1e dag 21-07-2015
De laatste voorbereidingen: huis aan kant, koffers gepakt, verjaardag,verjaardag vriendinnetje gevierd, nog een laatste boodschap en natuurlijk de weg afgezet dus een omlegging.
Dan even dat hectische moment van alle koffers in de auto, deuren checken, gas uit?, stekkers uit het stopcontact?, kraan goed dicht?, alle lampen uit?, laatste blik en deur dicht!
Navigatie instellen, hoe deed je dat ook alweer als je een ander land wilt? Even geld pinnen. Benzine tanken en……….
……loslaten………..
We zoeven over Neerlands wegen A60, A2 en voor we er erg in hebben rijden we over Belgisch wegen. Maar als je er dan bent weet je ook direct dat het Belgische wegen zijn!
Zo komen we na een, altijd weer onverwacht langere rit dan je dacht, in Charleroi/Gosselies.
Ibis Budget hotel en jawel….. aan de landingsbaan van ons vliegveld. Mij hoor je niet….ik geniet!!
We eten een bak voer uit de automaat. Het smaakt niet verkeerd maar een bistrootje was leuker geweest. Ook het bier komt uit de automaat. Budget betekent dus vooral geautomatiseerd eten en drinken.
Dan duiken we ons budgetbed in. Een stapelbed met daaronder een veel te klein tweepersoonsbed. Een boven en een beneden dus!
Even een paar uurtjes slaap pakken. Maar in ieder geval twee en een half uur meer dan als we vannacht van thuis vertrokken waren!
2e dag 22-07-2015
Om half vier luidt het klokje van gehoorzaamheid. Douchen met kijkgaten in de deur. Weet ik tenminste zeker dat Willem er nog is. Dan een kop koffie…..jawel….uit de automaat!
Koffers weer in de auto. Nee navigatie hoeft niet. Follow de landingsbaan.
Hoe druk kan het om 4 uur ’s morgens al op een vliegveld zijn? Piloten zijn blijkbaar ochtendmensen gezien de vele vluchten op dit tijdstip. Toch verloopt het inchecken snel. Het snelste ooit voor ons geloof ik.
De koffie, tja toch wel weer die automaat maar met de hand der liefde bereidt en geserveerd.
Door de douane dan maar. Oeps, lange rijen dit keer. Dan gedwongen door de taxfree shop, plassen en bij de gate wachten.
Altijd weer gaaf om om je heen te kijken wie er allemaal met je mee de lucht in gaan. En tja toch stiekem ook even denkend aan wie er met je mee naar beneden donderen als je crasht.
Dan weer zo’n hectisch moment van alle mensen die tegelijkertijd gaan staan en dringen als de grondstewardess in hun ooghoek verschijnt nog voor ze de microfoon pakt om te vertellen dat we gaan inchecken. Het omroepen van vluchtnummer, boarden en weer dringen. Alsof er geen vooraf besproken plaatsen bestaan, er geen stoelnummers op tickets bestaan en iedereen voorin wil zitten.
Maar dan mogen we toch echt……….
Lopend over het met kerosine en olie besmeurde vliegdek, de trap op en plaats nemen. We zitten nog niet of de lifesaving act wordt al door een steward uitgevoerd. Ik heb eht al zo vaak gezien dat ik vast vergeten ben hoe het moet als het ooit eens zo ver zou komen.
De motoren ronken, de piloot zet ‘m in zijn achteruit, bochtje rechts, dan in zijn vooruit, bochtje links en aansluitend ronken, trillen en gierende motoren ons vooruit en………..de lucht in.
Een relaxte vlucht. We slapen veel, drinken tussendoor wat en doorstaan de taxfree parfum verleiding dit keer niet. Ik zal de Costa del Sol ruikend als een zonnebloem van Elisabeth Arden betreden en verkennen.
Geruststellend aaiend over willems arm, landen we compleet relaxt.
Volgende hectische moment. Toch nog vóór het sein ‘gordels los’ uit is, opstaan en alles uit de bagagebakken pakken. Dan elkaar verdringen in het gangpad, zich krommende en in vochten wringende, stijven nek kwekende, mensen die ook meteen weg willen maar niet op stoelen bij het gangpad zaten. Waarom toch die haast? Mensen!…. mensen!….we hebben vakantie!
Nog een wonder dat op die wiebeltrap naar beneden uit het vliegtuig nooit ongelukken gebeuren.
Nu iedereen haasje repje natuurlijk naar de bagagebanden, karretjes voor neuzen van anderen weggrissend, waarschuwingsborden van ‘niet op de band gaan zitten’ negerend en allemaal met de neus vooraan. Na een ‘stief kwartiertje’ komen de koffers. Ja ook de onze! En dan staat de band stil….
Ongenoegen alom maar wij hebben de koffers zonder aan de hectiek meegedaan te hebben en laten nu lekker met een lange neus het ongenoegen uitstralende publiek achter ons. Tijd voor koffie én een plattegrond van Torremolinos scoren.
Na koffie en kaart op zoek naar de trein. Waar zat dat ding ook alweer? Irritatiemomentje onzerzijds. Gevonden! en gelukkig een vriendelijke RENF meneer die ns helpt bij de kaartjes automaat. Oh ja, vriendelijkheid….dat is toch wel écht Spaans herinneren we ons van vorig jaar. Vriendelijkheid zonder opdringerigheid.
De trein is koel. Verfrissend koeler dan vorig jaar in Barcelona. Het duurt even voordat Willem doorheeft hoe de route aanwijzing werkt maar dan is ook hij gerustgesteld op het feit dat deze trein heus niet alleen naar Fuengirolla gaat maar ook Torremolinos aandoet.
Gezegend zij Streetview/googlemaps want het station is precies zoals ik het een paar dagen geleden bekeek via het scherm van mijn computer. We staan op een immens plein. Nu moeten we volgens mijn beleving naar beneden lopen want daar ergen sis de zee en dus ons hotel. Gelukkig herken ik ook de volgende straatjes van Streetview. Hobbel hobbel gaan de wielen van de koffers over de mozaïek stoep en allemensen wat is het heet! We stiefelen naar beneden (stel u een stadje op de berg voor) wat betekent dat we dus ook vaak naar boven zullen moeten. En dat bij deze temperaturen nu al….. ’s morgens in alle vroegte! Zo komen we bij Avenue del Lido uit en krek, die moesten we net hebben.
Hotel Los Jazmines is al in beeld en de vriendelijkheid van meneer de receptionist straalt ons tegemoet als we de koffers via een speciaal kofferpad achter ons aan zeulen. Eerst maar eens opfrissen op kamer 502 en genieten van het eindeloos mooie uitzicht over de zee op ons snikhete balkon van onze gezellig Andalusisch ingerichte kamer.
We voelen ons al snel fris. Batterijen van de telefoons zijn opgeladen, koffers uitgepakt, we kunnen gaan! De boel verkennen. Maar ver komen we niet want tegenover het hotel ligt een geweldig restaurantje dat ons lokt luidende naar de naam Poseidon.
We hebben vooral dorst bij deze hitte dus hup naar Poseidon, op het terras aan ’t strand, ja Willem in de schaduw, en Cerveza (bier) en Sangria bestellen maar.
Echter bij het zien serveren van de heerlijkste lunchgerechten, knorren ineens onze magen nu ook. Even later zitten we van een bordje verse calamaris te snoepen.
