Na de enorm enerverende en overweldigende dagen in Barcelona, was het tijd voor rust. En waar vind je die beter dan in Malaga.
Na de aangifte van diefstal van onze camera, wat een gedoe, vertrokken we snel naar het vliegveld voor een interne vlucht van Barcelona naar Malaga.
Wat een super verbindingen heeft Malaga ook vanaf het vliegveld naar diverse plaatsen. Je kan de metro nemen maar ook de bus. Wij namen de laatste en na het ‘bijna’ goed uitspreken van de ‘Calle’ waar we zijn moesten bracht de chauffeur ons naar de plek van bestemming en legde ons ook nog eens, in het Spaans, uit waar we heen moesten.
Het hotel was snel gevonden! Leuk hotel midden in het bruisende centrum van Malaga.
Nu op zoek naar iets eetbaars!
We vonden een super gaaf tapa’s restaurant El Pinxto. Gezellige bediening en de échte Spaanse tapa’s dit keer. We moesten wel even wennen aan hoe zoiets werkt; tapa’s eten/bestellen. Je kan kleine gerechten bestellen bij de bediening, je kan warme tapa’s binnen halen, met de koude tapa’s lopen ze rond en die krijg je steeds aangeboden. Je mag ze ook weigeren! Elk soort stokje, zwaardje, dolkje, kleurtje, lengte van het stokje, heeft een andere prijs. 
En elke tapa’s is even heerlijk al krijg je natuurlijk al snel je voorkeuren!
Gelukkig maar dat niet elke tapa’s even duur is want zo zou goedkoop Spanje toch nog wel eens tegen kunnen vallen bij het zien van het reçu.
We zaten vlakbij een schitterende winkelstraat. Een winkelstraat waar ze druk bezig waren met versieren. We snapten er niet veel van waarom. Overal hingen ook posters in de stad met iets van Feria di Malaga. En af en aan liepen er armoedige en veelal zeer oude gekromde mensen die je loten wilden aansmeren. Onze eerste indruk; raadselachtige plek dat Malaga. (maar het zou ons duidelijk worden allemaal) 
Het oude centrum was prachtig. Het Alcazaba is natuurlijk iets dat je niet mag missen!
Alcazaba in Málaga stamt uit de negende eeuw. In de elfde eeuw is het verder uitgebreid, als onderdeel van de vestingmuren die destijds rondom Málaga zijn gebouwd. Vanuit het hoger gelegen Gibralfaro kasteel werd de vesting verdedigd. Daarmee was het fort een veilige plaats voor vorsten en gouverneurs.
De Arabische invloeden uit de tijd van de Moorse overheersing in Andalusië zie je duidelijk terug in het Alcazaba. Veel Arabische tekens, figuren en veelvuldig versierde bogen.
In de tuinen met vijvers zijn irrigatiesystemen aangelegd. Typisch iets waar de Moren in uitblonken.
Voor de entreeprijzen hoef je Alcazaba niet over te slaan. €2,20 betaal je slechts per persoon!
Tja, da’s nou Spanje!!
Omdat we behoorlijk uitgeput waren van de wandeltochten door Barcelona (alleen Camp Nou hebben we met de metro gedaan) moest het vooral een luiervakantie worden. Nou, dat hebben we dan ook gedaan. De eerste dagen eerst eens even ontdekken wat nou de leukste strandjes waren. We liepen eerst richting Torremolinos en de grote haven van Malaga. Wat gaaf al die oude houten roeibootjes waarop sardines gebakken worden. Een zalige specialiteit van deze streek! Op de stranden stonden giga hemelbedden met voiles er omheen.
En we ontdekten, aan de andere kant van de stad, als je door het Paseo del Parque liep (elke dag weer een verademde wandeling) een wat drukker en gemoedelijker strand. Het andere strand had restaurants waar je kon eten en drinken, hier kenden ze van die kioskjes waar je wat goedkoper drinken kon halen.
En overal lopen natuurlijk weer Chinezen die je willen masseren, louche verkopers die je Mojito’s willen aansmeren met ijs uit smoezelige ijsemmers of ijsverkopers.
Voor de strandstoelen betaalden we €2,50 per persoon. Maar dan had je ook twee heerlijke stoelen en een parasol. 
Maar hoe zat het nou toch met het versieren van deze stad? Elke dag kwam er meer en meer en meer bij. Grote tenten en partyruimtes doemden op langs de straten. Nu werd er ook al met één soort bloemen langs je tafel geleurd. Bloemen die je ook overal in bogen zag hangen.
Maar vraag nou eens een Spanjaard wat er gaande is. Ze zullen je écht alleen in het Spaans antwoord geven en help…wij verstaan nog geen Spaans.
