Het zit me toch niet helemaal lekker dat stuk van gisteren.
Een te groot stuk kennis en te weinig van wat er werkelijk ervaren wordt. Het is niet af! Het blijkt dus toch moeilijker om over jezelf te schrijven dan ik dacht. Vooral daar waar het de kwetsbaarheid betreft.
Want waar ligt mijn idealiefde nu helemaal? Hoe werkt het dan? En…is het een ideaal? Gelukkig zijn wil toch iedereen. Dat je men je liefheeft evenzeer!
De wereld is in al die jaren zoveel veranderd. En vertel mij nu…..zijn mensen gelukkiger geworden? Gelukkiger dan toen? Of is gelukzoeken een constante gebleven?
Geluk is een richting in mijn ogen!
Wat ik gemerkt heb is dat geluk ook overal is! Hoe naar mijn leven vaak ook was, ik kon zo genieten van een eekhoorn die langs de boom schoot of een vogel waarvan ik dacht dat hij vast naar mij en voor mij floot! Geloof me, dat waren intense geluksmomenten. Ik heb ze allemaal verzameld. Het bleef steeds mijn richting->
In alles wat ik miste heb ik nooit wat gemist. (mijn werkelijkheid, mijn waarheid paste zich aan)
Mijn ideaal was eigenlijk niet meer dan dat mijn kleine geluksmomentjes en het blijven zien daarvan je altijd overal doorheenhelpen en dus werden zij mijn nut dat er aan mijn narigheid
werd gegeven. Mijn narigheid was niet voor niets! En ik bleef de mooie dingen zien!
Sapere aude (‘denk zélf’), een zelfdenkzaamheid zonder weerga, die uiteindelijk alleen kon plaatsvinden zonder enig beroep op het reeds door anderen gedachte, zonder klakkeloze overname van overgeleverde waarden en normen. Maar ik was jong. Denken was nog steeds meer het voelen der dingen. En overnemen doe je toch. In alles bleef echter dat ideaal (noem het droom)! Tot ik zo oud en zo ver was dat ik besefte dat Sapere aude ook werkelijk ‘denk zelf’ betekende. Dat ik het waard mocht zijn voor mijzelf op te komen!
Mensen verschillen onherroepelijk van elkaar, mensen hebben weerstand nodig, mensen zijn geneigd tot perfectie van de perversie en mensen verwerkelijken zichzelf niet in hun binnenwereld maar in hun buitenwereld.
Het zijn deze vier inzichten die vorm hebben gegeven aan de wijze waarop in vrijwel alle Europese en daarvan afgeleide culturen de mens zichzelf en de wereld om zich heen beschrijft, betekent, bezingt, danst, in muziek vormgeeft, verbeeldt enz.
Niemand van ons is volkomen in-, om- of verwisselbaar gelijk aan welk ander levend individu. Ieder mens is absoluut uniek omdat zij en hij deze mens is en niet een willekeurig ander mens. Ieder mens is een volstrekt eigen, persoonlijk, authentiek zichzelf beschrijvend en betekenend mens, uitgerust met het vermogen tot het maken van volstrekt individuele voorstellingen, verwoordingen en verbeeldingen voor, tijdens en na al hetgeen zij en hij ervaart. Eigen waarheden! Het is uit deze zelfervaring dat zich in ieder van ons een volstrekt bijzonder, eenmalige en unieke synthetische eenheid van bewust waarnemen kan ontwikkelen die vaak ten onrechte geringschattend wordt afgedaan als een nodeloos, slechts menselijk ego.
Alleen het inzicht dat ieder mens en dus ik ook, onontkoombaar en zeker van alle anderen verschilt brengt in ieder individu en bracht in mij, voldoende respect op voor mijn eigen zijn en voor dat van de ander. Inzicht bracht begrip! Alleen dit inzicht bracht vertrouwen in eigen oordeelsvorming teweeg en vormde de grondslag voor zelfrespect binnen ieders handbereik ligt. Maar het bleef kwetsbaar. Oh zo kwetsbaar. Naarmate ik ophield met mij op voorhand te voegen naar wat al gedacht was ging ik beter begrijpen dat wij een uniek en eenmalig gebeuren zijn in een gemeenschappelijk te ervaren tijd en ruimte, maar ook dat dit voor ieder van ons geldt, zodat wij onze behoeften aan enig vergelijk met onze naasten tenslotte durven opgeven. Oordelen ga je zelf doen zonder het te koppelen aan (voor)oordelen door anderen reeds gegeven!
