Mijn zus en ik. We konden niet met en zonder elkaar, we kunnen nu niet meer zonder elkaar. Een proces van naar elkaar toegroeien na de dood van onze ouders omdat er toen de ruimte voor was. En elkaar vinden in de humor. Eindeloze zussenliefde. Vrussenliefde noemen we het, met de vr van vriendschap en ussen van zussen.
De humor viert hoogtij in ons leven. Wat kunnen wij heerlijk lachen om alles. De zelfspot en zeker niet de humor over ruggen van anderen is onze overeenkomst!
Het heeft echter lang geduurd voor we elkaar vonden.
Nu wordt ze 50. Een jaar later dan ik. Mag ik niet zeggen natuurlijk want we schelen anderhalf jaar maar het klinkt zo lekker! Überhaupt maag ik die leeftijd niet verklappen want mijn zus blijft eeuwig 29. Vraag het haar kinderen, mijn super neef en nicht Luc en Tess, en zij zullen steevast elk jaar antwoorden; mama wordt 29.
Twee totaal verschillende vrouwen die eigenlijk helemaal niet zoveel verschilden als ze wel dachten. Twee meiden uit hetzelfde nest met totaal andere belevingen en ervaringen uit dat nest. We hebben eraan moeten wennen voordat we niet zeiden ‘je jokt’ maar ‘jij hebt het anders beleefd’. En toch beiden in dat nest opgegroeid en er onze beschadigingen aan overgehouden.
Vooral ook de mooie herinneringen delen we samen! Vandaar dat mijn evenals ik reislustige zus besloot haar verjaardag niet thuis te vieren maar met haar gezin en vrus met vriend in Bouillon.
Een klein plaatsje bij Bouillon, Paliseul, werd er gevonden waar een vakantiehuis stond dat groot genoeg was voor ons zessen. Het huisje stond practisch in het centrum van Paliseul en het snoepwinkeltje met zijn vreemde geur van snoep en tabak is veelvuldig door mijn nicht en neefje bezocht natuurlijk!
Het was een oud authentiek huis meteen griezelige kelder, luie stoelen, een tv en ruime kamers.
Maar ondanks dat we ook heerlijk lui vanuit die stoelen dvd’tjes keken en muziek maakten in het huisje, waren we veelal in Bouillon te vinden! 
Bouillon is een kleine stad en een gemeente in het zuiden van België in de provincie Luxemburg niet ver bij de Franse grens vandaan. Het stadje is vooral bekend om zijn middeleeuwse burcht die gebouwd werd door Godfried van Bouillon.
Bouillon ligt op de beide oevers van de rivier de Semois met hoog daarboven de burcht van Godfried van Bouillon. Het dorp is gebouwd op de flanken van Côte d’Auclin en ligt op iets meer dan 300 meter hoogte. Het kasteel van Bouillon is het hoogtepunt van een bezoek aan het stadje. Tijdens een bezoek aan het kasteel wordt je door middel van genummerde borden door de verschillende gangen, kamers en wachttorens van het kasteel geleid. In de zomermaanden en schoolvakanties wordt er een roofvogelshow gehouden op de binnenplaats van het kasteel. Net buiten het stadje ligt het Parc animalier de Bouillon met ongeveer negentig verschillende diersoorten waaronder apen, tijgers en witte leeuwen. (bron: mooistedorpjes.nl)
De Semois trekt in een ruime meander door de stad Bouillon. Daarna slingert de rivier zich door dichte wouden langs Poupehan, Frahan en Vresse naar Bohan bij de grens met Frankrijk. Op Frans grondgebied mondt de Semoy, zoals de rivier hier heet, bij het stadje Monthermé uit in de Maas.
De verjaardag van mijn zus vierden we in het huisje. Heerlijk gourmetten ipv opgedirkt uit eten gaan! Luc en Tess maakten muziek en de toespraak kwam voor mijn rekening!
Alsvolgt:
Het was 24 oktober 1961
Aan de Prins Hensrikstraat in Baarn werd een dochter geboren, een beauty.
Joyce Idris Monique. Een glunderbekkie, een glinsteroogje!
Ze was toen 29 en de tweede loot aan de le Comte stam.
