Verslag Alp d´HuTess klim 2016
30 mei 2016
Het nieuws van de zojuist overleden collega hakt er in.
Twijfel rijst of we de Alp nog wel op willen.
Van alle kanten komen de aanmoedigingen toch te gaan.
Zoveel voorbereiding, zoveel training, zo lang er op gewacht, zoveel moeite en krachten gespaard, de collega in jullie hart mee…..
We besluiten…….we gaan!
Met erg veel gemengde en dubbele gevoelens…..
Resigned (wordfeud term)
Ik gunde het jou zo, de liefde Ik gunde het jou zo, de warmte Ik gunde jou het zo, dat alles vanzelf gaat… Ik gunde het jou zo, de rust
Je hoofd liep vooruit Met een hart dat niet volgde
Zo stuk gemaakt
Dat zelfs de liefde
Het niet maken kon.
Eenzaam volgde jij
je weg
Hunkerend
Aanklampend
Jij was
jouw
eigen gids
Tot je was
Bij jouw licht
Ver weg
Van
Voor jou
Onvoelbare
Aardse liefde
Het laatste woordje
Is gelegd
Jet34 resigned
En
Won
Rust
Het was fijn
Dat je er was
Wampie
Eenzaam volgde jij Je weg Hunkerend Aanklampend
Je hoofd liep vooruit Met een hart dat niet volgde
Zo stuk gemaakt Dat zelfs de liefde Het niet maken kon.
Eenzaam volgde jij Je weg Hunkerend Aanklampend
Jij was Jouw Eigen gids
Tot je was Bij jouw licht Ver weg Van Voor jou Onvoelbare Aardse liefde
Het laatste woordje is gelegd Jet 34 resigned En Won
Rust
Het was fijn Dat je er was
Je hoofd liep vooruit Met een hart dat niet volgde
Zo stuk gemaakt Dat zelfs de liefde Het niet maken kon.
Eenzaam volgde jij Je weg Hunkerend Aanklampend
Jij was Jouw Eigen gids
Tot je was Bij jouw licht Ver weg Van Voor jou Onvoelbare Aardse liefde
Het laatste woordje is gelegd Jet 34 resigned En Won
Rust
Het was fijn Dat je er was
31 mei 2016
De verslagenheid is groot.
Maar voor onze leerlingen gaat het leven verder.
Het was fijn dat je er was en nu mogen wij verder……….
Daar hou je je als leerkracht/assistente aan vast. Aan de kinderen!
Verdriet en blijdschap gaan hand in hand.
Vandaag gaan de lessen dus over een Alp.
Dat is een hele hoge berg en daar gaan 4 juffen op klimmen.
De kinderen zien de tassen en andere bagage staan.
Welke weegt het zwaarst? Maar spannender nog, wat neemt een juf allemaal mee?
Oh…dus ook gewoon een tandenborstel en tandpasta!
We leren het verschil tussen rugzak en weekendtas. Koffer en tas.
Ze mogen in de slaapzak en op de slaapmat.
Ze passen de enorme bergschoenen.
Jeetje en de juf heeft ook een paspoort om naar die andere landen te gaan!
We bekijken foto’s van de Alp d’Huez en al zijn bochten.
We praten over kanker, ziek zijn en doodgaan.
We praten over geld inzamelen om kanker toch alsjeblieft maar weer te kunnen genzen.
En dan gaat de bel.
Een luid ‘SUCCES’ schalt door de gangen als de kinderen al zwaaiend vertrekken.
Dan nog één briefing te gaan.
Hoe mensen toch knoppen om kunnen draaien blijft me altijd weer verbazen en bewonderen.
Ik vermoed dat dat dus hét leven is.
Want na de briefing komt er een emmer met roze lintjes tevoorschijn en wordt er medegedeeld dat het team Alp d’HuTess gaat vertrekken.
Alle partners en kinderen inclusief Tessa en haar ouders staan klaar om ons uit te zwaaien.
Nog een laatste plas….nog een laatste knuffel….dan stappen we in de volgepropte auto.
Twee rondjes langs de zwaaiende school, een laatste zwaai en……
DAG ALLEMAAL!
Maar zo’n wirwar aan emoties doet wat met ons.
Over afscheid praten….afscheid nemen…..beladenheid!