Tijd om te verkennen. Kom op! Niet slim om dit op het heetst van de dag te doen maar och, dat zijn wij en het is tenslotte de eerste dag! Aangenaam dat er op de boulevard Passeo Maritimo zoveel strandtentjes zijn en voor we de 180 treden stadstrap naar het historisch centrum zullen betreden vinden we het dus eerst tijd voor koffie.
Maar dan vangen we de tocht der treden toch écht aan. Meer dan 180 treden langs lieflijk door bloemen 
overgroeide winkeltjes en souvenirs van in alle vrolijke kleuren en geuren. Het centrum oogt gezellig maar tijdens siësta houdede n de Andalusiërs natuurlijk nog niet levendig. We zoeken dus maar weer een weggetje naar beneden totdat Torremolinos zijn luie gat weer in beweging brengt. Van de Europa bankjes op een pleintje naar de Europa vlaggetjes op een pleintje. Erg EEG minded hier. Tijd voor onze siësta en lang leve de airco!
Als we wakker worden is de ergste hitte inderdaad voorbij. We douchen, kleden ons om en beluiten om niet in het drukke centrum te gaan eten. Eén klim op onze gezellige docht vermoeiende reisdag was wel genoeg. En dus zitten we, als we vanaf ons balkon de laatste mensen van het strand hebben zien gaan en de eerste ‘geklede’ mensen zich vertonen, weer op het strandpaviljoen terras van Poseidon. Dit keer aan de, op het vuur gegrilde, porc steaks met pepersaus.
Ter vertering slenteren we de boulevard nog een keer over en weer. We bestellen nog uno litro sangria en dan zit onze eerste dag erop. Het is mooi geweest zo! Want als Willem citroenen voor sinaasappels gaat aanzien weet je dat vermoeidheid toeslaat. We hebben nog heel wat uit te rusten deze vakantie. Welterusten.
3e dag 23-07-2015
Een nacht van een zetje hier, een snurkje daar, een grom en een grauw maar toch een verkwikkende slaap. Willem houdt de slaap nog even vast maar ik kan de prachtige zonsopkomst waaraan de Costa del Sol wellicht mede zijn naam te danken heeft, niet weerstaan. 
Daarnaast vind ik het altijd weer prachtig om zo’n toeristenstad wakker te zien worden. Eerst de vuilniswagens, dan het hotelpersoneel en de bussen die weer rijden gaan. Gevolgd door de vroege strandjoggers. Steeds meer auto’s draaien hun rondje om de rotonde voor me en dan hoor ik ook de geluiden van mensenstemmen. Hier en daar hoor je geratel van een scherm dat omhoog gaat ewn worden de luchtbedden, rekken met strandlakens en ansichtkaarten weer voor de strandwinkeltjes opgesteld. Een eerste zwemmer waagt zijn tenen en dan snel de rest in de zee. Excursiebussen die ver weg moeten gaan, halen hun eerste passagiers op. Slaperige hoofden verschijnen op hotelen appartemnt balkons en af en toe hoor je zo’n heerlijk rauwe gapende ochtendstem van het balkon in de buurt naast, onder of boven je komen. Torremolinos ontwaakt en ik bruin me te pletter in de ochtendzon zonder er erg in te hebben. Pas als laatste komen de strandtent en restauranthouders hun deuren openen. Dan leeft Torremolinos weer en is klaar voor een nieuwe dag.
Willemt opent voorzichtig zijn ogen, slaakt zijn oerkreet en spreekt (zoals altijd) zijn dagelijks eerste woorden uit ‘ik heb honger, zullen we ontbijten’. Het ontbijtbuffet is even wandelen maar dan heb je ook wat. Een variëteit aan beleg, ei, broodjes, zoetigheid, fruit en drank.
Op de terugweg naar het hotel, klinkt verder dan het in werkelijkheid is, ontdek ik een excursie office die de trips aanzienlijk goedkoper aanbiedt dan osn fijne hotel. Een Francaise uit Albi (bij Toulouse) die erg gesteld is op beleefdheidsnormen blijkt als een jolige klant binnenkomt en begint te rebbelen en zij non verbaal duidelijk laat merken wat ze van de interruptie vindt. Verbaal uit ze haar ongenoegen erover even later tegenover ons. Een kleine twintig minuten later lopen we met de tickets voor Sevilla voor morgen en een grote glimlach overgehouden aan dit gezellig bezoek, naar buiten.
Vandaag een stranddag. En moe van de reis maar vooral ook van de laatste hectische weken op ons werk, brengen we de dag veelal slapend en dommelend op een strandstoel door. Af en toe afgewisseld door een duik onder de douche of in de lauwe Middellandse Zee. Zonder er erg in te hebben verbranden we bij deze hitte zelfs nog onder de parasol.
Het lijkt alsof we van ‘nietsdoen’ alleen maar meer moe worden maar als we eenmaal gedoucht hebben en opgefrist zijn, vatten we het plan om naar Carihuella te wandelen. De wandeling gaat steeds langs de boulevard en valt boven verwachting mee.
We lopen om de rots heen en belanden in het oudere (vissers) gedeelte van Torremolinos. Een gedeelte met een hoog Nederland gehalte. Kroegen en restaurantjes met Nederlandse namen, veelal gerund door oud Volendammers.
We duiken wat diper Carihuella in en komen bij de smallere steegjes maar hier ook moeten we moeite doen om een niet-Nederlands restaurantje te vinden. Toch ontdekken we hier ons tappa’s restaurant van vanavond. Rood en groen zijn de tafeltjes en stoeltjes geschilderd. Een tafeltje of acht hooguit staan er. En gerund door een Spaans tweetal (echtpaar?). We bestellen Spaanse gerechten waarvan we hopen dat ze in de smaak vallen want uit de namen worden we niet wijs. Een van de gerechten is iets met kip (natuurlijk!) En als we een gerecht in een krokant jasje zien lijkt dit de kip te zijn maar…………..
Willem neemt een ferme hap. Hij komt er niet doorheen. Mogelijk iets te lang in de frituur gelegen? Willem neemt nog een hap en jawel hoor hij heeft een stuk te pakken. Moeizaam zie ik hem zich er doorheen kauwen. Zelf pak ik het iets voorzichtiger aan. En ondanks dat de smaak van een ‘roker’ minder is bemerk ik toch meteen dat dit niet naar kip maar naar mosselen smaakt. En die……hadden we óók besteld! Bij het ontdoen van het korkante jasje blijkt inderdaad dat het zich hier handelt om een mosselschaal en geen te lang gefrituurd kippenvel.
Gierend van de lach zetten we onze maaltijd voort, ons nu verbazend over het stelletje voor ons waarvan het, hooguit 5 jarige zoontje, aan een apart tafeltje zit. Hij speelt weliswaar lief met zijn knuffel maar normaal is het niet als je op ‘gezellige’ familievakantie bent dunkt ons.
De tappa’s bieden verder geen verrassingen meer en zijn overheerlijk. We verkneukelen ons, terwijl we aan de laatste sangria zitten, over de heerlijke veelal Amsterdamsachtige opmerkingen van voorbijgangers. De Nederlanders lijken er elkaar ook allemaal te kennen. Het zal je toch gebeuren dat je lekker op vakantie gaat en dan overal je buren tegenkomt. Kan je net zo goed in je achtertuin blijven. Nog goedkoper ook!