Ze groeide bij de eendjes en hertjes.
Ze speelde met Mompie en Wampie en toen ze 29 was verhuisde ze naar Heelsum, villa Langenbergh aan de Utrechtsestraat.
Het huis van het eiervrouwtje met de twee duimen, de jongens van beneden en Lex van de papierfabriek, het paard in de wei van meneer van Vloten die haar schopte en trapte waardoor ze een hoefijzerafdruk op haar rug ha waar de dokter toen een goudkleurig poeder op smeerde waar ik toen als zusje vet jaloers op was. Het huis waar de kabouters in de tuin woonden die briefjes voor ons achterlieten, het theehuisje en het zwembad. Het huis waar een pomp in de keuken was waar water uitkwam, waar Ard en Keesie gelijk stonden aan snert met roggebrood met zachte kaas en waar je je beugel kon verstoppen zonder hem ooit terug te vinden. Het huis waar je als 29jarige bulldozer bekend stond, leerde fietsen in het grind en naar het Kwetternest ging. Het huis waar we bij de vlaggenmast aan de straat de automobilisten voor ijskneu mochten uitschelden en je een ijsje (zeg maar ijs!!) ging eten bij Kievitsdel. De tijd dat je speldjes spaarde bij de buurt Vivo en de Beatles in opmars kwamen terwijl wij marsmuziek en Wim Sonnenveld hoorden. Waar Kennedy doodging en de buren bij ons tv kwamen kijken.
29 Was je toen we naar Oosterbeek verhuisden. Het huis van oranje blauw en de zonnewijzer met onze sterrenbeelden erop. Het huis met de vele kamers waar de huiskamer ook werkkamer was en waar wij slechts 1 van de slaapkamers in gebruik hadden terwijl we toch telkens weer de bedden probeerden te verhuizen naar een eigen kamer. Het was slechts van korte duur want met wie deelde je je ervaringen van de dag en wie vertelde verhaaltjes of zong je in slaap als je alleen op een kamer lag.
De grote trap in de hal waar we papa menig keer naar boven kletste als hij dronken was en waar het enge Jeroen Boschachtige schilderij hing met de enge gezichten.
Het huis waar we de zolder paars verfden toen papa en mama weg waren en waar we onze eerste schietoefeningen deden onder de bezielende leiding van onze toenmalige vriendjes die natuurlijk nergens te bekennen waren toen het mis ging.
Het huis van het huisje met het geslachte konijn, de Haagse bluf en macaroni bij Gerrit en Jannie, en van de geluiden uit kantoor als je boven in slaap probeerde te komen! Bonken van de adresseermachine en het gelijkmatig ssjj klik plok van de stencilmachine ernaast.
De tijd van de Stoeteboom en op straat spelen met Renate en alle andere vriendjes die je had. Spelen….overal….als het maar niet thuis was!
Als ik maar niet
Daar ben
Waar ik niet ben
Waar ik klein ben
In de onbegrepen wereld
Die mijn bron is
En niet waar lijkt
Als ik maar niet
Daar ben
En maar hier ben
Want hier is veiliger
Dan de veiligheid
Van mijn bestaan
Het huis van Caro, Pim en Pom, de cavia’s en Lorrita die ons beschermde tegen inbrekers en maar om de dokter bleef roepen. Elk jaar op je verjaardag als je weer eens 29 werd, luxe feestjes, buitenshuis en thuis soms met overdaden aan drank die ze al op hadden eer ze binnen waren maar in ieder geval met scheepjesvlaggetjes en visnetten. De tijd van tijdschriften halen bij V&D, ik de Tina en jij toen al een of ander kindwetenschappelijk magazine want dat zaag papa zo graag (de Kijk?) als we bij Musis zaten. Terwijl toch ook de macaroni van Riche zo heerlijk smaakte.
En zo werd je 29 en ging naar het Christelijk Atheneum waar je vrienden waren en van daaruit alleen naar het Christelijk Gymnasium want dat zagen papa en mama zo graag. De keuze was daarna bepaald.