We stoppen op de parkeerplaats van hotel Duiven om even bij te komen.
Maar even later gaat dan toch de reis beginnen.
We tanken al snel in Elten want tanken in Duitsland blijft toch goedkoper.
Er wordt in de auto over niet veel anders gepraat dan over onze collega die er niet meer is.
En elke keer als het even stil is gaan de gedachten ook daar naar uit.
De Alp lijkt een beetje naar de achtergrond verdreven.
Maar erg vinden we dat nu niet.
De eerste stop maken we rond half zeven om de magen te vullen.
Duitsland kent goede wegrestaurants, en heus niet alleen voor de vrachtwagenchauffeurs die daar met bosjes komen eten.
We moeten echter wel even lachen als we een pedant zakenmannetje om verse ‘spargel’ (asperges) horen vragen.
Een Michelin restaurant met 4 sterren langs de snelweg was voor dit heertje niet verkeerd geweest.
Keurig stoppen we na twee en een half uur rijden weer om (oh jee) even te roken en van chauffeur te wisselen.
Wat we zullen doen met overnachten is nog niet duidelijk.
Dat beslissen we onderweg wel.
En zo sjezen we verder over Duitslands wegen.
Het landschap veranderd. De bergen en dalen verplichten je vaak terug naar de 4 te schakelen maar geven je een adembenemend uitzicht.
Rond elf uur vindt de meerderheid het toch wel verstandig om even de ogen te sluiten na deze emotionele dag. En morgen verder te rijden. We hoeven immers nog maar vijf en een half uurtje voor we er zijn en al te vroeg kunnen we op de camping niet aankomen.
We duiken dus Freiburg in.
Mooie historische stad maar jemig wat een weg opbrekingen, flitspalen en 30 km zones.
En ja hoor, daar heb je het al. Carin aan het stuur, rijdt keurig 40 km want we zijn hotels aan het zoeken en FLITS!!!!!. Dat was dus weer zo’n 30 km zone.
Als we uitgegierd zijn vervolgen we onze weg.
Mercure hotel te duur (tenminste dat denk je dan). Keurig door de receptionist doorverwezen naar een hostal wat maar liefst bijna nog duurder is.
Daarbij ziet het er sjofel en verwaarloosd uit. Moeten we ons eigen beddengoed meenemen dus …auf wiedersehen…..we rijden verder!
Manon is fit genoeg om te rijden en zelf ben ik ook nog niet moe.
Achterin worden de oogjes (Carin, Samantha) dichtgedaan en Manon rijdt vrolijk verder.
Geen kip op de weg, dat scheelt.
1 juni 2016
Van Duitsland rijden we zo de Zwitserse grens over.
Jammer dat we in het donker maar weinig van de bergen kunnen zien.
Door de tunnels is het nog lichter dan door die bergen.
Bij ochtendschemer is het de hoogste tijd om de benen te strekken.
We vinden een P plek midden in de bergen met complete speeltuin en auto’s met louche typetjes.
Je bene zijn dan snel gestrekt.
Verder rijden maar weer.
Tegen zessen begint Manons maag te knorren. Tijd voor ontbijt.
Een Zwitserse dame inclusief ochtendhumeur vertelt ons dat de koffie ‘à derrière’ is. We hopen maar niet dat het haar derrière is.
De deur van ‘de derrière’ krijgen we niet open.
Dat gaat Samantha wel even regelen!
En hoe ze het gedaan heeft, heeft ze het gedaan maar madame sacherijn komt achter haar aan, geeft de deur een ruk en we kunnen een iel klein bushokje-achtig hok in waar we wc’s vinden inclusief tandenpoetsende en ochtend poep lozende vrachtwagen chauffeurs en twee koffie automaten.
Maar…………..ook stopcontacten om onze mobieltjes op te laden. Dat verzacht de pijn!
Verse broodjes kunnen we wel op ons buik schrijven. Het wordt diepvries broodmaaltijd.
Maar voor de meiden is het beter dit dan niks.
Ikzelf wacht nog wel even.
De ogen zijn weer uitgewreven, uitgerekt en benen gestrekt, koffie weer op en magen gevuld, we kunnen verder.
Van de Zwitserse grens rijden we zo Frankrijk in.
Het zal niet waar zijn.
Koud een kilometer over de grens bij Genève en de eerste tolweg.