Carihuella is lieflijk maar als we even later op de terugweg langs café de Brabander lopen en Volendamse artiesten live horen zingen, weten we toch écht dat dit ons ding niet is en gaan gauw weer op zoek naar ons stukje Spanje!
4e dag 24-07-2015
Om acht uur ’s morgens staan we half uitgeslapen voor het hotel te wachten op de bus die ons naar Sevilla brengen zal.En punctueel is die bus er! We halen nog wat gasten op en beginnen dan aan de drie uur durende reis met één tussenstop. Gelukkig slapen we nog half en krijgen van het eerste deel reis weinig mee.
De eerste stop in Sevilla is een fotostop bij het Paleis van Aragon ofwel het koninklijk paleis van Sevilla Alcazar. Je zou haast zeggen dat er meer virtuoos castagnetten spelende zigeuners rondlopen dan toeristen. Tjonge wat klinkt dat geweldig! De kiekjes zijn gemaakt en we vervolgen de toer naar de tuinen van Murillo met de gedenknaald van Christopher Columbus. Ze zijn nogal trots op deze inwoner van toen.
Al wandelend door de tuinen kom je in de Joodse wijk Santa Cruz terecht. Er woont geen Jood meer. Ze zijn destijds vermoord of verbannen maar ach wat is de wijk lieflijk met zijn steegjes en pleintjes in de schaduw van hun aloude bomen.
Uiteindelijk komen we uit bij de Kathedraal van Sevilla, de Santa Maria de la Sede. Het gaat hier om de derde grootste kathedraal van Europa. Het Vaticaan in Rome en de St Paul van Londen gaan haar voor.
Reisleidster Annet geeft hier het stokje over aan reisleidster Maria die ons mee de kathedraal inneemt. We horen de verhalen over de 150 jaren bouw, het feit dat het eerst een moskee was. De wasplaats in de Oranjetuin, de onderkant van de toren (minaret) zijn de enige dingen die nog aan de tijd van de moskee doen herinneren. Het prachtige altaar dat 80 jaar bouw gekost heeft en waarvan de onderste iconen drie maal kleiner zijn dan de bovenste maar toch, als je ernaar kijkt, allemaal even groot lijken te zijn.
Het graf van de tweede zoon van Columbus, ook een ontdekkingsreiziger is er ook te zien. De tweede zoon schonk zijn complete bibliotheek aan de kerk. En naturlijk is er dan het graf van Columbus zelf, gedragen door drie koningen. Deze plek is Columbus 5e begraafplaats.
Dan het doopvont met het immense schilderij van Maurinio. Op het schilderij staan een geknielde St Antonio van Padua metheel veel engelen boven zich. St Antonio werd ooit door een suppoost uit het schilderij gesneden en verkocht. Zes maanden later dook het stukje schilderij in Amerika op. In het Prado in Madrid werd het keurig gerestaureerd en weer in de Kathedraal van Sevilla gehangen. Het mooie van het verhaal isdat St Antonio de schutspatroon/beschermheilige van de verloren dingen was. Men zegt dat hij zich dus zelf teruggevonden heeft.
Dan zijn we de pracht en praal wel weer zat en gelukkig is dit ook het einde van het bezoek aan de kathedraal. Annet neemt het weer over en brengt ons via de Plaza nuevo naar Plaza Juan waar ze ons de Torre del Oro laat zien. Straks zullen we elkaar daar weer ontmoeten. We mogen nu vrij rondwandelen.
Onze vrije tijd spenderen we met veel drinken want oei wat is het warm, slenteren langs langs de koetsjes met paarden en door smalle steegjes. De tijd is te kort om Sevilla meer eigen te maken en nog meer mooie dingen te bekijken die de stad rijk is. We lopen naar de Torre waar we nog een heel gezellig gesprek met twee Canadezen hebben Annieck en Andrew. Ze komen uit Montréal en spreken Frans/Engels dialect. We wisselen ervaringen over landen uit en over klimaten en voor we het weten staat José Miquel met zijn bus voor ons.
Een te kort bezoek om ervan genoten te kunnen hebben. Jammer!
Ook de terugrit slapen we weer veel. Voor ons had de tweede tussenstop niet gehoeven. rond half acht zijn we bij het hotel. Ach Sevilla we hebben te weinig tijd gehad om je beter te leren kenne, meer te kunnen zien en van je te kunne genieten.
Na de wandelingen door Sevilla hebben we niet veel zin om wéér een heel stuk te lopen naar Carihuella. Op internet (leve Google en Tripadvisor) zoek ik goede tappa tentjes in de buurt. Dat wordt dus weer traplopen vanavond als we hun adviezen op willen volgen want de eerst aangeschrevene Quitapenas ligt bovenaan de trappen van Bajondillo. Onderaan diezelfde trappen zien we echter ineens El Dorado met óók tappa’s en een gezellig terras boven de trappen. Niet verder over nadenken, plannen omzetten en proberen maar. Ondanks de gehaastheid van de obers, smaken de tappa’s en Sangria prima en de muziek is top!
Na het eten besluiten we toch die 180 treden weer te bestijgen en terwijl Willem eenmaal boven aangekomen de kaart van het gevonden Quitapenas bekijkt, zie ik iets veel interessanters voor Willem. Een grande cerveza voor maar 1 euro 40. Zijn gezicht is goud waard als hij het ziet. Voor we het weten heeft hij al twee grote bieren achterover geslagen. Jammer dat de tent om middernacht precies sluit. We nemen een Sangria afzakkertje bij Quitapenas. Hier wordt tot ver over middernacht doorgegeten en genoten van de hapjes en drank. Het is in eerste instantie een meer dan gezellige sfeer.
Dan zijn de knollen op en lopen we terug en duiken ons bed in!
5e dag 25-07-2015
Weer een stranddag vandaag na een heerlijk ontbijt dat Willem gisteren zo moest missen omdat we vroeg weg moesten.
Het is warm, zo niet héét. We nemen beide een aparte parasol om zekerheid van schaduw te hebben.
Dit keer komen we naast dommelen zelfs aan lezen toe. Het boek van Willem wordt steeds spannender en het boek van mijn favoriete schrijfster valt vies tegen.
Dan horen we een kreet van een man, kijken om, zien de man in een spurt rennen naar een plek waar een vrouw ligt. Het blijkt zijn vrouw te zijn die door de hitte bevangen werd en neerviel. Binnen no time staan er twee strandwachten bij hen die een ambulance bellen terwijl de vrouw ondertussen wordt gekoeld door flessen water over haar heen te gieten. Haar drie kleine zoontjes staant ontredderd en huilend om haar heen. Ook binnen no time is de ambulance er. Ziekenbroeders meten de bloeedruk, spuiten iets in, de vrouw wordt op een strandbed gelegd en ze knapt zienderogen weer op. Die heeft goed mazzel gehad!
Tijd voor ons dagelijkse drankje en hapje bij Poseidon. De baas weet al meteen wat de bestelling moet zijn; bier, sangria en calamaris. Voor ons op het strand waar hemelbedden staan vindt een vrijgezellenfeest plaats. We genieten van alles mee.
We eten die avond weer in el dorado maar hebben al snel spijt van deze beslissing. Het eten is weliswaar verrukkellijk en het feit dat je op een balkon zit zodat je de gezellige winkelstraat overziet is gaaf maar ach ach dat gehaast, geren, gevlieg en gedoe van die obers.
