Mee met de tijd, of toch maar niet…………
En ineens betrap ik mezelf erop vandaag.
Betrap ik me erop hoe vanzelfsprekend ik mee ga op de golven van deze tijd, zonder het te willen.
Betrap ik me erop hoe makkelijk ik me aanpas aan de tendens en teneur van de tijd.
Betrap ik me erop dat ik dit eigenlijk helemaal niet wil.
Natuurlijk kijk ik naar een toekomst.
Natuurlijk wil ik verder.
Maar ik weiger toe te geven aan de het meedeinen op golven en me te wringen in bochten van tijdsteneur.
Even de film terugspoelen.
Jong en onbezonnen. Genietend van de vrijheid en wederopbouw die onze ouders en grootouders voor ons bevochten.
Tweede generatie oorlogsslachtoffer maar toch vooral de wereld ongedwongen en onbedwingbaar verkennend.
Ouder en nog steeds onbezonnen.
De tand des tijds grieft hier en daar een groef in de gezichten, kennis en ervaring brengt meer en meer gevoel en verstand in balans.
De wereld verkennen is nu deze met mildheid aanschouwen, beleven, een eigen richting bepalend.
Nog ouder en ………………
De geschiedenis herhaalt zich zeggen wijze mannen en vrouwen, waaronder natuurlijk ook mijn ouders vroeger.
Mijn vader maakte een einde aan zijn leven na de woorden; ‘nu heb ik ‘alles’ al voor de tweede keer zien gebeuren en de derde keer heb ik in het vizier’.
En zoals ik vroeger riep dat ik nooit goud zei dragen, of naar klassieke muziek zou gaan luisteren want ik ben een andere generatie en ze jaren later toch gelijk moest geven, zo krijgt mijn vader nu ook gelijk.
De geschiedenis herhaalt zich.
Weliswaar met andere middelen, nieuw gevonden woorden, andere omgevingen en vanuit andere/meerdere oorzaken, herhaald de geschiedenis zich.
Wereld van oorlog, verderf, misdaad, misplaatste en onbegrepen liefde en terreur.
Deze week wéér een aanslag.
Waren we net de dans van Parijs ontsprongen waar, na het overwinnen van onze angst en niet willen toegeven aan kwaad, twee dagen na ons vertrek toch het onheil plaatsvond.
Waren er net weer aanslagen verijdeld of hadden deze toch nog plaatsgevonden in Ankara.
Deze week overviel Brussel de ellende.
Omdat de terrorist welke verantwoordelijk was voor de aanslagen in Parijs in november, zich verschanste in die stad.
Een stad nóg dichterbij ons
En ik hoor mezelf zeggen: ‘je kon er op wachten’…………….
Ik zeg: ‘JE KON ER OP WACHTEN!!!!’……………..
Vandaag zitten mijn geliefde en ik plannen te maken voor dat ene lange weekendje weg om even bij te tanken, dat we in ons drukke bestaan nog over hebben, alvorens de zomervakantie begint.
Natuurlijk wil ik naar ‘mijn/ons’ Parijs maar mijn geliefde huivert bij het woord.
Het zal weer even duren voor hij zich, zeker nu na Brussel, weer over zijn angst kan heen zetten.
Ach…..en Nederland kennen we al zo goed!
Laten we gaan vliegen dan. Via goedkope vliegmaatschappijen kom ik op tal van andere ideeën. De een nog goedkoper dan de ander.
Ik raak enthousiaster en overmoediger.
Ouder geworden maar immers nog steeds de wereld verkennend!
Mijn geliefde zakt steeds meer onderuit en dan hoor ik ‘of zullen we gewoon thuis blijven, dat is veiliger’.
Ik kijk hem verbaasd aan.
‘Waar moeten we dán heen waar het veilig is? Vliegen is ook niet veilig.’
En ik hoor mezelf zeggen: ‘je bent nergens veilig, overal kan het gebeuren …………….
Ik zeg: ‘JE BENT NERGENS VEILIG, OVERAL KAN HET GEBEUREN!!!!!’……………..
Twee keer deze week maak ik met stellige vanzelfsprekendheid twee opmerkingen die weliswaar bepalen dat mijn leven verder gaat maar die ik zelf geen richting meer geef.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat je op kwaad kon wachten en nergens veilig bent.
IK!!!………….die zo vreselijk de liefde hoog in het vaandel heb.
IK….die notabene vorige week nog ‘de meest zachtaardige en onbaatzuchtige persoon die ik ken’ werd genoemd.
IK, die de wereld mooier wil kleuren en liefde mee wil geven.
IK raak gewend aan kwaad…………….
Ik zie kwaad als een vanzelfsprekendheid en pas die in, in mijn leven.
Maar dat is niet de mildheid en balans verkrijgen die ik bedoel met ouder worden.
Wil ik dit wel?
En……….wat kan ik er tegen of aan doen?
Het houdt me een behoorlijk tijdje bezig.
Eén antwoord denk ik voor mijzelf gevonden te hebben.
Liefde!
Maar ook terroristen denken uit liefde te handelen.
Of toch niet?
47 Maagden wachten hen op in het paradijs als zij zichzelf zullen offeren.
Voor wie doen ze het dan?
Hun God? Hun land? Of toch voor zichzelf?
Hitler vermoorde tientallen miljoenen Joden…… uit liefde voor zijn land, een welvarend land…ideologie?
Of was het macht?
Ik wil blijven geloven in liefde.
Kwaad BEstaat niet….het ONTstaat!
Kwaad is niet persé de AANwezigheid van iets maar de AFwezigheid.
Een mens die kwaad doet, hoeft niet per definitie een kwaad/slecht mens te ZIJN.
Leren we dat onze kinderen immers ook niet?
Hoe vaak zeggen we niet ‘je bént niet stout, je dééd stout, ‘je bént niet dom, je dééd dom’!
Ik wil blijven geloven in liefde!
De wereld is verandert of….zoals mijn ouders en wijze mannen en vrouwen al zeiden, de geschiedenis herhaalt zich.
Socrates zei ooit ‘onwetendheid is de bron van alle kwaad’. Wat erg toch dat onwetende terroristen denken dat ze juist alwetend zijn!
En Tao meldt ‘Wat is een goed mens? De onderwijzer van een slecht mens.
Wat is een slecht mens? De zorg van een goed mens’.
En hoe meer ik lees en denk en voel………….. Hoe meer ik er achter kom dat er geen pasklare antwoorden zijn.
Behalve dan dat ik in liefde blijf geloven.
Behalve dan wat generaties voor ons zeiden. Dat de geschiedenis zich herhaalt………..
Goed en kwaad horen bij elkaar. Ze wisselen elkaar af. (Tao)
En zoals een zeer wijs man ooit zei ‘Er is geen kwaad dat altijd duurt, en evenmin geen goed dat nooit eindigt’. (Mandela)
Ik geef er niet aan toe maar pas de angst (tijdelijk) in zonder mijzelf aan te passen.