Dat is dus Frankrijk!
We rijden langs Annecy. Altijd al een plek geweest waar ik eens graag heen wilde – ‘maar nu even nie’!
We rijden en we rijden. Tjonge wat zijn die Alpen hoooooooooooooooooog!!
Is de Alp d’Huez écht nóg hoger???
Bourg d’Oisans in zicht!
Maar waar is nu die camping?
Net als we terug willen rijden naar het dorp ontdekt Carin huisjes en tenten.
Even een ommetje en dan rijden we, rond een uur of half negen de camping op.
En met een luid ‘Goedenmorgen’ als we uitstappen, is direct de trend gezet en komen er diverse hoofden om de hoek kijken.
Moe maar voldaan dat we het gered hebben richten we de tent in en treffen de voorbereidingen voor het facetimen met onze klassen.
Ja hoor, om half tien verbinding. Jammer dat de Alpe in de mist ligt. Maar de camping kunnen we wel laten zien.
Als de camera uit is, duiken we alle vier op onze luchtbedden en pitten even een paar uurtjes.
Nog lang niet uitgeslapen maar nieuwsgierig naar alles om ons heen, gaan de eerste ogen open.
We gaan de omgeving verkennen.
Dus duiken we Bourg d’Oisans in, camping af links.
Een dorpje dat duidelijk is ingericht en ingesteld op wielrenners; wielrennerskleding, fietsenwinkels en véééél souvenirs.
Doe ons maar een terrasje. We hebben best honger na die diepvriesbroodjes van vanmorgen.
We moesten er even op wachten (drie kwartier) en ook de bediening zat vol stress, maar dan heb je ook wat.
Als de magen gevuld zijn, lopen we richting Alp d’Huzes terrein.
Veel tenten en motoren. De eerste tent is de stilte tent. Veel grote tafels vol katoenen doekjes, papier, versierspullen en zachte muziek.
Mensen komen hier tot bezinning en schrijven berichtjes voor of over hun gemiste geliefden.
Er wordt gepraat en vooral gedeeld.
De volgende tent verkoopt de kaarsjes voor in de bochten. Hier kan je ook stickers halen om teksten op te zetten om deze op de kaarsjes te plakken.
Je mag vertellen in welke bocht de organisatie de kaarsjes moet zetten.
En de laatste tent is die van de merchandising.
T’shirts, truien, tegeltjes, pennen, sokken, armbandjes etc.
Maar het indrukwekkends is toch wel die Alp die daar pronkt en prijkt.
Vol ontzag kijken we elke keer naar boven.
Morgen zullen we daar lopen…..morgen…..!
De grote supermarkt ‘Casino’ lonkt ons en dus doen we onze inkopen voor morgen. Muesli repen hebben we genoeg en drinken ook maar brood is zeker welkom. En natuurlijk zijn de meiden al door hun chips heen dus ook die dienen te worden aangevuld.
Ben en Marleen hebben voor heerlijke soep gezorgd. Met de stellen die al op de camping waren, verorberen we de soep en de broodjes met heerlijke kazen.
De afwas is voor ons.
Jemig bezint eer gij begint met het aanbieden van zo’n bult afwas.
Maar het is gezellig rond de afwasplek.
Zelfs Carin constateert het sociale gebeuren op een camping.
Tijd voor koffie op het campingterras. Viel even tegen die koffie van Carin die uiteindelijk een kleintje espresso bleek.
We blikken terug op de afgelopen dag en blikken vooruit op morgen.
Maar wat ons werkelijk te wachten staat dat weten we dan nog niet.
Dan tuigen we onze geïmproviseerde bedden in.
Morgen vroeg dag!
2 juni 2016
Om vier uur ’s morgens is het al een drukte van jewelste op de camping. Fietsen worden geprepareerd, de douches optimaal gebruikt, gejoeld en uitgezwaaid.
Een half uur later horen we in de verte een luid gejuich en gejoel nadat er van 3 naar 1 is afgeteld.
Daar gaan ze…de eerste wielrenners en lopers.
Wij doen nog heel even de ogen dicht.
Maar om half zeven is het dan ook onze tijd.
Aankleden in Tessa tenue, koffie, rugzakken inpakken en wegwezen!
We banen ons een weg tussen alle klimmende en dalende fietsers, supporters en vrijwilligers en dan staan we aan de voet van de Alp d’Huez.