We bestellen de tappa’s dit keer niet allemaal tegelijk zoals gisteren maar nu netjes 1 voor 1. Dat bevalt toch een stuk beter en is nog meer de gewoonte hier dan wat wij gisteren deden. Na het eten haast Willem zich de trappen op naar de pint van 1,40 euro. En nog één….die dit keer minder goed valt. Gretigheid komt voor de val?
Als we na sluitingstijd heerlijk op de trap naar de muziek van een accordeonist luisteren komt ons plekje op het hoekje bij Quitapenas vrij. We haasten ons erheen om nog even na te genieten van een luie dag met Sangria en twee zalige tappa’s. Mmmmmmm artisjok hartjes!
Wanneer we teruglopen wagen we ons de permanente kermis op. Het is 1 uur maar het is er nog vol met kinderen en hun ouders. We dollen wat bij de machines, maken gekke foto’s en gaan naar het hotel. Slapen! Maar oei wat heeft Willem ’s nachts last van maagzuur door twee te snel gedronken pinten van 1,40.
6e dag 26-07-2015
De ochtend begint bewolkt en dus benauwd. Gelukkig trekt de lucht snel open maar zin om naar het strand te gaan heb ik niet. Ik wil de krokodillen zien in Crocodile Parc. Maar ja, Willem heeft al twee keer aangegeven dit onzin te vinden. Gelukkig blijk ik dit keer (3x is scheepsrecht) mijn verzoek iets subtieler te brengen en dus regel ik even later een taxi bij de receptie die ons er naartoe zal brengen.
Als je aankomt oogt het al mooi. Eenmaal binnen is het zonder nog maar 1 krokodil te hebben gezien ook al mooi. Palmen, cactussen, bloemen en krekels. En Willem hoort zijn favoriete nummer van de Yellow Jackets uit de luidspeakers van het ernaast gelegen zwemparadijs komen. Het kan niet meer stuk. Dan lopen we naar beneden en zien de ruim 200 krokodillen voor ons liggen.
De blauwgroen alg die in het water zit heeft een duidelijke voedsel en verteringsfunctie voor deze giganten van beesten. Beneden staan ook een zestal Afrikaanse hutjes met allen een andere functie.
Bij de ene kom je in het broedcentrum. Je ziet de eieren liggen (open en dichte) en rondom lopend zie je de krokodillen in de leeftijd ouder worden.
Een andere hut heeft een prachtige film van National Geographic, the ultimate crocodile. We genoten ervan en hebben de film helemaal uitgekeken.
In het midden verzamelen we ons voor de demonstratie krokodillen voeren en vasthouden. Wat vertelde de crocodile dundee man prachtige verhalen terwijl hij over het ijzeren hek boven de krokodillen liep.
Hij vertelde over de samenwerking met Australie. Over dat krokodillen de laatste dinosauriërs zijn en al 200.000.000 jaar bestaan.
Over dat ze nooit ziek zijn en een soort antibioticabloed hebben. Tijdens de Ebola periode hebben artsen in Australie het Ebola virus in de krokodil gespoten en binnen twee weken was het bloed van de krokodil weer schoon en de krokodil niet ziek geweest. De krokodil kan van grote betekenis zijn voor de medische wetenschap en ziektebestrijding in de toekomst.. Ach wat vertelde hij dit met trots.
Onderwijl gooide hij nu en dan, hier en daar vlees en halve kippen naar de krokodillen dier er snel en massaal op toevlogen. Ze zijn niet intelligent, hebben wel oog voor vangst strategieen en analyses en ze zijn beresnel. Kauwen doen ze niet. Ze rijten het eten in hapklare brokken. Net als de man vertelt dat ze écht álles en álles eten, gooit een klein jongetje zijn plastic drinkflesje naar de krokodillen en hap…… Je ziet de krokodillenman zich even vermannen, dan gooit hij een stuk kip naar de krokodil omdat het flesje aan zijn tanden vastgeprikt zit. De krokodil neemt een hap en gelukkig laat het flesje los maar wel in zijn bek. Hap slik weg! De oppasser stelt ons gerust en vertelt dat de krokodil niet dood zal gaan maar het het wel twee maanden duurt voordat het plastic er weer uitkomt.
Dan vertelt hij van Big Daddy de grootste krokodil van het park. Hij was ooit groter dan hij nu is en dat komt omdat een andere krokodil een stuk van zijn staart heeft gebeten. Anderhalf uur later nadat Big Daddy zijn staart verloor herstelde hij zich en beet de dader dood. De dader konden we bezichtigen in weer een ander hutje en ja hoor, je zag de scheur in zijn buik, toegediend door Big Daddy, duidelijk zitten. Big Daddy ligt met zes vrouwtjes al 20 jaar in een apart bassin. Zijn nageslacht, 192 krokodilletjes en krokodillen vertoeven allen in het park. Wij vinden Big Daddy indrukweekend groot. Zeker als even later de oppasser ons en twee anderen meeneemt om hem even wakker te porren en laat zien hoe groot hij werkelijk si als hij van onder het water naar boven komt.
Ook vertelde hij van krokodil Clinton die zo gestalkt werd door een vrouwtjes korkodil dat ze die krokodil maar Monica hebben genoemd.
We genoten van de verhalen en de voelbare liefde en het respect dat de man ten aanzien van zijn dieren had. Jammer dat het voorbij was. We hadden nog uren naar hem willen luisteren ook al stonden we uren in de bakkende zon!
Maar nu was het onze beurt. We mochten een krokodil (Elvis) van twee jaar, vasthouden. Tjonge wat een gevoel. Zacht van onderen als een lerren handtasje en hard schubbig van boven. Wat super gaaf! En wat heerlijk om te zien dat Willem, die het allemaal maar onzin vond, nu niet eens mer weg wilde en het meest van alle aanweizigen genoot!
Tijd voor de taxi terug die door een vriendelijke kassa dame werd gebeld. Op naar Poseidon; bier, sangria, calamaris en nagenieten van dit schitterende bezoek.
De avond is dit keer voor Quitapenas. Eens kijken of het écht zo is als we voelden. De tappa’s zijn inderdaad overheerlijk maar de band die we dachten te hebben opgebouwd bleef uit. Men is hier uiteindelijk er op uit zoveel mogelijk klanten op een avond te scoren. Er staan rijen mensen te wachten op een plekje en door de vriendelijke glimlachen wordt wachten ook minder erg maar eenmaal binnen is het minder gastvrij en hopen ze dat je tafeltje zo snel mogelijk vrij komt voor de volgende wachtende. Desillusie dus.
We slenteren door de stad en komen op het grote plein bij de Calle Casablanca waar we de eerste dag aankwamen met de trein. Wat een mensen en wat een straatartiesten. Maar te druk voor ons. We dalen de trappen weer af. Het is nog best vroeg. Nog 1 afzakkertje dan. We vinden een boulevard tentje aan de Passeo Maritimo. The Bar. Naast ons komen een gehandicapte vrouw zonder armen en nauwelijks benen in een rolstoel, haar man en hun zoontje met Downsyndroom (Liam) zitten. Tja, dat vraagt om contact als juf van kinderen met Down zijnde. En binnen een kwartier, als ook hun oudste zoon met vriend is aangeschoven, is het ijs gebroken. Liam laat me al snel zijn hele leven in foto’s op de IPad zien en Willem heeft de grootste schik met Ierse pa en jongens. Met moeder heb ik hele gesprekken over onderwijs en opvoeding en de tijd vliegt voorbij! Er wordt wat afgelachen, gekleetst, gedronken en schik gemaakt. Het bier vloeit rijkelijk maar niemand die daar op let en de over (Carlos) laat het gebeuren en houdt The Bar open.
