Het liefste werk ik met (bovenbouw) leerlingen met, zoals men dat pleegt te noemen, laag niveau. Om de ‘pijn’ te verzachten noemen ze dat leerroute 2/3 leerlingen. De grootste doelgroep zijn leerlingen met syndroom van Down, autisme, reactieve hechtingsstoornis, FAS, of heel aparte ziektebeelden (William Beuren, Prader Willy, Lissencefalie, Fragiele X, Klinefelter, Smith Magenis etc.).
Werken met kinderen met Downsyndroom is niet weggelegd voor veel leerkrachten. Een leerling met downsyndroom staat immers bekend als koppig. Ze luisteren niet en hebben aandachtsstoornissen. Ook kan er agressief of dwangmatig gedrag ontstaan.Het syndroom van Down komt wel eens voor in combinatie met autisme. Maar de meeste kinderen met het syndroom van Down zijn ook juist sociaal ingesteld en vriendelijk. Ja en regelmatig ook ongewenst ( net iets te ver gaand) handtastelijk bezig. Je moet ze niet altijd met zijden handschoentjes
aanpakken maar gewoon zeggen waar het op staat. De meeste leerkrachten willen een soort van machtstrijd aangaan en willen vooral winnen! Zij hebben gelijk vinden ze , zij zijn de baas en het kind móét en zál luisteren. Nou mooi niet collega’s!! Zo werkt dat bij een kind met downsyndroom niet. Hoe boos je ook wordt, hoe je ook tekeer gaat! Ja…misschien lukt het eventjes….een minuutje of zo…maar je draait je om, krijgt een dikke tong uitgestoken en de leerling gaat weer verder met ondeugd uithalen. Wat zo is een ‘Downer’!! En ik vind dat geweldig!!
Ze zijn puur en er zit niks tussen! En ze hebben een ongelofelijk gevoel voor humor (die sommige collega’s dan als irritante aandachttrekkerij bestempelen). En als je nou die humor niet ontdekt en niet eigenwijzer bent dan een je leerling met downsyndroom, dan stop maar met werken met deze doelgroep.
Ik heb weer eens een huisbezoek bij, laten we haar Jip noemen! Een ‘diva’ met Down. Noem haar eigengereid, ik noem haar behoorlijk zelfstandig. Noem haar ongezeglijk, ik noem haar ‘de wereld ontdekkend’. Kortom een Downdiva met potentie en een eigen wil en mening!
Huisbezoek vinden de kinderen altijd helemaal gaaf! Ze mogen dan nog even bij de juf in de klas blijven tot er is opgeruimd in plaats van dat ze met de taxibus naar huis gaan. En de juf heeft altijd wel een leuk klusje als ze samen opruimen. Daarna mag de leerling bij de juf in de auto! En dat is al helemaal feest.
Nou heeft juf natuurlijk een navigatiesysteem in de auto maar de kinderen mogen altijd proberen mij te vertellen waar we heen moeten (en geloof me…veel kennen de route die ze met de taxibus rijden op hun duimpje namelijk).
Ik weet dat ik naar de A.straat nummer 19 moet. Keurig stel ik mijn ‘Garmin’ in maar Jip roept al ‘Juf, die kant.
Ze heeft gelijk en ik volg haar aanwijzing. Omdat ik geen andere kinderen hoef weg te brengen zoals de taxichauffeur en de navigatie ook nog eens de snelste/kortste route meldt, is Jip al gauw de ‘die kant en die kant’ kluts kwijt. Maar dan komen we in haar wijk!…. En daar herkent ze de weg weer. Ik volg dus de synchroon lopende aanwijzingen van Jip en ‘Garmin’ en sta op een gegeven moment op een punt waar navigatie zegt ‘U heeft uw bestemming bereikt aan uw linkerhand” en Jip in haar handen klapt!. 
Ik zie alleen een heg en aan de rechterkant huizen. En op het straatnaambord staat M.straat.
Vreemd…….
Ik vraag dus voor de zekerheid nog een keer aan Jip of we er echt zijn. Ja hoor zegt de dame triomfantelijk en is meteen gepikeerd als ze het portier die op kinderslot zit, niet open krijgt. ‘Open maken’ eist ze. Ja ik kom eraan. ‘Nee nu’ eist ze weer!
Ik open het portier, pak mijn tas, kijk om me heen en zeg dan: ‘Nou Jip vertel maar eens waar je woont. Neem me maar mee’.
Ze pakt mijn hand en loopt recht op haar doel af naar de overkant van de straat.
Dat kan niet missen denk ik nog, die stomme navigatie systemen ook…die informatie verouderd steeds.
En ja hoor, een schattig delfts blauw huisnummer 19 prijkt op de muur.
Ik bel aan en zeg lachend ‘dat heb je goed gedaan Jip’…..
Dan doet een mij volkomen vreemde vrouw de deur open. Zal wel visite zijn. Moeder heeft onlangs haar been gebroken en zal nog wel niet zo snel bij de deur kunnen komen!
‘Hallo zeg ik vriendelijk, ik kom op huisbezoek voor Jip’ en zet een stap naar binnen met Jip op mijn hielen.
Dan hoor ik ineens achter me ‘Wampie hallo, je moet hier zijn’. ‘Ja, ik dacht ik ga maar even kijken want je weet nooit’!
Ik draai me om naar de bekende stem en zie de moeder van Jip een eindje verder, ter hoogte van mijn auto, staan. Ik kijk nog eens naar de hoogst verbaasde vrouw in het huis van dus het verkeerde nummer 19 en stamel iets van ‘sorry, verkeerde adres’ terwijl Jip al in de armen van haar moeder is gevallen.
Nummer 19….ze had het goed……de ondeugd.
Jip!!!!!…zeg ik vermanend maar ik krijg een grote grijns en een uitgestoken tong, een tik op mijn billen en de opmerking ‘Mispoes-appelmoes’ en weg is ze…..haar eigen huis in….dit keer met haar moeder en mij op de hielen!
Ik denk dat ik die doelen in dat leerlingvolgsysteem maar eens snel moet bijstellen. Tellen en getallen herkennen tot 10……..Nou dat doel is dik behaald. We gaan voor de 20!
