Ik schrijf niet vaak over mijn werk. Dat zou ik wel kunnen…… boeken vol zou ik erover kunnen schrijven. En ik heb dat in essays ook zeker wel gedaan. Maar het mag natuurlijk ook niet altijd. Het is speciaal onderwijs, met speciale kinderen en heel veel dingen in het onderwijs zijn VERTROUWELIJK.
Trouwens, over algemene zaken zijn al boeken vol geschreven over kinderen. Wat moet ik daar voor nieuws over vertellen. Behalve dan dat ik af en toe simpel niet goed wordt van al die mooie dure, doordachte,
theoretische verhalen van ontwikkelingspsychologen, gedragsspecialisten,opvoeddeskundigen, leermiddelenuitgevers, kinderprogrammamakers etc. die allemaal denken dat ze het, het beste weten voor het kind. En wellicht zullen ze ook het beste voor hebben met het kind.
Maar al mijn studies ten spijt en ook mijn hang naar het meer weten over deze speciale doelgroep kinderen, en dus het lezen van die boeken en catalogussen, kijken naar kinderprogramma’s etc. voel ik mij vooral ervaringsdeskundig. Niet in de eerste plaats als moeder van twee heel speciale kinderen en oma van een super speciaal kleinkind of als vriendin van een vader met vijf meiden, schoonmoeder van twee top schoonkinderen maar ook als JUF!
Want hoe graag ik deze ZMLkinderen wat wil leren en vooral van hun beperkingen, mogelijkheden maken, ik vind het de aller aller belangrijkste taak/plicht, dat deze kinderen zich gekend weten, veilig voelen, het gevoel hebben dat ze er mogen zijn.
Zeker in deze tijd van haasten, vliegen, extremen opzoeken, norm en waarde vervaging!
Daarom zal ik in de eerste plaats ook altijd eerst naar mijn eigen aandeel kijken als er iets mis gaat en het niet bij de kinderen neerleggen! Toch ben ik niet mijn eigen graadmeter! Integendeel juist!
Want hoe kan je ondanks veel zelfreflectie nou zien of je het goed doet. Of dat wat je beoogt ook daadwerkelijk aankomt!
Het antwoord is zo simpel.
Maar vandaag had ik wel het mooiste voorbeeld dat ik maar kon krijgen. Het viel als een cadeautje in mijn hyves krabbels box!
Eén van mijn stagiaires had foto’s gemaakt van mijn leerlingen op de laatste stage dag van haar en haar klasgenoot. Twee geweldige meiden! Twee lieve expressieve creatieve meiden!
Meiden met een 
Meiden naar mijn 
Meiden die voelen wat ik voel!
Eén van die meiden had foto’s op haar hyves gezet. Foto’s van mijn leerlingen!
Ze meldt het mij en natuurlijk kijk ik direct!
Nou ben ik al een emo-muts, maar deze keer was het wel direct raak! Tranen met tuiten voor het beeldscherm! Nee, geen tranen van verdriet maar van púúr geluk!
Want achter elkaar verschenen er foto’s van blije, vrolijke, lachende ontspannen, intens gelukkige, dankbare kinderen!
Kinderen met feestmutsen!
En weer had ik zo’n heerlijk moment van
‘er zijn mensen die een lach op de gezichten van deze kinderen met zoveel moeilijkheden en tegenslagen kunnen toveren!
Er zijn mensen die ‘de wereld er een beetje mooier uit kunnen laten zien’.
Er zijn mensen die het begrepen hebben. Dat waar het in de wereld om draait!
Om LIEFDE!
Kinderen zich veilig laten weten, gelukkig laten voelen, even niet aan de nare dingen denken, even ‘gewoon kind’ mogen zijn!
Dat is waar ik elke dag mee bezig ben! Met die basis moet de wereld er toch een beetje mooier uit komen te zien….over een paar jaar misschien of nog later….. maar HET KOMT….OMDAT HET KAN!
Dank je wel lieve stagiaires!!!!!!
Blijf dit gevoel altijd vasthouden!
Wanneer je ook maar even denkt dat het leven tegenzit of tegenvalt…kijk dan altijd naar deze foto’s en bedenk….
WIJ ZIJN HET ZELF DIE DE WERELD MOOIER KUNNEN MET MAKEN
Al is het maar met een simpele glimlach….een knuffel of aai over de bol, een feestje of toneelstukje, een mooie tekening, muziek maken, naar ze luisteren, jezelf mogen zijn en gewaardeerd worden…of gewoon een mens laten weten dat hij er mag zijn!!!!
Als nou de helft van de wereld zo zou zijn en die helft zou de andere helft gelukkig/liefdevoller willen maken dan zou er nooit meer ellende zijn. En de beste graadmeter is
DIE INTENSE LACH!
(en mijn traan van ontroering!- waarvoor dank) 