Het gezin woont in een klein dorpje bij Dublin en heeft veel te vertellen. Een sterke vrouw de moeder, die ondaks haar beperkingen veel zelf doet. Ze spreken Iers maar ook vloeiend Duits. De oudste zoon studeerde in Berlijn en Hamburg.
Kinderen met Down gaan in Ierland naar gewone scholen en krijgen hun hele schoolloopbaan een personal assistent en een buddy (dit is een leerling)
Liam is geweldig. De familie is super! Alle beperkingen vallen weg. We zien ze al heel snel niet meer. Alle mooie dingen van Liam en moeder zitten in deze mooie familie! Niet weggemoffeld of stil gehouden maar gewoon de mooie dingen gebruikend! Openheid, humor, geen gène, vrolijkheid, ondeugd en vooral veel héél veel liefde, kracht en moed. We hebben de avond van ons leven. Dansend gaan pa, de jongens en Willem gearmd over straat naar de hotels. En als Liam even de kat uit de boom, naar dit gekke gebeuren heeft gekeken, danst ook hij mee de boulevard over.
Mooie gedenkwaardige avond!
7e dag 27-07-2015
Ai wat is het toch warm. Ja, ja we weten het, we gaan niet voor niks naar een warm land maar af en toe moet je even van je af zeuren. Vijf minuten zitten en je glijdt van je stoel. Op je armen, benen, gezicht een vochtige laag. Ieder flesje water wat je nu drinkt verschijnt direct zichtbaar op je huid, soms met witte kringetjes van het zout dat mee komt. Zelfs de Spanjaarden zelf kennen het niet zo warm als dit jaar.
Het strand loopt nu nog vol maar we weten inmiddels dat het rond siësta weer leegloopt om rond vier uur weer vol te stromen. Toch is het gelukkig nooit overvol op de stranden van Torremolinos. Je hebt er ruimte genoeg, er zijn altijd strandstoelen vrij en het is er reuze gezellig. Soms met groepjes klappende en zingende mensen ander gegroepeerde parasols aan de waterkant.
We brengen de dag rustend en lezend, genietend van de Spaanse bevolking door. Elke keer weer op hetzelfde plekje aan het eind van het verharde paadje op onze strandstoelen om maar niet te ver met de voeten door het hete zand te hoeven. Elke keer onder dezelfde parasols en op dezelfde ligstoelen. De zee kunnen we vandaag niet in. Er zijn kwallen gezien (jellyfish)
Rond vier uur zoeken we Poseidon op en eten onze calamaris en/of sla of een sandwich. We drinken ons bier en sangria die de eigenaar al klaarmaakt zodra hij ons ziet aankomen.
We mijmeren over de dag van gisteren en zien onze huiden (al) weer roder worden door het bruin heen. Het is maar goed dat we onze huid maar twee weken aan de zon blootstellen. Aan deze extreme UV. Dan is het weer tijd om te douchen, om te kleden en een etensplek te vinden. Het leven is op vakantie zo simpel. Vanavond gaan we Chinezen.
De avond vullen we weer bij the Bar waarbij we stiekem hopen de Ieren nog eventjes te zien omdat we vergeten zijn adressen uit te wisselen. Maar tja, ze vertrekken morgen weer vroeg naar huis dus de hoop is ijdel. 
Wel komen we in contact met Mila, de eigenaresse van The Bar. Een Duitse die tien jaar in Nederland studeerde en woonde en na een mislukte relatie van 7 jaar naar Spanje ging om haar moeder te helpen die directrice van een bejaardentehuis was. Na de dood van haar moeder nam zij het over maar omdat het een hele bijzondere en strijdlustige vrouw is en niet tegen de regels van de wet kon runt zij nu The Bar. Ze woont heerlijk in de bergen met haar twee Duitse Herders waar ze dol enthousiast over verteld. Ze verteld over de kosten van ondernemen en het geluk in kleine dingen vinden waarbij geld en rijkdom dus een onbelangrijke en ondergeschikte rol vormen. We voelen direct een klik met deze lieve Mila.
We praten wat af die avond. Vertellen over elkaars levens, de liefde, verdriet, dood, ouder worden, geloof, ouders, ziekte, werk, andere culturen en nog veel meer. Wederom een bijzondere avond die je klaarblijkelijk hier vooral in The Bar hebt. Aura? Uitstraling?
8e dag 28-07-2015
Vandaag is weer een ‘doe-dag’. Maar het is ondragelijk benauwd. Als we na het ontbijt en nog een uurtje slaap extra, de trappen opgesjouwd hebben op weg naar het treinstation, zijn we doorweekt nat. Eerst dus maar op de Calle Miquel Juan wat drinken en proberen enigszins op te drogen in het schamel aanwezige windje.
Uiteindelijk zitten we in de RENF, is het nou een metro of is het een trein?, die ons naar Benalmádena brengt. Het is maar drie haltes verder. Jammer want de airco in de trein voelt heel lekker! 
Ook al ben je maar tussen de 5 à 7 kilometer verder dan van waar je vertrok, toch ziet het er weer anders uit. Elk dorpje heeft zijn eigen uitstraling in Andalusie. Achteraf blijkt, zo vertelt Mila ons ’s avonds, hadden we beter met de bus naar Benalmádena kunnen gaan. De bus rijdt namelijk langs de kustlijn terwijl de trein je in de bergen afzet. Wij wisten dat echter niet en dalen in de bakkende zon zo’n 6 kilometer af richting de kust. Het eerste stuk loopt langs en door lieve Spaanse steegjes met mooie mozaïek kozijnen en deurposten, veel bloemen en planten. Het laatste stuk van de afdaling lopen we langs de gigantische all inclusive vakantieparken, resorts, hotels en gebouwen vol appartementen. Maar uiteindelijk bereiken we dan toch de kust en dus de haven die ik op al zoveel foto’s voorbij zag komen en nu zelf wel eens wil zien!
Eerst maar eens een hapje eten en wat drinken aan de boulevard om het verloren vocht aan te vullen. Dom dat we onder een bladerdak van het café gaan zitten, waar juist alle warmte blijft hangen. Snel op zoek dus naar die over bekende haven. Dat blijkt dus ook nog wel even lopen te zijn. Maar…………… dan heb je ook wat!
Wat een prachtig Venetiaans aandoende haven vol lieflijke appartementen en een sprookjesachtig winkelcentrum met rode bruggetjes. Grappig dat Benalmádena zoveel invloeden heeft van Buddah’s en er zelfs een Hindoetempel is. Dat moet vast met de geschiedenis te maken hebben die we nog niet kennen.
De moed om de berg te beklimmen hebben we rond vijf uur niet meer. We laten ons door een taxi naar het station brengen om daar in de verkoelende trein te stappen die ons naar Torremolinos brengt.
Eten bij de chinees was ons gisteren goed bevallen. Dus nog maar een keer! Dan natuurlijk naar Mila waar ook Carlos en Eva, de andere medewerkers, zijn. Maar al heel snel gaat bij osn toch het licht uit na deze pittige wandel dag in de snikhete zon en voor het eerst sinds dagen liggen we rond de klok van twaalf in bed.