Ik voel het al gebeuren. Eén nacht amper geslapen, één nacht niet geslapen omdat we doorreden, één nacht slecht geslapen door het kampeermatje, en dan de Alp op.
Daarnaast kan je nog zo trainen maar een Alp blijft een Alp.
Nou ben ik een vrij koelbloedig mens en niet gauw bang te krijgen maar alle kriebels van trainen en niet weten wat je te wachten staat, alle gebeurtenissen van de afgelopen maanden (2x afscheid van overleden collega’s en lieve Tessa die kanker heeft) kwamen in één klap onderaan de Alp bij elkaar.
Daar stond ik en alles wat maar mis kon gaan ging mis; ademhalen, rustig lopen, rustig blijven, door de knieën zakken etc.
De andere drie meiden waren al een halve bocht verder terwijl ik de moed in alle ledematen voelde zakken.
Eerst die meiden geruststellen. Ik had (ivm medicatie) nog niks kunnen eten dus zei ze dat ik dat eerst ging doen en dat zij lekker door moesten lopen zodat ik het op eigen tempo kon.
Daarna ben ik mezelf eens goed gaan inspreken en sprak ik mijn verstand maar weer eens aan.
Niet zeuren, je hebt getraind, de eerste 3 bochten zijn het zwaarst, je kan tot bocht 16 opgehaald worden, doorlopen en in elke bocht eten en drinken in je hand houden.
Dat hielp….tenminste dat hielp me bocht 21 en 20 door. Maar bij bocht 19 begon het weer.
En ik wilde nog wel zooooo graag boven komen!
Het meeste in mijn leven behaal ik op pure ijzersterke wilskracht , waarom dit dan niet?
Het eerste dat bij me opkwam was Willem en mijn zus bellen en de kinderen appen.
De support van hen móést gewoon helpen.
En ja hoor! Dit hielp. Aanmoedigingen, slieve woorden, vertrouwen en geloof in mij gaven voldoende kracht de volgende bocht door te komen.
Zo dat was bocht 19 nu moest het toch makkelijker worden. En …… nog drie bochten te gaan om te beslissen of ik wel of niet zou doorgaan.
Het feit dat je weet dat je het ergste gehad moet hebben, helpt wel.
Ik at weer een mueslireep en een druivensuikertje, nam een paar flinke slokken water en liep verder.
Ondanks dat ik deze bochten nou niet veel makkelijker vond, viel het toch mee.
De ademhaling was goed, ik genoot van het om me heen kijken en alle natuur maar vooral ook het spektakel dat om me heen plaatsvond. De pamfletten aan de rotswanden, de kaarsjes langs de randen van het ravijn of midden in de bochten.
Bocht 18 en 17 gingen goed en toen Willem en zijn klas belde kon ik zelfs verslag doen over wat er allemaal gaande was. De klas hing aan mijn lippen.
Vooral het verhaal dat de hel en de hemel samen kwamen op de Alp en de uitleg er omheen dat je pijn en verdriet ziet maar ook zoveel liefde, kwam bij ze binnen.
Zo kwam ik, gestalkt door een medewandelaar (best vervelend), bij bocht 16.
Nu eerlijk tegen mezelf blijven. Ga ik dit halen of niet? Ik heb de kinderen beloofd goed naar mijn lichaam te luisteren en veilig terug te komen.
Ze zijn super trots op me dat ik dit doe maar ze willen mama/oma nog lang niet kwijt.
Zo luisterde ik naar mijn hart, mijn verstand en mijn lichaam en besloot, in alle eerlijkheid en vooral op eigen tempo, verder te lopen!
Gek dat zo’n beslissing je nieuwe moed geeft. Ik begon echt te genieten nu. Van de fietsers die hun duim opstaken of je in het voorbijgaan een schouderklopje gaven. Van de supporters en de eerste hapjes/opkikkers die aangeboden werden. Van de enthousiaste militairen die, aangestoken door de goede sfeer, de fietsers in de lastige bochten een extra duwtje in de rug gaven.
En zo kwam ik bocht 15 en 14 en 13 (hier ben ik gelukkig de stalker kwijt) ook door. In elke bocht at ik wat, nam de sfeer in me op en vatte de moed weer op om verder te gaan.