Wat je wilde zijn
Bepaalden zij
Wie je wilde zijn
Bleef jij
Door alle stromen heen;
Verward, omver geslagen
Maar nooit ten onder
Door alle stromen heen
Een zoektocht
Van ontwikkelingen
Vallen
En weer opstaan.
Rechten ging je studeren in plaats van de (klein)kunst academie of de toneelschool.
Niet te ver weg….nee vooral niet te ver weg…Nijmegen werd het maar …. Wel op kamers!
Met je neus in de boeken in plaats van de gordijnen backstage of de schildersdoeken.
En dat was goed! Want die mens ben je ook!
Van Pieter Hupkens naar Koen Berends, van Koen naar Jan, van Jan naar Eduard. En terwijl jij de postbode redde van jouw Frietje, met je neefje op stap ging, stopte met roken, het Nijmeegs uitgaansleven met je dispuut verkende, haalde jij je ook gestaag en met gemak je bul en titel.
Zo werd je 29 en ging het werkend leven in met je blauwe kevertje en nieuwe vlam Robert.
Kortman Intradal, de teletubbies naar binnen halend bij Teleac en gemeente Renkum. Papa stierf terwijl de Berlijnse muur ook viel. Hij wist maar maakte het niet meer bij leven mee dat zijn glunderbokje de kroon op haar leven kreeg, op je 29ste, in de vorm van Luc en Tess. Twee talenten, twee wondertjes waar jouw verborgen of geen kans hebben gekregen talenten en je wel vormgegeven andere kwaliteiten allemaal in zaten, doorheen stroomden……. ‘En een beetje van Maggi’.
Uit mij geboren
Uit jouw bestaan ontstaan
Wonder van leven
Jouw bloed stroomt
Jouw vuur doorgegeven
Oh laat mij het goed doen
Oh laat mij niet falen
Oh laat hen
Laat hen
Zijn wie ik niet wilde of kon zijn
Zijn naar wie ik zo verlangde
En je gaf
Meer dan je was
En het is goed
Het wonder is puur
Want jij….leerde ze fouten maken
En zijn wie ze zijn
In de vrijheid
Hun bestaan
Ontdekkend
Zegevier jij
Als moeder!
Twee wonderen waar jij, zonder je eigen leven in de steek te laten, alles aan gaf. Je twijfel en onzekerheid, je eigen nooit uitgekomen wensen, je eigen en voor jezelf vaak niet eens zichtbare onderstroom makten van deze wondertjes, twee wonderen. Liefde, trots, kracht, inzicht, respect, zorgzaamheid.
Je was 29 en dat in je leven waar je eigenlijk nog niet mee klaar was, werd ziek en stierf beetje bij beetje tot het op was. Drie dagen na jouw 29ste verjaardag.
Ik zoek jou mama
Maar ik vind je niet
Terwijl je in mij zit
Ik wil jou mama
Maar ik heb jou niet
Terwijl ik je gezicht heb
En jouw bloed door mij stroomt
Ik hunker mama
Naar een liefde
Die voor mij is
Die verder reikt
Dan zorg
Ik wil je voelen
Ik wil je zijn!
Ze had gewacht voor jou. Omdat ze van je hield. Zoals ze glom toen je je bul haalde, jij moeder werd, lekkere dingetjes voor haar maakte, ze zag dat je zo je best deed, ze haar eigen onmacht voelde als ze dacht je niet te kunnen bereiken, ze haar eigen wens en dus tekortkoming voelde als ze zag wat jij deed en wat ze zelf zo graag gedaan of gekund had. Jij was die zij wilde zijn en zo graag was geweest. Zij zag in jou wat zij miste en gemist had. Jij was haar tastbaar gemiste kans. Jouw kracht was haar zwakte. Haar kracht va opoffering was vermeende kracht en toch streefden wij naar haar manier van zijn.
Zij hield van jou, zij hield immers van wie zij had willen zijn en in jou herkennen mocht.
Zij hoefde niet ‘ik hou van jou ‘ te zeggen want in haar was dat allang duidelijk. Maar hoe zeg je ik hou van mij die ik had willen zijn en niet ben………………
Mij ja, moest ze zeggen dat ze van me hield omdat dat haar overeind gebleven stukje van al die jaren was. Alsof ze daarmee haar zwakte alsnog wilde overwinnen.
