Het is weer eens zo’n week.
Zo’n week van ‘met je neus op feiten gedrukt worden’.
En net als mensen die niet zwanger kan worden en overal kinderwagens zien, heb ik last van met de dood geconfronteerd worden en overal afscheidsliedjes horen.
En het zijn er nogal wat!
Tears in heaven, afscheid nemen bestaat niet, doe wat je altijd deed, ik kan niet zonder jou, won’t you forget about me. En misschien ligt het wel aan mij maar ik vind bijna ieder lied dat ik op SKY Radio beluister wel toepasselijk.
Dat fenomeen dus!
Vrijdag viel ik in voor mijn collega die naar een begrafenis moest van een dochter van haar vriendin (28 jaar). Een vriendin die net haar moeder verloren had. Een collega die net haar man verloren heeft.
Maandag is het de sterfdag van mijn eigen moeder. En net als ieder jaar doet me dat wat! Ik ben er toch mee bezig. Vooral als ik de goudkleurige herfstbomen zie, die er natuurlijk talrijk zijn in deze tijd en zeker in de omgeving waar ik woon en rijdt naar de werkplek. Ik vlucht die dag dan ook even tijdens mijn ambulante uren de bossen in en laat mijn gedachten en laat gedachten binnen. Vaak werkt dat helend bij mij. Gewoon kijken wat er aan gedachten binnen komen.
Als ik terug kom op de werklocatie proef ik het direct.
De sfeer klopt niet.
Ik loop door de lange gang naar mijn werkplek en halverwege kom ik een ICT collega tegen. Hij pakt me vast en vertelt me dat een dierbare andere ICT collega zojuist is overleden. Het ongeloof straalt van ons af.
Dit kan niet! Dit kan niet waar zijn.
Hij was schoon. Hij was beter.
Hij moest alleen preventief een onderhoudskuurtje ondergaan.
Hij was de held die de kanker (Non Hodgkin) had overwonnen.
En op de dag van mijn moeders sterfdag, de dag dat ik kanker voor de zoveelste keer zo vreselijk vervloek, laat de overwinning, de gedachte dat het WEL kan, mij weer in de steek.
Kanker …… akelig naar vreselijk desastreus, vernietigend, bijna altijd onoverwinnelijk monster!
De hele week blijft als in een roes verlopen.
Ik loop bij ICT collega’s binnen, we mailen, we bellen, we hyvessen om het onwezenlijke tot ons door te laten dringen.
Vrijdag is de crematie.
Bij het begin van de weg naar het crematorium staat het al vol.
We plaatsen de auto een halve kilometer van de ingang af en wandelen tussen de herfstbomen.
Van hoeveel mensen heb ik hier al afscheid genomen, denk ik terwijl ik de bomen bewonder.
Hoeveel tranen heb ik al zien vloeien en heb ik zelf gevloeid? Hoeveel eigen doden heb ik keer op keer in gedachten weer herbegraven?
Te vaak al ben ik met de dood geconfronteerd geweest.
Zo vaak dat ik er allang niet vang meer voor ben!
Het lijkt het verhaal van de tien kleine negertjes wel. En toen waren er nog acht………..
En toen waren er nog zeven………
Het lijkt wel een kwestie van overblijven op mijn leeftijd al!
Als we binnenlopen horen we op de achtergrond de djembé’s klinken. Hij was met een Indonesische getrouwd en de invloeden zijn zichtbaar en voelbaar aanwezig.
En hoe lastig ik het ook dit keer weer vind en hoe alleen ik me ook voel, de wereld blijkt ineens weer zo klein om het gevoel van alleen voelen weer weg te nemen. Kleine tekentjes noem ik het wel eens of….godsgeschenkjes……
Want was mijn moeder niet ook op deze dag gecremeerd? En had zij haar roots immers ook in Indonesië, voormalig Nederlands Indië?
En wat schetst mijn verbazing als ik de buurvrouw van Willem ontdek. Willem die niet mee is maar op de een of andere manier zo toch vertegenwoordigt lijkt.
Voor me zie ik de vrouw van mijn overleden collega met haar twee jonge kinderen van 10 en 12. Voor hen staat de collega in een open kist met een batik kleed over het voeteneind. Daarnaast op de witte muur een doorlopende PowerPoint presentatie met foto’s uit zijn leven! LEVEN naast de DOOD!!
Een Indonesische voorganger begint met gebed. En hoe dichtbij voel ik me dan als het lange gebed gaat over dankbaarheid. Een woord dat bijna een levensmotto voor mij geworden is. Wat heerlijk om te horen dat juist in deze cultuur, die ook zo dichtbij mijn moeder lag, dankbaarheid zo’n belangrijke rol speelt. Een rol die in alle ellende zoveel vreugde schept.
Dankbaar voor de kleine dingen die je ziet, die je hebt beleefd of mag beleven. Dankbaar voor dat was is en dat wat was.
Voor mij betekent dankbaarheid een hogere vorm van geluk want je erkent de aanwezigheid van het goede als je het licht van je dankbare gedachten laat schijnen. Bij dankbaarheid is zowel je hart als je geest betrokken. Danklbaarheid betekent voor mij ook de kortste weg naar geluk, het is zo dichtbij en zo allesomvattend. Dankbaar zijn is veel meer dan een routineuze handeling. Het is een vorm van bewustzijn waarin je voortdurend kan blijven. Zoiets als; waar jij je op richt, vermeerdert zich.