En toen de meiden appten dat het ze goed ging, was dat ook een zorg minder.
Moedig naar bocht 12 maar toch af en toe even zittend op een muurtje langs het ravijn.
Het is ideaal dat de berg uit zoveel bochten bestaat. Je telt ze écht af en je hou vast zit in het feit dat je van bocht tot bocht kan lopen.
Bijna op de helft. Nog twee bochten te gaan.
Als Willem weer belt vertel ik van de hapjes die we onderweg krijgen. Sinaasappelpartjes, water.
En dat je na elke bocht voelt hoeveel energie het kost en dat je dan heus iets moet eten.
Mijn flesje water vul ik bij een van de watervallen die ik tegenkom. Wat een heerlijk koud en zuiver water!
Bij bocht 11 geniet ik even van het uitzicht. Het is schitterend om te zien hoe je steeds hoger komt en de huisjes, tentjes en auto’s onder je steeds kleiner worden.
Moedig maar heel rustig loop ik door. Je moet niet te lang gaan zitten merk ik al want dan voel je het daarna direct in de benen.
Inwendig juich ik als ik bij bocht 10 ben en app snel maar oh zo trots dat ik op de helft ben en dat het gaat lukken! De verbinding is alleen niet overal even goed dus ik hoop dat hij de berichtjes ergens waar het signaal wordt opgepikt, verstuurd.
Nu op naar bocht 9 en 8. Ik ben niet ver verwijderd van de zogenaamde Nederlandse bocht. Nog even doorbijten en doorzetten.
Maar de benen worden moe. Je hoofd wordt leeg. De topsport prestatie is voelbaar.
En het is écht alleen maar klimmen. Er zit geen recht stukje tussen.
Bocht 8 lijkt een ellenlange bocht maar dan komen toch de eerste klanken van de Nederlandse DJ mijn oren binnen en zie ik in de verte de drukte van jewelste.
Het is me veel te druk in die bocht 7. Eén vrijwilligster probeert nijdig alles in de hand te houden. Maar och, zij is de enige met een pesthumeur die ik op de hele Alp tegenkom. Ik geniet van een bekertje cup a soup maar in tegenstelling tot de meesten ontwijk ik deze drukke bocht toch liefst. Even van de drukte vandaan blijf ik rustig staan. Een muurtje om op te zitten om het spektakel te aanschouwen is hier niet.
Een mooi kerkje en een zee aan kaarsen maar voor de rest kan ik er niks mee. Ik ga weer verder. Willem zal zo wel bellen en dan wil ik geen herrie want anders versta ik er niks van.
Ik merk dat ik nu het middenstuk, dat ik van beneden af zag, van de Alp ga.
Bij bocht 6 vraag ik me af of het wel goed blijft gaan. De vermoeidheid is groot. En allemensen wat een pokkeneind is het van bocht 6 naar bocht 5. Het lopen veranderd langzaam aan in sjokken. De moed zakt me in de schoenen en de compressiesokken.
Als Willem van bocht 5 naar bocht belt kan ik wel in huilen uitbarsten. Je zou denken dat hoe spitser de Alp wordt, hoe korter ook de bochten zouden moeten worden. Maar niets lijkt minder waar.
Had ik dan toch bij bocht 16 moeten teruggaan?
Het stuk van bocht 4 naar 3 is weer zo’n spektakel. Ik heb er geen zin meer in. Laat me met rust.
Alleen de alpen koeien lijken zich niet met me te bemoeien en grazen heerlijk door. Af en toe loeien ze een Alp kreet maar verder heb je geen last van ze.
Als er ook nog een jong vrijwilligsters ‘ding’ naast me komt zitten om te kletsen, terwijl ik alleen maar iets wil eten en alleen wil zijn, probeer ik met mijn laatste krachten het gesprek om te turnen zodat het over haar gaat en stap na een beleefd tijdsbestek gauw op om een paar meter verder rustig even te gaan zitten.
Als dan ook nog een omstander me bemoedigend toeroept dat het nog maar 1.9 kilometer is ga ik de langste 1.9 kilometer van mijn leven tegemoet.
Nog máár…………………………….
Ik probeer helder te denken; wat zijn nog drie bochten tegenover de 18 die je er al beklommen hebt. Maar die drie lijken me veel en veel meer dan die 18 die ik al achter me liet en omdenken lukt me niet meer. Mijn voeten doen zeer, ik moet plassen, ik voel mijn tenen aan mijn rechtervoet amper nog.
