Sinterklaas is net de deur uit.
Wat een heerlijke tijd vind ik dat toch als juf.
De kinderen verrassen met stiekem pepernoten verstoppen in hun laadjes of zomaar ineens een zwarte hand die (als niemand het ziet) snel pepernoten in de klas strooit.
Kadootjes uitzoeken die passen bij elk kind. En dan de verhaaltjes voor de Goedheiligman schrijven over hoe knap, lief en aardig de kinderen dat jaar weer waren.
De klas versieren met een open haard, een boot, pieten en sinten, slingers en gevulde zakken.
Schoentjes zetten!
Sinterklaas is een feest! En geen kind is er bang voor Sinterklaas en Zwarte Piet bij ons in de klas! Een roe is om de schoorsteen mee schoon te maken en dat verhaal van meegenomen worden naar Spanje is verzonnen!!
Meestal heel snel daarna begint de kerst.
De open haard mag blijven staan en krijgt een laagje kunstsneeuw maar voor de rest veranderd alles van Sint in Kerst versiering.
Je knutselt wat af in zo’n decembermaand.
Omdat het (toen nog) een christelijke school is waar ik werk, vieren we niet alleen kerst in de klas en in de gymzaal maar gaan we ook met de bewoners van het tehuis waartoe we (toen nog) behoren, kerst vieren in de kerk in Elst. Een super happening met een dominee die helemaal inspeelt op kinderen en volwassenen met een verstandelijke beperking.
De woongroepen en de groepen van school bereiden de mooiste toneelstukjes of liedjes voor, allemaal rond een thema!
Ook dit jaar hebben we er weer reuze zin in. Eerst met de bus naar Elst, dan langs de geurende oliebollenkraam om vervolgens de prachtig versierde kerk in te gaan, langs de prachtige levende kerststal en dan vooraan plaats nemen op de speciaal voor ons gereserveerde houten bankjes met knielplank. Een belevenis vinden de kinderen het!
Ook J.B., een jongen met Downsyndroom en van huis uit streng Christelijk opgevoed heeft zin in het feest. Het is niet de eerste keer dat hij in een kerk komt maar wel de eerste keer dat hij met school meegaat.
De eerste keer dat hij een levende kerststal meemaakt, want eigenlijk mag dat niet volgens zijn geloof, en de eerste keer dat hij ook voorin de kerk op het podium mag zingen.
Als de bus de hoofdstraat van Elst inrijdt, juichen de kinderen en J.B. wel het hardst. Nu allemaal uitstappen, bij de juf blijven die zorgt dat iedereen rustig de kerk in gaat, waar de ouders al wachten en dan gaan zitten! We hebben het al zo vaak gezegd dat het vast van een leien dakje zal gaan…….
We lopen langs de oliebollenkraam en met de lucht van verse oliebollen en zoete poedersuiker lopen we het voorportaal voorbij de grote deur in.
Er klinkt mooie orgelmuziek als we binnenkomen.
We lopen een eindje door tot vlakbij de levende kerststal waar een echte ezel staat en een lief klein levend baby’tje in een kribbetje tussen Jozef en Maria in.
Dan hoor ik een enorme kreet en zie een schim al krijsend voorbij racen richting de deur en weg is de schim, de deur uit………..
Als ik, in stevig tempo, ook de kerk uitloop om te kijken wat er is, zie ik J.B. verdwaasd en bang om zich heen kijken.
Wanneer ik vraag wat er is, antwoord hij ‘niet naar binnen, niet naar binnen’!!
En op mijn vraag of hij geen zin heeft in kerstmis antwoord hij ‘Jezus is binnen’!
‘Jezus’ vraag ik? ‘Ja’, antwoord J.B. die stuurt me naar de hel!
Als ik vertel dat Jezus juist in de hemel woont en lieve kinderen als J.B. helemaal niet naar de hel stuurt mompelt hij….’nou ja….of naar Spanje’!
Tja juf……..!
Met heel veel overredingskracht heb ik hem de kerk weer ingekregen, zolang hij de stal maar niet zag….maar steeds weer zag ik hem vol wantrouwen stiekem omkijken naar achteren want stel je toch voor dat Jezus…….
Met de ouders heb ik er niet over kunnen praten want, vonden zij, ongelovigen en mensen die niet wilden leven volgens de wetten Gods, gingen inderdaad naar de hel. Dat moest J.B. ook weten, dan zou hij in ieder geval als een goede jongen opgroeien!
En elke keer als ik J.B weer zag plagen, tot grote ergernis van zijn slachtoffers omdat hij altijd de gevoelige snaar bij die anderen wist te raken raken (tikken met zijn voet, de tafel heen en weer blijven schuiven of juist met die ene blik de ander blijven aankijken) deed ik, met een grote glimlach, voor hem vanaf toen een schietgebedje zodat hij maar niet naar de hel óf….Spanje hoefde!
