Herdenkings bedenkingen of gemberkoffie met slagroom
Gisteravond kwam ineens dat gevoel van ‘weer intens gedenken’ .
Ik app mijn vriendin of ze zin heeft om mee naar Amsterdam te gaan morgenmiddag.
Of misschien dit keer eens naar de Waalsdorpervlakte.
Natuurlijk is ze in voor dit herdenkings uitje.
De volgende dag sta ik ’s middags op haar stoep.
We drinken een kop koffie en ik vertel haar over de BEdenkingen die ik bij de HERdenking heb.
Is het in deze tijd wel verstandig om te gaan naar een plek waar zoveel mensen samen komen, het Koningshuis aanwezig is en/of andere hoogwaardigheidsbekleders.
Vanmorgen lees ik in de krant dat terroristen deze zomer vooral de bekende stranden te grazen willen nemen….Cote d’Azur….Costa del Sol….
Ik wil niet toegeven aan angst, maar is het slim het gevaar op te zoeken.
Terwijl ik het zeg, voel ik de belachelijkheid. Ook een Koning of strandstoelen verhuurder kunnen niet weg blijven. Ook al die veteranen en andere toeristen zullen er zijn.
We gaan dus gewoon met de gedachte……….’ Als het onze tijd is dan’……..
Maar toch voel ik diep van binnen de zielspijnlijke heimwee naar mijn (klein)kinderen en partner.
Dan toch liever gelijk met hen…….
En ik wil nog lang niet dat het onze tijd is!
We rijden het benzinestation binnen en ik hoor mijn vriendin zeggen: ‘we kunnen natuurlijk ook gewoon gezellig hier in Arnhem gaan eten’.
Onwillekeurig maakt mijn hart een sprongetje. Maar met de neerkomst van dit valletje voel ik de lafheid in mij neerdalen.
We gaan eerst gezellig shoppen en zoeken daarna een restaurantje op waarvan we weten dat het altijd lekker eten is.
Twee jongens met afgezakte joggingbroeken en een breed lachende haaienbek op het kruis, een pet op en daar overheen een capuchon lopen een paar keer voorbij en nemen dan plaats op het terrasje tegenover ons.
‘Een bomgordel kan daar vast niet onder zitten ….toch….?…..denk ik nog’, en ik glimlach ze vriendelijk toe.
Wat een gedachte!!!!! Wat een Verdenking!!!
Na het eten gaan we naar ons vertrouwde cafeetje om koffie te drinken. Heerlijke gemberkoffie.
Ik kijk op mijn mobiel als de bestelling is gedaan en vertel mijn vriendin dat ik over twee minuten toch écht even twee minuten stil wil zijn.
Om ons heen zitten spelletjes spelende luidruchtige jongeren aan de spelletjestafel. Woensdagavond spelletjesavond!
Verder zit er een viertal ouderen die druk in gesprek verwikkeld zijn.
Verbaasd, verwonderd en vol bewondering ben ik stiller dan stil als precies om 8.00 uur in het café de radio uitgaat en de gasten door de eigenares tot stilte gemaand worden.
Het is doodstil aan de spelletjestafel. Het is doodstil aan de tafel naast ons.
Het is doodstil in mij.
Waar denk je aan tijdens die twee minuten. Welke OVERdenkingen nemen bezit van je? Andere jaren denk ik aan mijn vader en zijn vrienden die notabene twee wereldoorlogen meemaakten. Aan mijn moeder die in het Jappenkamp zat.
Aan hoe het geweest moet zijn.
Aan onze vrijheid…………………vrijheid………………..
Dit jaar echter besef ik me ineens dat ik iets herdenk dat voor ons ook steeds dichterbij komt.
Ik herdenk en voelde vandaag een greintje angst van de ‘in volle omvang angst’ die mijn ouders en al die anderen gevoeld moeten hebben.
Ik ken de oorlog uit verhalen van mijn ouders en grootouders.
Ik ben zo bang dat ik straks ons eigen verhaal kan vertellen……………………Oorlog van de nieuwe tijd…………….
Vandaag heb ik de angst gevoeld en het leven gevierd…. bij een kopje gemberkoffie met slagroom!