Op een rustig stuk steek ik even over om op een rots mijn tenen te masseren. Dat helpt…..eventjes….
40 Stappen vooruit, stilstaan, 20 stappen vooruit, stilstaan…..30 stappen vooruit, stilstaan…..
De meiden zijn al boven. Super kanjers!
En ik moet nog 3…..2 ½ ve bocht…..
Wat zijn de bochten lang.
Ik zie nauwelijks nog iets van wat er om me heen gebeurt.
Ik ben alleen nog geconcentreerd op boven komen.
Tussen bocht 2 en 1 staat een DJ knalharde dance muziek te spelen. Alsof ik daar nog zin in heb. Oorverdovend klinkt het. Je zal er maar een appartementje in de buurt hebben. Maar tja, ik kom niet verder dan die 40 stappen elke keer dus ik ben verdoemd even bij die rust verstorende tent even te blijven staan.
Kom op Wampie, je kunt het spreek ik mezelf toe. En ook Willem die nog even belt spreekt me moed in. Je bent er bijna!
Maar bijna lijkt nog zo ver weg.
Na bocht 1 heb ik nog even een leuk gesprek met een jaarlijks terugkerende supporter die me mee uit vraagt voor het slotfeest. Een feest…..dansen…..ik moet er niet aan denken nu….. Ziet hij dan niet dat ik er doorheen zit. Kan ik het zo goed verbloemen?
En och jee…dat centrum dat ik inloop is ook al steil. Is hier dan ook nergens een vlak stukje waar ik even kan bijkomen?
Bocht 0…maar waar is het einde dan? Ik zie winkels en horeca tenten, het regent, het is koud, ik zie alleen maar bochtjes en weer huizen en hotels, weer een bocht, een feesttent, een rotonde, ook dat nog!, een tunnel…en ja hoor….daar zie ik vlaggetjes! Daar in de verte!
Nee ik wil niet met iemand meelopen, hoe lief ook aangeboden, ik wil alleen die finish over!
Geen gezeur aan mijn kop. En ik ga iets verder de hoofdweg wel op, laat me nu eerst even achter de hekken lopen.
Dan zie ik een openingetje, loop de hoofdweg naar de finish op en zie de meiden staan!
Ik ben er……ongelofelijk IK BEN ER!!!!
Natuurlijk moet er nog een presentatrice met een microfoon op me af komen…. Hoe vaak ik de Alp ben opgelopen….nou ÉÉN keer en daar ben ik al heel trots op…en met de laatste krachten breng ik eruit ‘VOOR TESSA’!!!!
Dan bel ik huilend Willem en ga de finish over…IK BEN ER….IK BEN ER……!!!
Opgeven was geen optie.
Ik ben 13.8 kilometer omhoog gegaan via 21 bochten , 1860 meter hoogteverschil met een stijgingspercentage van 7.9 % en IK BEN ER!!!!
De andere meiden en ik vliegen elkaar om de nek en zoeken zo snel mogelijk een plek om ons op te warmen. Zij zijn al drie uur boven. En het is zoooooo koud!!!!
De vermoediheid zakt eigenlijk direct uit mijn benen. Ik maak me zorgen om de vermoeide en verkleumde Carin. Zo snel mogelijk Matthijs bellen om ons op te halen.
Maar je bent alleen via de achterkant maar niet zo boeven.
Drie kwartier later zien we de auto. De VERWARMDE auto!!!!
Dan begint de vreselijke tocht naar beneden. Langs ravijnen zonder hekje en de verschrikkelijke s en u bochten.
Samantha is ziek aan het worden en moet de auto uit om over te geven en ik hang over de stoel om maar niet naar beneden te hoeven kijken.
Matthijs blijft koel en vertelt ons weetjes over de berg of laat ons de waterval zien die zo uit de Alp komt spuiten. Ik durf niet te kijken en Samantha probeert alles wat naar buiten wil, binnen te houden.
Dan komen we eindelijk bij de camping aan.
Douchen willen we. Héél heet douchen!
We krijgen complimentjes maar de helft dringt niet tot ons door. We zijn koud en moe.
Ieder van ons staat wel een half uur onder de douche. Wat een weldaad!