9e dag 29-07-2015
De zichtbare tekens van de zon tekenen zich pijnlijk op mijn lichaam af nu. Grote blaren rond de borst en ook de rug voelt niet jofel. De zon brandt hier dwars door je kleding en parasol. En ik ben niet zo’n smeerder als Willem. Vandaag een niks-doe-dag oké, maar niet in de zon! Na het ontbijt dus met zonnejurk en al onder de parasol!
Erg lekker voel je je ook niet met al die blaren en dus slapen we veel tussen het lezen van de regels van het boek door. Grappig verschijnsel dat er zomaar opeens een zeer laag hangende wolk voor 5 minuten het strand en de omringende hotels in nevelen hult. Het is ook zo weer voorbij.
Langs de kust vaart vandaag steeds een bootje heen en weer. Het is waarschijnlijk de kwallenwacht. Je ziet dit keer wel wat meer mensen in het water dan de vorige dagen maar zij dobberend nog uiterst behoedzaam en heel dicht langs de kant.
We lezen wat, we ‘schaduwen’ wat, we dommelen wat. We eten ons hapje bij Poseidon. We douchen wat en luieren nog wat en besluiten dan niet naar Carihuella te gaan zoals we eerst van plan waren maar te eten bij el Dorado. En tjonge, de obers zijn een stuk relaxter en rustiger dan de vorige keren. En de tappa’s zijn weer om je vingers bij af te likken (en dat doet Willem ook!)
Natuurlijk sluiten we dag af bij mila in The Bar en eten er nu zelfs een ijsje. Toch wel het lekkerste ijs van de boulevard.
10e dag 30-07-2015
Warme benauwde nacht en heerlijk warme dag. Vandaag willen we naar Malaga maar komen door de warmte wel wat traag op gang. Na ’t ontbijt een tukkie, dan een kop koffie in de Ierse pub naast het hotel en na het trappen beklimmen een drankje in el Torre de Molino, héérlijk vers geperst citroensap. Wat een verfrissing!
De airco in de trein koelt direct onze verhitte lijven af. In Malaga centro alameda stappen uit en herkennen elk plekje van vorig jaar nog.
Natuurlijk lopen we even langs ons oude hotel om daarna meteen de hoofd winkelstraat in te duiken, tweede straatje links en dan naar el Pintxo. Maar het is daar rustig en niemand van vorig jaar te bekennen. Als we er een drankje gedronken hebben en afspreken vanavond terug te komen sjokken we verder door de mooie, iets duurdere, grotere en drukkere stad dan Torremolinos. Maar tja, het is dan ook de hoofdstad van Andalusië. Grappig dat we dat vorig jaar heel anders ervaren hebben toen we uit de drukte van Barcelona kwamen. Na Barcelona leek Malaga een oase ondanks haar Feria di Malaga.
Het ziet er ook beduidend anders uit dan toen we er vorig jaar waren. De Feria zorgde voor veel versiering, overal kraampjes en tenten. Het is er nog steeds druk maar anders druk.
We slenteren door de steegjes die Malaga ook rijk is. Dan zie ik het stierenvechtmuseum weer dat ik vorig jaar ook steeds tegenkwam. Nu wil ik er toch écht een kijkje nemen. We vragen naar de prijs en dat valt reuze mee. Maar….een stierenvechtersmuseum is het écht niet. Het museum heet wel Revello de Toro maar in dit geval is de toro geen stier maar de achternaam van een schilder. Gierend, gniffelend en schaterend lopen we door het museum. Gelukkig kan de man wel schilderen want we genieten van wat we zien hangen aan mooie doeken.
De Kathedraal slaan we over. Liever geven we de bedelende vrouwen voor de deur iets dan de kerk aan entree zelf. We rusten even uit in de kloostertuin die wel gratis toegang en schaduw verschaft.
Een schitterende living statue duikt op bij Alcabaz. De man is compleet gehuld in kranten en als Willem hem wat geeft mag hij meelezen en krijgt hij een hoedje van papier (krantenhoed) op. Origineel en vernuftig bedacht.
In een prachtig beschilderd café waar we op het terras wat drinken genieten we van de kunst op de wc’s.
Dan komen we in steegjes met artistiekerige winkeltjes die mij kiezen in plaats van andersom. En ik scoor twee leuke kledingstukken.
We drinken nog een exquise sangria in la volpiewaar het menu in een krant staat en lopen dan naar la Pintxo waar Birginia al lachend op ons af komt lopen. Na de wilde begroeting, vier zoenen in plaats van de Spaanse twee, genieten we van tappa’s zoals ze alleen daar gemaakt kunnen worden.
Na een even zo wild afscheid als de begroeting was, lopen we naar de trein en zijn blij dat we weer naar ons gemoedelijk Torremolinos terug kunnen.
Als we de trein uitstappen hoor ik de klanken van een indianen fluit. En ja hoor, twee wigwams, bamboo stokken als podium en een fluitende Indiaan staan op het plein. Willem geniet! En even later zijn we ook een cd rijker die later thuis nog goed blijkt te zijn ook!
Dan natuurlijk de heerlijke afzakker bij The Bar. dit keer zonder mila maar ook erg gezellig met Carlos. Ik ben op van vandaag. Ik wil mijn leuke aankopen nog eens bekijken en dan naar bed.
11e dag 31-07-2015
Negen jaar zijn we vandaag bij elkaar. Negen jaar geleden dat Willem met het beertje bij me kwam om me een fijne vakantie te wensen en samen zoenend op de bank door te brengen tot de ochtend van vertrek viel en ik met de kinderen naar Euro Disney reed.
Ik verras Willem met zijn felbegeerde beeldje van draad uit de kioskjes van de boulevard en een gedicht op een mooie kaart die ik gisteren in Malaga zag. Heerlijk om zijn verraste gezicht aan het ontbijt te zien.
In het hotel bekijken we de vele felicitaties op Facebook en lezen de lieve betrokken berichtjes.
Op het strand praten we over ‘bijzonder’ en ‘speciaal’ en liefde in het algemeen en die van ons.
We proosten bij Poseidon tijdens de middag en Willem krijgt te horen dat ze nog iemand hadden gehad die zo steevast elke dag calamaris bestelde. De eigenaar, een Engelsman, wordt ook wat losser en verteld over zijn twee dochters, zijn overstap naar Spanje en zijn drukke leven hier. En dat natuurlijk allemaal met zijn eigen Engelse vleug humor.
We hebben het over een boek dat we samen willen schrijven. Niet het vervolg op ‘Late liefde’ maar een ‘ons’ boek, ‘verlate liefde’. Na de lunch vallen we notabene tot half zeven op het strand in slaap.
Opgefrist en uitgerust begeven we ons naar el Dorado. De mixt tappa’s bevallen Willem wel. Ik ga voor de inktvis salade en de heerlijke garnalen in knoflookolie. Ook de huisgemaakte kroketten zijn niet te versmaden.
Bij The Bar vanavond zonder Mila is het gezellig druk. We genieten van het voorbijgaan van alle mensen groot en klein en van elkaar.
12e dag 01-08-2015
Vroeg op vandaag want de bus pikt ons om kwart over zeven al op. om naar Gibraltar te gaan. De bus komt echter ruim een kwartier te laat.
Paulina (Belgisch) is onze reisleidster voor vandaag en Salvador onze chauffeur. We zijn ruim anderhalf uur bezig met het ophalen van andere mensen maar zien hierdoor wel Fuengirolla, Marbella en Estepona.
