Van al die keren dat je vinger klikt op de knop bovenop de camera is er soms eentje die het heeft. Eentje waarvan iedereen direct niet verder komt dan één letter uitroepen als ‘oooooo’ of ‘aaaaaaa’! 
Nou is die camera het verlengstuk van mijn tientallig vingerstelsel en dus vang ik voor mijn gevoel regelmatig mijn gevoel in een lens maar ik moet zeggen dat ik dit keer ook blij verrast was. Temeer omdat meteen één gevoel naar boven kwam namelijk; dit is nou precies wat ik bedoel met ‘MIJN IDEALEN’!
Mijn ideaal gevangen in één foto! Toevalstreffer? Mijn idealisme zou zeggen ‘nee, want een gevoel herken je direct’!
Mijn gedachten gaan terug naar de opmerking van een oude vriend ‘jij bent een positief optimistische idealist’! Kan het erger zou een normaal mens denken! Daar heb je er weer zo eentje die de godganse dag met een EO glimlach om haar lippen loopt!
Niet dat er iets mis is met die EO glimlach, maar het geeft niet het beeld dat je van mij zou moeten krijgen! Ik ben meer degene van de strijdlustige schaterlach en de ‘stillevendig’ genietende glimlach.
Die optimistische idealist dus!
Regelmatig hebben Willem en ik discussies over dat idealisme! Willem vanuit zijn levenservaringen en ik vanuit de mijne! Ik merk dat onze idealismen af en toe tot een behoorlijk halsstarrig stilzwijgen kunnen leiden. Lieve Willem is meer van het realistisch idealisme en enfin de mijne kent u inmiddels!
Temeer ben ik dus geneigd me te verdiepen in idealisme! Want komen wij tot elkaar en waar wijken onze wegen? Op het eerste gezicht zou je namelijk denken dat met idealisme zoiets als een nastreven van een ideaal wordt bedoelt. In de dikke van Dale spreekt men als synoniem van ‘dromer’ of ‘hemelbestormer’. Als men in de filosofie echter van Idealisme spreekt dan wordt daar iets anders mee bedoeld. Het idealisme is namelijk een stroming waarin de idee of de menselijke geest centraal staat. Het idee of de geest heeft in deze zin veel te maken met de vraag naar de aard van de werkelijkheid en hoe wij hem kunnen kennen. In het Idealisme wordt alles tot idee of geest herleidt.
In de filosofie is het terug te voeren tot op Plato (347 voor Chr) die de algemene begrippen (ideeën) als belangrijker en van een hogere orde beschouwt dan de bijzondere of particuliere dingen. Als men de vraag stelt: “Wat is het zijn?”, dan is Plato’s antwoord (het benadrukken van de werkelijkheid van universalia) kenmerkend voor het idealisme; het andere mogelijke antwoord (het benadrukken van de werkelijkheid van de dingen zelf) is het realisme. Of, om het met andere woorden te zeggen, Plato beschouwt de ideeën of begrippen als realistisch. Plato vroeg zich af waartoe alles wat bestaat herleidt kan worden. Daarop antwoordde Plato dat alles wat bestaat eigelijk maar een schijnwereld is. Een soort nepwereld die niets anders is dan een afspiegeling van een andere wereld, namelijk de wereld van de ideeën. Als onze ideeën zijn volgens Plato herinneringen aan de ideeënwereld waarvan de menselijke geest ooit eens kennis heeft kunnen nemen. Je ziet bij Plato dus duidelijk dat onze wereld zoals wij die kennen te herleiden is tot een zogenaamd ideëel of geestelijk beginsel.
Pas veel later duikt er een andere filosoof op die net zoveel betekend heeft voor het idealisme als Plato. Ik heb het dan over Descartes. Descartes vroeg zich vooral af of de wereld zoals wij die ervaren wel overeenkomt met de werkelijkheid zoals ze ook echt is, los dus van onze subjectieve ervaring. Hij geeft in zijn filosofie het Idealisme weer een menselijk trekje. De ideeën zijn namelijk vooral elementen van de mens en zijn denken, in plaats van dat zij vooral een soort andere wereld vormen, onafhankelijk van de mens.
Maar het verhaal gaat verder!
ESSE EST PERCIPI oftwel…. ‘zijn is waargenomen worden’!
Het komt van dhr. George Berkeley (1685).
Berkeley is vooral bekend/berucht vanwege zijn immaterialisme. Hij heeft weliswaar niet in deze woorden de tegenstelling tussen materialisme en idealisme gepostuleerd, maar toen dat later (door het Marxisme) wel gedaan werd, werd hij zeer vaak als veronderstelde vertegenwoordiger van het idealisme naar voren geschoven.
Hij zei dat de we ons onmogelijk een beeld kunnen vormen van de werkelijkheid zoals die is onafhankelijk van onze waarneming. Hij stelde dus dat iets niet bestaat wanneer we dat iets niet kunnen waarnemen, met andere woorden: datgene waar we ons geen idee van kunnen vormen bestaat simpelweg niet, want alles bestaat alleen in ons hoofd. Daarom komt hij ook tot de uitspraak: esse est percipi, oftewel iets is (esse) pas als het waargenomen (percipi) wordt. Deze extreme vorm van idealisme wordt dikwijls ook tot het empirisme gerekend.
In het (kritisch en transcendentaal) idealisme van Kant (1724) betekent het dat aan het verstand (bewustzijn) een ordenende en regulatieve functie wordt toegekend bij het verwerken van ervaringen. Hij gaat uit van “dingen” die buiten ons bestaan en de zintuigen kunnen prikkelen maar waarover -als ding- niets gezegd kan worden.
