Als er geen trede terug is

Omdat er soms geen trede terug meer is

Ik draag het al de hele dag met me mee, moet het even laten bezinken…….

Steeds doemen de beelden van rood wit lint om een schoolplein op.

Achter mijn netvlies volg ik de verdiepingen van de school en tel tot de vierde.

Daar moet het zijn geweest.

Op mijn netvlies zitten kinderen die gearmd huilend weglopen of verbijsterd stilstaan.

In mijn hoofd bonken de woorden van een meisje die, op haar Facebook, haar leraar wiskunde eert.

Mijn gedachten staan maar niet stil.

Overal lees je het. De Vakbonds enquetes smijten je ermee om de oren.

De werkdruk in het onderwijs is te hoog.

Jonge mensen in het onderwijs haken af en kiezen voor een ander vak.

1 Op de 7 mensen in het onderwijs kampt met een burn-out of erger nog……….

Ja erger nog……..

In mijn gedachten klim ik de vier verdiepingen op.

Ik probeer me voor te stellen hoe het moet zijn als je daar staat op die vierde verdieping.

Ik probeer me voor te stellen hoe het moet zijn als ik daar sta op die vierde verdieping.

Eerste verdieping:

Nee ik heb het niet altijd makkelijk gehad. Verre van dat!

Nog kamp ik regelmatig met dingen waar ik in het leven niet om vroeg.

Tweede verdieping:

Littekens draag je voor het leven maar mijn stelregel ‘slachtofffer ben je maar 1x en daarna ben je vrijwilliger (Nomi Judd) heb ik hoog in het vaandel.

En…………ik had al jong één mantra in mijn hoofd ‘dat wat mij overkomen is, zal/mag nooit een ander kind overkomen.

Derde verdieping:

Mijn eigen kinderen heb ik vaak maar zeker niet altijd, kunnen beschermen. Zij leerden weer hun eigen lessen uit de gevolgen van waar ik tegenaan gelopen was. Maar………..

Vierde verdieping:

Ik doorbrak de cirkels van mijn voor(ouders) zo goed en zo kwaad als dat ging en kon zo mijn kinderen toch nog meegeven wat ik zo graag altijd wilde. Het is nu aan hen. Zij kunnen verder en ik kan verder!!

STOP……………………..!!

Dat wat mij overkomen is, zal/mag nooit een kind overkomen.

Er zijn nog zoveel leerlingen voor wie ik er wil zijn. Zoveel leerlingen die ‘dát’ niet mag overkomen.

Ik loop weer terug….de trap af.

Ik loop weer terug ja.

Ik loop terug omdat ik dat kan.

1 Op de 7 mensen in het onderwijs; met een burn-out, die uit het onderwijs stappen, die uit het leven stappen…..

Het overkwam mijn team en mij vorig jaar twee maal in drie maanden tijd.

Twee lieve collega’s die de trap niet meer af konden.

En nu die zo gewaardeerde wiskunde leraar…..omringd door rood wit lint.

>>Ik begrijp alleen niet……………..

Nee, het komt echt vast niet door de leerlingen. En waar het wel om gaat dat is al uitgebreid en breedvoerig besproken in elk onderwijsblad, journaals, krantenartikel of ander tijdschrift.

Het dendert als een trein op een rails de hele dag door mijn hoofd.

Het laat me niet los.

Vanmiddag gaf ik de leerlingen 3 opdrachten. Ze mogen op 3 verschillende manieren een boom tekenen/kleuren.

Ze tekenen een boom na die ze op hun knietjes zittend, het tekenblad in de vensterbank, door het raam heen bekijken.

Ze tekenen een sneeuwboom met wit krijt op zwart papier.

Ze kleuren een winterboom vol vogels.

Als ze klaar zijn mogen ze hun werk bij mij inleveren.

Tussentijds loop ik tussen de kinderen door, deel hier en daar (eigenlijk overal) een compliment uit en geniet van de kinderen die op hun beurt weer genieten als ze ontdekken dat naaldbomen echt groen blijven en dat je krijt kunt vegen en dan mooie sneeuwvlagen krijgt.

Ik geniet van de kleuren die ze aan hun sneeuw geven.

Julie zal nooit overkomen…………..

Een aai over de bol, een knuffel, een schouderklopje, een knipoog, een duim omhoog, een porretje in de zij, een streel over een rug, voor ieder kind wel even dat contact. Ik ‘zie’ jullie, jullie mogen er zijn, jullie zijn waardevol!

…………wat mij is overkomen!

Daar stromen de eerste tekeningen binnen.

En, wat schetst mijn verbazing? De een na de ander komt met een tekening met hartjes of een boom in een hartvorm.

‘Tjonge wat een mooie hartjes’ poog ik vleiend een antwoord te ontlokken.

En ik heb beet!

‘Ja maar juf, buiten is het koud en van liefde word je warm’.

Mijn leerlingen!!!!!!……….mijn veilige haven!

Daar waar ik écht veilig ben!

Daar waar ik écht mijzelf kan zijn!

>> Misschien begrijp ik het toch…

En ineens kijk ik even weer naar boven……………..naar die vierde verdieping.

Daar staat hij.

En ze kunnen natuurlijk speculeren wat ze willen; depressieve man, iemand die écht heel diep zat, werkdruk, foute plek……..

Wat deed hij de leerlingen aan?

Ja, daar valt niet over te twisten.

Maar was het voor hem ook de foute plek?

Wie het weet, mag het zeggen, maar eventjes wil ik geloven na al die lieve berichtjes van leerlingen en oud-leerlingen die ik lees dat:

Hij daar staat.

En niet terug die trap af kan.

Hij daar staat.

Vierde verdieping, boven op zijn veilige haven.

En in die haven van veiligheid………….

was er geen

t

rede

terug!