En wij….wij vonden elkaar!
Wij vonden elkaar in de lach.
Eindelijk, eindelijk kregen wij een kans….DE kans!
In de vrijheid van het niet meer hoeven concurreren, in de blijheid van het verlies van de ongelijke strijd ons verantwoordelijk te voelen voor het geluk van onze ouders.
Mijn, jou toen niet begrijpend gevoel van liefde en rechtvaardigheid, bereikte mijn hart en kreeg een plek.
Jij lacht je
In mijn hart
Ik lach mij
Naar de gelijkheid
In het verlies
Vonden wij
Wat we zochten
Je was 29 en in Breda. Net iets voor mijn 47ste verjaardag. Hans in je leven. De onderstroom liefde in jou!
Dat wat in jou geen kans kreeg, die wie jij ook wilde zijn, kreeg een gezicht.
Liefde
Zoeken aar die eenheid
In jou
Vinden van balans
Van mijn ene ik
En mijn andere ik
Van wie ik was
En ben
En had willen zijn
Ik vind een onzichtbaar deel
Van mij
In jou
Terwijl dat andere stuk
Zo lijnrecht
Er tegenover staat
En toch….
Minder dan je denkt
Dan het voelt
Want jij
Mag nu zijn
Wie je bent
On vol komen volkomenheid!
En nu vandaag ben je 29.
Niet voor niets heb ik dat getal als leidraad in dit verhaal meegenomen.
Juist omdat, zonder dat je het misschien wist, jouw 29 symbool staat voor;
Het alles in jou!!!!!!!
Hoe oud ben je?
Jaar op jaar op jaar op jaar -> 29
En zo is het precies!
Zo heb jij jezelf schitterend getypeerd.
Want je was 29, je bent 29 en je zult altijd 29 blijven. Omdat jij in al je volkomenheid, je twijfel en onzekerheid, je liefde en je onbegrensde kracht, je zoektocht en vindplek, die 29 zal zijn!
29 was je
29 ben je
29 blijf je
In je hart
In je ziel
In je zijn
Het jij in jou
Het jou in ons
Gefeliciteerd met je 29ste lieve vrus!
Het werd een bewogen en gedenkwaardige dag. Een dag met een lach en een traan. Een dag vol van het ophalen van herinneringen, gezellig spelletjes doen, lekker eten en leuke kadootjes.
De dag erop gingen we naar het kasteel van Bouillon.
Het kasteel is waarschijnlijk gebouwd in de 8ste eeuw. In 988 wordt het kasteel voor het eerst schriftelijk vermeld. Godfried van Bouillon, die in 1082 het kasteel erfde, gaf dit in 1096 als onderpand aan het prinsbisdom Luik om zijn kruistocht te kunnen financieren. De uit de 13e eeuw stammende Godfried van Bouillon-zaal is uitgehakt in de rotsen. In deze zaal bevindt zich in de rotsbodem een zeer oud houten kruis. Tegen een van de wanden staat het standbeeld van Godfried van Bouillon, en aan weerszijden van dit beeld hangen de blazoenen van andere bezitters van het kasteel.
Uit de Habsburgse tijd stamt de Oostenrijkse toren uit 1551, toen het kasteel grondig verbouwd werd. De volgende grote verbouwingen werden uitgevoerd door de Franse generaal Sébastien Le Prestre de Vauban onder Lodewijk XIV van Frankrijk, de zonnekoning. De laatste verbouwingen werden uitgevoerd onder het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, toen de middeleeuwse donjon gesloopt werd. De militaire betekenis van de burcht eindigde pas in 1830. (bron Wikipedia)
We genoten van de roofvogelshow. Wow wat een beesten. Ook de rondleiding door het kasteel wa erg geslaagd.
Willem en ik zijn samen het stadje nog wat verder gaan verkennen en hebben de daarop volgende dagen veel gewandeld in de bossen van de Ardennen. Of we liepen gezellig mee te kronkelen langs de meandervormige oevers van de Semoise.
Al met al een goede plek om een weekendje te vertoeven en de verjaardag van je vrus mee te beleven.