Lang leve internet en goede Facebook vrienden die ons uitlegde dat Ferio di Malaga een jaarlijks feest is waar duizenden en duizenden inwoners van Malaga en omstreken op af komen. Overdag is er groot feest in het centrum en later op de dag verplaatst zich dat naar de gigantische kermis buiten de stad waar ook allemaal shows plaats vinden. Ferio begint om 00.00 uur ’s nachts met een enorm vuurwerk en de volgende dag een optocht met karossen door de stad.
Oké…even slikken…. na Barcelona zochten we rust! Aan de ene kant willen we graag meedoen aan Spaanse gebruiken, aan de andere kant zien we vreselijk op tegen de barre drukte die er aan staat te komen.
Eerst maar eens genieten van alle voorbereidingen, vrolijkheid en de opwinding van de Malagueños (mensen uit Malaga). 
Maar ineens was het dan zover….. prachtig uitgedoste, vreemd uitgedoste, bizar uitgedoste mensen vulden op een namiddag de straten van Malaga. Ineens golden er ook andere regels in de cafe’s en tapa-bars. Was wel even wennen voor twee van die, zich aan gewoonte hechtende, mensen als wij.
Er klonk gezang, muziek, geschreeuw, gelal. Er werd gedanst, gehost, polonaise gelopen.
Het was duidelijk de vooravond van…….
En wij….???? Wij liepen de meutes maar achterna. Richting ons strand. Ons, op dat moment, onherkenbare strand! Want er waren rondom alle stoelen en kiosken linten gespannen. Mensen verzamelden zich massaal langs boulevards, op plekken van het strand waar je wel mocht staan. Families dromden samen, vrienden begroetten elkaar uitbundig, venters verkochten lichtgevende windmolentjes, toverstokjes en andere artikelen die de feestvreugde zouden kunnen vergroten.
En toen was het 00.00 uur en ja hoor. Vanaf het jachthaventje begon het feeërieke vuurwerk.
Wat een goed opgebouwde vuurwerkshow!
En wat duurde en duurde die maar door………
Na het oorverdovende applaus en gejoel begon het gefeest. Jong en oud, héél jong en héél oud, alles feestte!
De straten liepen weer vol, de kroegen liepen vol, de televisie reporters waren op de been, overal klonk muziek, overal werd gedanst, de straten vulden zich met flesjes en bekertjes en bakjes en meer zooi. Zelfs onze koningsdagentroep na afloop kan daar niet aan tippen. En wij vergaapten ons maar!
Het hotel verzorgde geen ontbijt meer toen de Feria begonnen was. Maar ook andere cafe’s en eettentjes hadden ineens veranderde openingstijden. Wat een gedoe! Onze structuur helemaal weg hahahaha!
En rond 12.00 uur, ja hoor, dan begon het feest weer. Kraampjes in de winkelstraat gingen open, shows in de grote tenten, overal vrouwen in de prachtigste Spaanse kostuums, orkesten en bandjes door de straten, dans demonstraties…allemaal even mooi!
De middag begon de optocht. Wat geweldig al die koetsen met de mannen trots voorop en de koets zelf gevuld met vrouwen en kinderen in de fleurige Spaanse Flamenco jurken. De burgemeester met zijn vrouw lopend vooraan de stoet. Tussendoor herauten te paard, toreadores op paarden. Het was genieten.
Maar laat Malaga maar feesten….wij duiken het (nu bijna lege) strand op!
Rust!!!
Willem die al zo vaak in Spanje was wilde mij de Flamenco show laten zien….de échte.
We ontdekten dus een Flamenco keldertje en reserveerden. Het keldertje had vitrines met prachtige mantels van bekende stierenvechters uit Malaga, een klein podiumpje en een tafeltje of 10 à 15 met wat stoelen er omheen.
We namen plaatsen en ik wachtte vol spanning af.
Daar kwamen de mannen en één vrouw aan.
Eerst werd er muziek gemaakt. gitaren en castagnetten. Steeds opzwepender werd de muziek. als de dansers er aan toe waren en dus genoeg opgezweept en de sfeer waren, liepen ze al klappend naar voren. En daar begon het spektakel. En wat een spektakels is dat zeg!!! Wat een passie!!!
Klikkende en klakkende hakken, zwaaiende rokken, heerlijk geklapte ritmes, fiere gelaatsuitdrukkingen, en zo intensief dat na 5 minuten de overhemden van de elkaar afwisselende mannen doorweekt waren van het zweet. Na een korte pauze doken de omgeklede mannen en vrouw weer op en begon de finale.
Wat heb ik genoten. Zo’n avond duurt veel te kort! Maar ik snap nu wel waarom!!
En zo brak het einde van de vakantie aan. We namen afscheid van onze lieve bediening in El Pinxto.
Niks geen opdringerigheid zoals we in Griekenland gewend zijn maar de opmerking; if you come back, we will be here tot serve you. En dit dan vermengd met Spaanse woorden maar potverdikkie wel het enige Engels wat we die hele vakantie gehoord hebben 🙂
Euh….by the way…..volgend jaar wordt het weer Spanje hoor!