In mijn dankbaarheid richt ik me op dat wat mijn ziel raakt en mensen die dat zien voelen vaak ook het dankbare voor die kleine dingen.
Ik heb wel eens gelezen dat als je klaagt om iets dat je overkomen is wat je niet wilt, je nog meer van datzelfde zal ervaren. Als je vervloekt wat je overkomt, je in een pijnlijke wereld leeft en dat als je dankbaar bent, je meer overkomt om dankbaar om te zijn.
Ik las het nadat ik het zelf ervaren heb. Dankbaar zijn terwijl je zoveel shit om je hebt! Misschien is het wel een manier van overleven. Nou so what! Het is wel een heel fijne manier van overleven kan je vertellen!
Naast alle ellende zijn mijn dagen namelijk ook vol van zegeningen! Zegeningen die je misschien vooral dan leert zien als het donker om je heen is. Want ieder mens is als een bloem die reikt naar het kleinste straaltje licht! Ik ben dan ook niet trots dat ik mij dat zelf geleerd heb. Ik heb er voor mijn gevoel niets voor hoeven doen. Ik ben er alleen ontzettend dankbaar voor dat ik dat kan!
Het lost problemen misschien niet op maar ik leerde ze wel als een uitdaging te zien. En het negatieve werd een stuk positiever omdat er nog zoveel mooie dingen overblijven om van te genieten!
En er is zoveel om dankbaar voor te zijn. Zeker in het land en onder de omstandigheden waarin wij leven! Ik voel me er haast schuldig om dat ik zoveel heb en anderen vaak zo weinig!
Het maakt ook dat ik me minder bezig houd met het verleden en de toekomst omdat int hier en nu zoveel is om dankbaar voor te zijn! Waarom dan meer willen hebben als het toch wel naar je toekomt wanneer je dat tenminste wilt zien!
Waarom moet ik elke dag keer op keer stil staan bij wat ik mis als ik zoveel heb! Ja ik mis mijn moeder regelmatig maar daarnaast staat een gevoel van zoveel dankbaarheid omdat zij nog zolang bij mij is geweest en we zoveel samen hebben kunnen overleggen en genieten!
Voor mij zijn de dingen niet zo vanzelfsprekend. Ik verkeer soms in constante staat van verwondering en bewondering. Zo heerlijk is dat!
Andere mensen noemen mij misschien snel tevreden of niet ambitieus! Geloof me, dat laatste ben ik zeker. Andere mensen zeggen dat ik mezelf onderwaardeer door zo te denken. Geloof me nou, ook dat doe ik niet!
Ik kan het misschien niet eens goed uitleggen hoe het werkt. Misschien moet je het zelf eens proberen door elke dag je zegeningen te tellen! Tuurlijk wil ik graag droog thuiskomen maar als de regenbui me toch raakt dan voel ik me toch ook heerlijk deel van de natuur. Tuurlijk heb ik het liefst de vaat aan kant voor de avond begint maar wat geniet ik van dat goede gesprek wat er tussendoor kwam waar ik aan terug denk als ik ’s morgens die vaat op me zie wachten! Dan denk ik, tijdens het dubbel zo hard moeten boenen, aan die lieve of intense woorden van die avond terug!
En als ik ruzie maak dan ben ik blij dat ik dat doe omdat het een uiting is van voor mijzelf opkomen!
Te positief??? Nee dankbaar!!!
En zo liep ik het crematorium uit. Met een dankbaar gevoel dat ik mocht meemaken. Aan een dankbaar gevoel een mooi mens gekend te hebben. Een mens van wie ik het vuur overneem en in zijn vuur en enthousiasme het ICT werk voor kinderen met verstandelijke beperkingen voortzet!
Niet het geluk maakt mij dankbaar maar de dankbaarheid maakt mij gelukkig!
…………… En toen dacht ik; de blog is klaar….ik publiceer hem wel als ik thuis ben want …..ik ga nu naar mijn zus en kids om naar het Eftelingtheater te gaan om daar de Sound of Music te bekijken. Een jeugdsentiment ter ere van mijn moeder!
En als ergens dankbaarheid naar voren kwam was het daar wel! Wat heb ik vroeger en nu weer vreselijk gehuild bij het volgende nummer en wat was en ben ik blij met de liefde in mij en de kracht om dromen te hebben en blijven volgen…… want grillige, onherbergzame, onheilzame bergen beklimmen deed ik mijn hele leven en wat voelde ik tijdens die tochten soms veel pijn maar en op dat pad door die bergen kwam ik ook de mooiste dingen tegen die tocht zó mooi maakte! Bergen beklimmen zal ik misschien mijn hele leven wel doen….. DUS dromen vinden……..deed en doe ik ÓÓK…… mijn hele leven lang!
Climb every moutain,search high and low.
Follow every highway,every pad you know.
Climb every mountain,voud every stream.
Follow every rainbow,till you find your dream.
A dream that will need,all the love you can give.
Every day of your life,for as long as you live.
Climb every mountain,voud every stream.
Follow every rainbow,till you find your dream.
A dream that will need,all the love you can give.
Every day of your life,for as long as you live.
Climb every mountain,voud every stream.
Follow every rainbow,till you find your dream.