Weerstand brengt de individuele persoonlijkheid tot ontwikkeling, tegenspraak brengt ons verder, de onderkenning van het verschil tussen standpunten en de overbrugging van dat verschil is vaak van grotere waarde dan die standpunten zelf. Discussie en debat helpen je bij je zelfbepaling en brengen ons tot de ontwikkeling van onze eigen ideeën en voorstellingen. Het ontvallen van een dierbare kan een aanzet zijn tot zorgvuldiger omgaan en leven met wat ons rest en lief is, kortom: wat je niet ombrengt brengt je verder! Ik bracht niets om. Ik vind dat idealen juist alleen maar goeds teweeg moeten kunnnen brengen. Ook door individuen die dachten het voor zichzelf en anderen goed te menen zijn talloze mensen vermoord! Ook dat waren idealen! Ze houden wel niet lang stand maar doen wel telkens overal elders weer de kop opsteken. Spreek ik hier over de perversie?
Perversies betreffen ook allerlei wereldwijde problematische kwesties zoals de alsmaar voortdurende mondiale honger, armoede en achterstand van te veel landen op te veel gebieden!
Deze achterstanden zijn met alle verenigde wereldkrachten 
binnen vijf jaar totaal en definitief te verhelpen, maar worden door op niets dan (persoonlijk) egoïsme en regionaal, landelijk en mondiaal eigenbelang gebaseerde en tot in de perversie geperfectioneerde machten in stand gehouden. Iemand martelen zonder haar en zijn uitdrukkelijke toestemming is het absolute toppunt van pervertering van al mijn idealen, terwijl er toch helemaal niets mee mis is zodra het in goed overleg gebeurt zegt bijvoorbeeld de CIA in Amerika! Waar Immanuel Kant al 225 jaar geleden concludeert dat de mens altijd een doel moet zijn en nimmer een middel, vergrijpt de VS zich in haar wordingsgeschiedenis aan burgers, door ze te beschouwen als louter ‘middel tot informatie’ ofwel ‘intelligence’. Ik haal hier toch graag Kant nog eens aan om te laten zien dat op een dergelijke manier verkregen kennis nooit werkelijke, zuivere kennis over wie of wat dan ook kan zijn! Wij bestaan als mens enerzijds door onze zintuiglijke waarneming en anderzijds door ons verstand, waarmee wij denken over dat wat wij waarnemen. En zoals wij met onze eigen ogen kijken, met onze eigen oren horen, met onze eigen neus ruiken, met onze eigen tong proeven en met onze eigen huid voelen, in onze eigen ziel voelen zo denken wij ook met ons eigen verstand. Als wij als ‘vrije’ mensen in een ‘vrije’ wereld dan ook iets aan elkaar verplicht zijn is het wel om niet zomaar de ganse dag elkaar na te apen! Maar tegelijkertijd hebben wij met ons allen een min of meer gelijkaardig levensgevoel dat door alle eeuwen heen ons een reeks standaardnormen heeft opgeleverd. Onszelf daarin met onze eigen ideeën, meningen en opvattingen een plaats te verwerven, zoniet daar een uitbreiding of zelfs een wending aan te geven, dat is wat ieder mens verlangt ook daadwerkelijk vermag!
Eén ding staat voor mij vast ‘Geluk is wat je krijgt als je liefde investeert’.
(Men zegt wel eens -nieuwe problemen vragen om nieuwe oplossingen- maar ik vraag me af of de problemen in essentie wel nieuw zijn!)
Gelukkig zijn is niet alleen individueel wenselijk, maar is ook maatschappelijk belangrijk. Alleen mensen die zelf lijden, zullen immers ook anderen doen lijden. Gelukkige mensen verwachten niet dat anderen hen gelukkig zullen maken maar verspreiden geluk om zich heen, zij willen hun gelukkig-zijn met anderen delen zodat een positieve spiraal ontstaat. Het kringeetjes effect. Mijn eendje in het water effect!
Wordt vast nog wel eens vervolgd……
