen in de wereld
Voor al die ‘gewoon niet zo aardige mensen’
Voor de wereld……………………………..
Ik wens ze het hernieuwde gevoel van het meedoen aan een musical en de saamhorigheid die daarmee gepaard gaat. Ik gun ze vrij zijn van angsten en samen sterk staan!
Ik gun ze het kunnen meeleven met een pauw zonder veren en de liefde en humor voor lieveheersbeestjes die elkaar ’s morgens scheren.
En ik wens ze miljarden poppen om mee te spelen en goudkleurige dekens om OP te liggen en te genieten van LIEFDE!!!
Ik wens ze een staande ovatie en vertrouwen in een veilige toekomst.
Want vanuit liefde zonder kwaad, kent een wens …………nooit, NÓÓIT een grens!!!!!