Dan pas voelen we de trots en vreugde.
We besluiten te gaan eten in Bourg d’Oisans.
Het is druk in het dorpje. Vol met supporters en even zo trotse fietsers. Overal waar je loopt of zit hoor je de verhalen over de tocht der tochten.
En alles zit vol. Een vriendelijke Nederlandse eigenaar van een restaurant met gezellige fakkels biedt ons nog een tafeltje aan als we vijf minuten tijd hebben.
Dan bellen we Tessa. Emotionele Tessa die voor de tv alles heeft geprobeerd te volgen en zo bij ons was.
Lieve Tessa, waar we het allemaal voor deden!
Het eten is goed. Patat in een leuk mandje en een heerlijke biefstuk. Grappig dat ieder van ons trek had in een goed stuk rood vlees. Zullen we wel nodig hebben voor het herstel!
Toch voelen we, op Carin na, onze spieren niet. Rustig aan doen werpt zijn vruchten af!
We proosten en wisselen onze verhalen uit. We lachen om de anekdotes van onderweg, over de gezichten die getrokken werden bij pijn en afzien en we genieten van deze overwinning!
Doodmoe vallen we anderhalf uur later op onze luchtbedden annex kampeermat.
En we slapen, slapen, slapen…………………………..
3 juni 2016
We zijn al best vroeg wakker.
Het eerste waar we aan denken is de moeilijke dag die onze collega’s vandaag hebben…..zonder ons….
Een wervelwind aan emoties moeten we doormaken de afgelopen 5 maanden.
Carin kan nauwelijks nog bewegen. De andere twee voelen wel iets maar het valt mee en ik heb nergens last van breek de tent af.
We branden een kaarsje voor onze overleden collega en de andere collega’s en sturen ze een hart onder de riem via Email.
Om half negen vertrekken we van de camping le Colporteur en rijden richting thuis.
We gaan het in één ruk rijden.
Ik voel me moe. Een soort oer moeheid die me de hele weg keer op keer overvalt. De anderen voelen het niet anders maar gelukkig kunnen we elkaar wel afwisselen tijdens het rijden. Om daarna achterin de auto weer in slaap te vallen.
Alle moeheid van de afgelopen weken, maanden komt eruit!
En we hebben file na file en stortbuien onderweg.
Af en toe tanken we onderweg weer of drinken en eten we wat.
Niet te vaak want Carin komt amper nog de auto uit met haar verzuurde spieren.
Dan krijgen we de foto’s binnen van de begrafenis en volgen de emotionele verhalen. Vreselijk dat we niet bij onze collega’s zijn vandaag. Het is stil in de auto en we rijden vol eigen gedachten weer verder.
De Franse grens over. De Zwitserse grens over. En bij donker de Duitse grens over waar we samen het avond eten in een self service restaurant nuttigen.
Dan door de wolkbreuk bij Keilen/Bonn op weg naar Deventer om Carin af te leveren.
Bij Carin staan niet alleen haar partner maar zelfs de buren buiten. Ze krijgt een ererondje en zo beland ze onder grote hilariteit bij het uitstappen bij de voordeur.
Op naar mijn huis waar ik drie kwartier later beland.
Manon zal de volgende zijn die thuis gebracht wordt en dan pas kan Samantha zelfs de thuistocht aanvaarden.
Als ze appt dat ze er is, kan ik rustig gaan slapen.
Na een dag slapen denk je dat dit niet meet lukt maar als ik mijn eigen bed en kussen voel………..ben ik weg!
De dagen erna…………………..
Vreemd dat je er de eerste dagen niets over vertellen kan. Dat de impact zo groot is dat het je bevangt. Pas zondagavond komen de eerste verhaaltjes los.
Maar nog lang niet alles.
Het lijkt wel alsof het verhaal als de bochten van de Alp uit je komt.
Het verhaal komt met flarden!
De moeheid heeft nog lang bezit van ons.
Maar als we horen dat na een topprestatie je lichaam zeker een maand nodig heeft om te herstellen, begrijpen we dat ook beter.
Het was in ieder geval een onvergetelijke ervaring.
Opgeven was geen optie en ik hoop dat we dat gevoel ook aan Tessa hebben kunnen overdragen!
Een mens kan ver gaan…..en dan nog een beetje verder…………………………