“Er kan geen twijfel over bestaan dat al onze kennis begint met ervaring. Want hoe zou het kenvermogen tot activiteit kunnen worden gewekt, als dat niet gebeurde doordat objecten onze zintuigen beroeren en zo voor een deel vanzelf voorstellingen teweeg brengen, voor een deel de werkzaamheden van ons verstand aanzetten die voorstellingen te vergelijken, te verbinden of te scheiden, om zo het ruwe materiaal van zintuiglijke indrukken te verwerken tot de kennis van objecten die ervaring heet?”
De filosoof Kant was misschien wel de belangrijkste filosoof voor het moderne idealisme. Kant vond niet dat onze wereld een schijnwereld is (Plato) en van Berkeley wilde hij ook al niets weten. Ook Kant vroeg zich af of onze kennis van de werkelijkheid wel overeenkomt met de werkelijkheid zoals die ‘werkelijk’ is. Heel simpel gezegd dacht Kant dat alle informatie die we binnenkrijgen van onze zintuigen (gewaarwordingen) eerst door onze geest worden gekneed. De informatie wordt gekneed door allerlei grondbegrippen die wij al kennen en kunnen hanteren, zonder dat we ze ooit hebben waargenomen of op welke wijze dan ook hebben vergaard. Deze vorm van kennis noemen we ook wel a-priorische ideeën. Met deze grondbegrippen categoriseren we als het ware alles wat we waarnemen. Voorbeelden van de grondbegrippen: kwantiteit, relatie maar bijvoorbeeld ook ruimte en tijd. Volgens Kant kunnen we de werkelijkheid nooit kennen zoals die echt is, alleen maar op de manier zoals wij hem waarnemen.
Hier kan ik wat mee! Ik zeg immers net dat wij uit onze eigen ervaringen discussieren over het idealisme!
Wat prikkelt mij te komen tot zulks een positief idealist en wat zijn Willems ervaringen te zijn wie hij is ‘de realistische idealist’.
Maar de laatste man die ik aan de orde wil stellen waar het gaat om idealisme raakt me!
Want in navolging van Kant onstond het Duits Idealisme dat werd vertegenwoordigd door Hegel, Fichte en Schelling.
Wetenschap, godsdienst en filosofie moeten in een idee worden samengevoegd.
De werkelijkheid als geheel moet in een omvattende filosofie beschreven worden.
De werkelijkheid is voortdurend in beweging: verschillende fasen heffen elkaar steeds op en worden vervolgens weer met elkaar verzoend in een nieuwe fase, dit gaat zo voort (dialectiek).
Er bestaat een zogenaamde wereldgeest, dit is het totaal van al het individuele denken.
Een mens is niet een voor altijd vastgelegd wezen maar ontwikkelt zich steeds tegenover en met behulp van zijn medemens.
De mens wordt gekenmerkt door zijn daden.
Maar wat heeft dat nu allemaal met die foto te maken zult U zeggen.
Ach het is mijn idealisme. Geboren uit mijn waarnemening en ervaring! Ik ben geen knappe filosoof. Ik ben iemand die veel heeft meegemaakt. Veel ellende ook vooral! En iemand die graag nadenkt over van alles en vooral dat nog wat!
En in alle narigheid die een mens kan meemaken in haar/zijn leven heb ik vooral mijn kracht in de lach gevonden. In het positieve denken. Blijven geloven in mijn dromen! En de ervaring leert dat ik daar veel mee bereikt heb! Door vast te houden aan idealen, door te blijven geloven in die droom, kwam hij ook daadwerkelijk uit! Ik moest het wel zelf doen!
Wat ik wel nodig had was het idee dat mijn narigheid een doel moest dienen! Pas dan was het niet voor niets geweest!
Dat doel is jouw narigheid waardevol kan zijn als je er anderen mee van nut kan zijn! Breng de liefde, de idealen, de dromen, het behouden van dromen het blijven geloven in ‘dat het kan’, over!
Hoe klein je ook bent, een radartje in deze grote wereld, dit immense universum (het jonge eendje op het grote water), je knut kringen in het water teweegbrengen! En de kringen breiden zich uit!
Ik denk dat mijn vorm van idealisme dan ook te vangen is in één woord
‘IDEALIEFDE’.
Want ik geloof erin dat de mens in diepste wezen slechts behoefte heeft aan één behoefte en dat is ‘LIEFDE’.
Ik wil ondanks alles dat mij is aangedaan, anderen wordt aangedaan, blijven geloven in het goede van de mens. Ik wil blijven geloven dat als men elkaar blijft aanspreken op die liefde, elkaar dit ook weet te geven zonder dat daar iets tussen zit, de wereld er steeds een beetje mooier uit gaat zien. Terug naar de kern! Ik begin in eigen kring, draag het uit in mijn klas, spreek het uit op hyves in een blog, in mijn website, zie, hoor en voel de reacties en geloof steeds meer in mijn idealiefde!
En nog wat…………
het eendje groeit en wordt eend, de kringen zullen van kringetjes, kringen worden!
Als ik er al niet meer in geloof, wie dan wel?
Nee ik ben geen filosoof. Maar laat me mogen blijven geloven in iets moois en laat
de mensen die ik geraakt heb, en die weer andere mensen hebben weten te raken met liefde ooit denken aan het lied van Bram Vermeulen…..
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier hou je niet tegen.
Het water vindt altijd een weg omheen.
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen,
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee.
Om hem dan glad en rond gesleten,
te laten rusten in de luwte van de zee.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg kan gaan.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
het water nooit dezelfde weg kan gaan.
Laat het een stroom van liefde en idealen ‘IDEALIEFDE’ zijn!!!!!