Eindelijk doemt de grote rots in ons blikveld op. Wat is hij groot en hoog. De grote havenplaats Algeciera is indrukwekkend. Wat een schepen! 
Dan rijden we de douanepost door. In de bus komt een beambte de paspoorten controleren. We mogen al snel doorrijden. Op zaterdag blijken er geen lange rijen en wachttijden te zijn. We schijnen veel geluk te hebben want veel mensen klagen hier juist over. Later horen we dat er in de kranten publiekelijk over geklaagd is en dat er nu wat aangedaan zou zijn.
Eenmaal in Gibraltar is alles Engels. De brievenbussen, de taal, de inrichting, het betalingsverkeer, echt alles. En alles (nou ja bijna alles) is taxfree dus allemensen wat een juweliers, drankhandelaren, sigarettenverkopers en andere taxfree winkels in Mainstreet. Voor eten en drinken betalen we echter best nog wel wat.
We hebben twee en een half uur vrije tijd alvorens we de rots opgaan met de kleine busjes en eigen chauffeur annex gids. We slenteren wat, drinken wat en zien de optocht van Engelse veteranen. We ontdekken een lief Joods juwelierszaakje van Mansse en ik krijg van Willem een schitterend kettinkje met een hartje van Mureno glas eraan. Willem zelf koopt spotgoedkope échte Reebok schoenen. Het is enig om door de oud Engelse Mainstreet te lopen en de koop grage mensen en living statues te zien.
Maar dan is het toch tijd om in de kleine busjes te stappen en de rots op te gaan. Onze chauffeur gids Alex is een leuke. hij weet veel te vertellen over de geschiedenis van Gibraltar en andere wetenswaardigheidjes van deze kolonie. En hij manouvreert het busje als geen ander door de nauwe steegjes en over de kronkelige bergweg naar boven.
In de wit blauwe huisjes trouwde John Lennon met zijn Yoko en ook Kennedy trouwde er twee keer. De eerste stop is op het Europa plateau. hier zien we prachtig het scheidingspunt van de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan. We zien Afrika op 14 kilometer afstand liggen. De straat van Gibraltar is goed zichtbaar. Een heel apart en indrukwekkend moment.
Dan beklimmen we de Upper Rock. Krioelend tussen de smalle paadjes en amper de afgrond in durven kijkend . Wat een adembenemend uitzicht heb je echter als je de afgrond even vergeet. Dan komen we bij St Michaels Cave. Een grot vol stalagmieten en stafolomieten, gehuld in een show van licht en geluid. Wederom indrukwekkend.
En als we de grot uitkomen, ja hoor, daar zijn ze….de apen. Het is geboortetijd dus er zitten veel moeder met jonkies tussen. Wat een mooi gezicht. Wat genieten. De camera’s om ons heen en natuurlijk ook om mijn nek klikken wat af.
Na twintig minuten zetten we de daling in. We zien de tweede wereldoorlog schuiltunnels, de school, de afkickkliniek en zien dat de benzine hier maar 80 cent per liter kost. We zien de huizen waar Nelson en de andere militairen woonden. En alex vertelt van de slangen en de schorpioenen die ook op de rots van Gibraltar leven.
Onderaan de rots wacht Paulina ons op en gaan we helaas weg van deze bijzondere plek, terug naar Torremolinos. We moeten lopend over twee grensovergangen dit keer. Meestal duren de controles twee uur maar wij mogen zo over lopen.
Dan de lange reis terug. Niet lang door de afstand die is af te leggen maar vooral door het afzetten van mensen in zoveel plaatsen.
Eten doen uiteraard weer in El Dorado waar el camarero veel grapjes maakt vanavond en al precies weet dat Willem de mixed tappa’s wenst.
Bij Mila is het erg gezellig. Ze komt bij ons zitten als het wat rustiger wordt en we wisselen hele verhalen uit over van alles en nog wat en carriere moves.
Pas rond drie uur tollen we ons bed in. Wat een mooie dag!
13e dag 02-08-2015
De temperatuurmeter geeft niet al te hoge temperaturen aan maar de gevoelstemperatuur is des te hoog. In de ontbijtzaal, waar vandaag bijna geen plek is, is het bloedje heet. En ook op het balkon van onze kamer gutst het zweet van je huis en is het niet uit te houden.
De weekenden zijn altijd extra druk in Torremolinos omdat de lokale bevolking dan weekend viert. De stranden lopen al gauw vol. Op weg naar het strand bedanken we de lieve dame van het reisbureau nog even voor de leuke tips betreffende Gibraltar. Ze stelt het zeer op prijs. We draaien ons om en besluiten eerst koffie te gaan leuten bij Mila, sigaretten te halen en geld te pinnen. Sigaretten halen lukt niet omdat op zondag de tabacco shops gesloten zijn. Die moet je in restaurants uit automaten halen. De pinautomaten zijn leeg. De stranden zijn inderdaad vol maar gezellig vol. Leuk om al die buurt Andalusiers elkaar te zien tegenkomen op het strand en hun onverstaanbare verhalen te horen uitwisselend. De mannen slapen veelal maar de vrouwen babbelen de laatste roddels bij terwijl de kinderen in zee spartelen.
We zweten osn scheel onder de parasols. We eten een hapje in overvol Poseidon waar ze de benen onder hun kont vandaan rennen en vliegen om iedereen te bedienen.Maar de sfeer blijft relaxt. Hoe doen ze dat toch?
Na de strand ervaring lekker douchen en eten geblazen. We hebben erg schik om twee jongen Nederlanders die hun eerste vakantieavond in Spanje vieren en (bijna) alle tappa’s van de kaart bestellen. Weten zij veel. Ze beginnen moedig maar na een half uur zien we de verzadigingsverschijnselen aankomen. Tegen heug en meug wordt er zo nu en dan een hapje genomen. Dat doen ze morgen vast anders!
Bij Mila is het tijd voor koffie en citroen limonade. En vandaag…..maar eens ietsje vroeger dan anders naar bed!
14e dag 03-08-2015
We hebben ondanks de hitte van een goede nachtrust genoten. Dat voelt toch even anders wakker worden na een volle acht uurtjes slaap.
Mila vertelde dat augustus en september drukke maanden zijn omdat dan de Spanjaarden een maand vrij hebben. We merken het. Het strand loopt vol, de ontbijtzaal zit weer vol Spaans rebbelend publiek. Zoals wij Scheveningen hebben voor dagjes uit in de zon hebben zij Torremolinos.
De dag begint met ietsje bewolking maar zoals altijd trekt de hemel binnen het half uur weer open en bakt de zon op onze huid.
We vatten het plan om naar Mijas te gaan. En omdat daar in de zomer geen georganiseerde reis heen gaat, besluiten we ook nog eens op eigen gelegenheid met het openbaar vervoer te gaan. Ik heb alles goed opgezocht op internet, dat moet dus gaan lukken. Dus na het ontbijt hup de trappen met zijn 180 reden maar weer op.
Bij de trein aangekomen eerst een kaartje Fuengirolla nemen. Een retourtje maar. We moeten tenslotte ook weer terug. In Fuengirolla gaan we op zoek naar de bus voor Mijas. Het staat allemaal prima aangegeven vanf het station. Grote stad is fuengirolla eigenlijk nog wel. En gezellig is het er ook! We hoven niet lang op de bus te wachten en zijn niet de enige twee die naar Mijas willen.
