Beste lezer,
Zes jaar ben je. Je vader is journalist/eindredacteur en schrijft dagelijks zijn financieel economisch nieuws en mening in eigen Nieuwsbrief en heeft een geheimzinnig boekje in een nog geheimzinniger kastje liggen, waarin verhalen staan over nog veel geheimere zaken uit de Tweede Wereldoorlog. Je moeder hield en houdt al jaren dagboeken bij die, voor zover niet ‘gejat door de Jap’, her en der verspreidt in huis liggen, verzameld in versleten boekjes met aftandse opdruk, multomappen met bloemtjesprint en half ingevulde agenda’s. En je zusje tekent niet onverdienstelijk.
En jij…… je schrijft ook. Voor je gevoel schrijf je noooooooit zo goed over belangrijke zaken als je vader en heb je zeeeeeeeeker niet zoveel levenservaringen opgedaan om toe te vertrouwen aan zalig lege bladzijden als je moeder en je hebt al helemaaaaaaal niet het talent van je zusje. Maar je kunt niet achter blijven…..vind je…..!
Mijn eerste dagboek kan ik me nog goed voor de geest halen. Het ligt in dezelfde doos als waar mijn poeziealbum ligt en de vele andere dagboeken die op die eerste volgden. Een groenblauw, half stof, half kunststof kaft houdt de, met kinderlijk handschrift en vol taalfouten zittend, beschreven pagina’s bijeen. Er zit een slotje op die zijn functie al de eerste dag verloor omdat het pietepeuterig kleine sleuteltje mijn slordigheid niet kon weerstaan. Ik heb later….veeeeel later…een heleboel van die sleuteltjes teruggevonden. Ik heb nooit meer geprobeerd welk sleuteltje op welk dagboek paste.
Hoe ouder ik word hoe meer de dagboeken aangevuld worden met stukjes vloei van het shaggie dat de jongen rookte waar je zo verliefd op was, bioscoopkaartjes, fotootjes uit de Popfoto en andere goedbedoelde pogingen om herinneringen levendig te houden.
Nog wat ouder, laat ik zeggen de tijd dat je je afzet tegen je ouders en dus als puber te boek staat, schrijf je bar weinig. Ik ben NIET mijn vader, NOCH mijn moeder, ik ben MIJZELF ! En hoe harder zij roepen dat je toch ‘zo aardig kan schrijven’ of dat het ‘zo leuk is voor later’, hoe intenser jij je pen met een jolige zwieper op je bureau laat kletteren om……
weer wat ouder die pen weer eens ter hand te nemen om al gauw tot de ontdekking te komen dat de pen al jaaaaaren geleden in een museum beland is en je de letteren der Nederlandse taal op een toetsenbord tot leven zult moeten laten komen. Om……
nog weer wat later, te beseffen dat je mapjes documenten veel megabytes in beslag nemen. En dus zoek je een manier om alle, in je leven tegengekomen opgeschreven ervaringen en ontmoetingen of inmiddels opgedane eigen meningen op een dusdanige manier ergens op te slaan zodat de ruimte op je pc er niet onder te lijden heeft.
En dus ontdek je ‘de website’!
Nu schreef ik heel wat; boeken, verhalen, gedichten, blogs en malle stukjes waarin ik gewoon af en toe mijn ei eens kwijt wilde. Malle stukjes die ik columns pleeg te noemen.
Naast een eigen website, waarop ook heel wat geschreven werd en wordt heb ik nu een website speciaal voor die stukjes over allerlei onderwerpen die mij in mijn leven bezig houden.
Een website in ontwikkeling…..in blijvende wording…… in zijn…..
Veel leesplezier!
Wampie le Comte