De bustocht van circa twintig minuten is mooi en gaat een groot deel door de bergen. Het is minder eng dan we dachten en zeker geen Gibraltar ervaring. Bij de eerste keer Mijas in beeld vindt Willem al dat we uit moeten stappen. Ik weet zeker van niet en slimpie….kijk nou…..alle toeristen blijven zitten en wij stappen uit. Dat wordt weer eens klimmen.
En ja hoor, een klimmetje wordt. Een klimmetje van tien minuten voor we het gexzellige centrumpje met zijn pleintje bereiken. Een pleintje waar de mensen die net bij ons in de bus zaten allang op een terrasje wat fris besteld hebben. Maar eerlijk is eerlijk, wij hebben al wel mooie plekjes en uitzichten gezien.
Het is echter nu voor ons tijd voor wat lekkers. Een alleraardigste ober die geen woord andere taal spreekt, helpt ons. We mogen eht op de Engelse kaart uitzoeken maar moeten het op de Spaanse kaart aanwijzen. De Sangria die ik krijg is de beste tot nu toen. De kippenborst die Willem bestelde blijken stukjes kipfilet van de borst, mijn roquefort salade is voerheerlijk! Omdat Willem nog niet genoeg heeft besteld hij nog maar een portie calamaris maar dan een media rancione (halve portie) Mijn Spaans wordt steeds beter.
Na een stevige fooi omdat de ober écht aardig was en de tafel naast ons alleen maar wat te mekkeren, zeuren en klagen had, net zo lang tot er nieuw eten kwam, verlaten we het stekkie op het pleintje.
De ezeltjes en paarden met en zonder koetsjes liepen ons al meerdere malen voorbij maar nu kunnen we ze echt van dichtbij gaan bekijken. Het wemelt hier van die lieve beestjes.
We genieten vooral van alle witte steegjes die veelal steil omhoog lopen. Voetje voor voetje stijgen we met de berg mee en komen zoveel mooie dingen tegen. Een bergdorpje dat met zorg onderhouden en aangekleed wordt.
Dan belanden we op een plein waar de stierenarena zich bevindt. De kleinste arena van de wereld. Het intrigeert toch op de een of andere manier ook al ben je nog zo tegen stierenvechten. Kunnen we de arena in? Ja? voor vier euro mogen we naar binnen. Toch maar eens doen.
We zien de Grande Puerto, de piste, een opgezette torro, maquettes en plakkaten ter ere van de toreadors, foto’s, mozaïektegels, het kapelletje en veel, veel meer moois. Moois? Je kan zelfs de gangen in waar iedereen zich opmaakt voor het gevecht. Je kan de stieren ruiken.
Willem slaat de loodzware mantel van de toreadors om zich heen en begeeft zich in de arena. En hoezeer we allebei tegen de gevechten zijn, het was toch een bijzondere ervaring.
We drinken nog wat want ach wat is het ook in de bergen warm. We nemen een kijkje bij deze ezelstallen die aan vele vele regels moeten voldoen staat in de regelementen die ervoor hangen en nemen een kijkje op hun standplaats. We lopen nog langer rond om het afscheid uit te stellen en genieten van de panorama’s die Mijas rijk is. Maar dan is het toch écht tijd voor de bus en de trein. Wat een gaaf uitstapje was dit weer!
Bij The Bar ploffen we op de stoelen en kletsen wat met mensen uit Bergsewaard bij sliedrecht en met Mila die kan genieten van onderlinge verbindingen tussen mensen.
Opfrissen en hup maar weer eens eten. De ober van El Dorado heeft goede zin.
Bij Mila is het als vanouds weer gezellig. Heerlijk om de opvoed perikelen van een (mooie) mama met haar drie dochters te volgen en de herkenning te voelen. We hebben een leuk gesprek.
15e dag 04-08-2015
Zo’n moeilijkste dag altijd die laatste. De dag van souvenirs en alles laatste keer. De receptieman neemt als eerste afscheid. Dan laatste keer ontbijt en dus gezellig uitgebreid. Dan de koffers inpakken….of toch niet….nog even uitstellen…?!
Koffie bij Mila doen we vandaag wel voor we door de hitte op souvenirsjacht gaan. Op onze tocht scoren we petjes met eigen namen erop voor alle kleinkinderen, een sjaaltje voor oma en nog een luchtige broekrok voor mij. Daar houden we het dan ook bij want we willen ook nog naar het strand.
Daar hangen we lekker in onze stoelen. Laatste kans om bruin extra kans te geven en de nog lichte plekken aan te scherpen. Laatste kans om ongestoord te liggen relaxen. Natuurlijk ook de laatste keer Poseidon met zijn calamaris en tosti tuna. Zoals we al dachten doen ze hier niet echt aan afscheid en gaan gewoon door met dingen van alle dag.
Als het strand moeten verlaten krijgen we het toch even te kwaad. Einde relaxt leventje. Straks weer het leven alledag.
Nog één keer ongestoord lekker lang in bad en dan toch maar die koffers inpakken. Ze zijn ook weer zo gepakt. De twee receptionist vanvandaag neemt afscheid. Wat is het toch een heerlijk hotel. Dan de laatste keer ons loopje naar El Dorado. Voor de laatste keer ólá mister tappa man! Nog één keer die heerlijke tappa’s/keuze van de chef en er extra van genieten.
Nog één keer alle trappen op om voor Mila ook nog een aandenken te kopen. Ze heeft ons geraakt en ze heeft het verdiend.
Dan naar The Bar. De kaarten schrijven met het gedichten voor Mila. Genieten van wart er voorbij gaat. Praten over de vakantie die voorbij ging. Mila roepen en ons kadootje met de kaarten geven. Zichtbaar aangedaan is ze onze Mila. Lieve Mila.
Dan naar het hotel.
morgen vroeg op.
De dag van vertrek.
16e dag 05-08-2015
Om half zeven gaat de wekker. Nu gaat het echt gebeuren. We moeten gaan. Aankleden, laatste spullen in de koffer, op hoop van zegen dat het minder is de toegestane twintig kilo. We moeten gaan. nog één keer balkonnetje. We moeten gaan. Nog één keer gitaarmuziek op de tv. WE moeten gaan…..kamerdeur 502 valt in het slot. Lift in…..
De receptionist belt een taxi en inderdaad staat die er ‘in two minutes’. Dag hotel, dag tuin, dag plein, dag straat, dag Torremolinos.
De zon komt op als we bij het vliegveld zijn en de vriendelijke vrouwelijke taxichauffeur ons de koffers aangeeft. Inchecken is een fluitje van een cent. Er staat niemand in de rij en een grondstewardess die niks te doen heeft roept ons.
We nemen een grote bak koffie die we zittend op Costa’s warme bodem bij het zicht van de opgaande zon, opdrinken.
Door de douane, naar de gate en voor we het weten stijgen we en zitten we in de lucht met de cockpit de andere kant op dan twee weken geleden.
Bijna de hele vlucht slaap ik en krijg ik er weinig van mee. Ik word wakker vlak voor de landing op Belgische bodem. Kofferband, auto zoeken, navigatie weer instellen….naar huis….
Ruim drie uur duurt de rot van Cherleroi naar huis. Irritaties over de Belgische benzinestations en hun rare manier van betalen. Irritaties om wegomleggingen of foute aanwijzingen en bemoeienissen van Willem. Maar….uiteindelijk thuis
~En als hond Bikkel er een uurtje later ook weer is, voelt alles weer goed!
Einde waardevolle ‘volmaakte’ vakantie!
