Londen 2003

Oké, reisbestemming is bekend dus nu maar boeken!

Crisis, heb ik net een column geschreven op Maartjes webworld over de vakantiestress en waag ik me er notabene zelf in. Dagen neuzen op het internet. Maar omdat de tijd wel erg kort is en de reisdrang hoog loop ik toch maar naar het reisbureau! Nou dat weet je in de vakantieperiode. Had ik toch net gehoord dat zwarte zaterdag net voorbij was en de zondag ook nog niet erg rustig was….dat er zaterdag 125 vluchten per uur vertrokken vanaf Schiphol en zondag nog 100 per uur….tel maar op en reken

uit…je zou denken dat Nederland aardig uitgestorven is! NEE DUS!!! De rest van Nederland zit in het reisbureau van D-reizen in Arnhem locatie Presikhaaf. ECHT WAAR!! Allemensen wat een drukte. Ik trek moedeloos een nummertje dat me direct nog moedelozer maakt en me doet denken dat ik hier de gehele vakantie genoodzaakt ben door te brengen. Ik ga met een zucht zitten en bekijk eens een foldertje over Londen. Ik besluit toch maar te blijven wachten want dat foldertje belooft me toch een mooie vakantie. Ik ken Londen wel…ik was er als kind al eens. Maar als volwassene moet je toch ook heel spannende dingen kunnen beleven! Eén voor één zie ik mensen vertrekken.

Goed zo denk ik, ga maar, geef het maar op….ik ben een stayer, ik blijf en als jullie gaan, schiet dat akelige nummertjes apparaat tenminste op! Ik krijg zin in koffie, een uur al op de stoel en zin in koffie. Maar als ik de koffie wil inschenken voel ik mijn blaas enorme noodsignalen afgeven! Niet doen….niet doen….er is hier geen wc! En je moet al zo nodig. Moedig zet ik de kan weer neer en verzucht mijn wachttijd verder.

 

Eindelijk, eindelijk anderhalf uur later, als ik denk dat alle vakanties voor mijn neus nu toch wel weggekaapt moeten zijn en alle kamers van het hotel dat ik graag wil vol zitten danwel tenminste geen vliegtuigstoel meer te reserveren valt, zie ik nummertje 32 opgloeien! Ik hijs me op een soort van barkruk en doe mijn verhaal. Krijg nou wat….blijk ik geen uitzondering te zijn. Dit jaar staat bol van de mensen die op het laatst nog even beslissen op vakantie te willen en dan liefst ook de volgende dag! Kijk aan….niets vakantiemenselijks is mij vreemd. (maar ik weet niet of ik daar blij mee moet zijn hahaha) Oh nee hè…heb ik dat….een stagiaire achter de balie. Ik help haar vriendelijk op weg met het zoeken op de pc als blijkt dat ze de helft niet voor elkaar krijgt! En ja, dan lukt het toch en verschijnen de opties die ik had opgegeven als zijnde voldoende capaciteit. Ik zucht weer maar het is nu een andere zucht! Dan het eeuwige geduld  dat je moet uitoefenen als ze Sun Air belt. Het een en ander moet daar gereserveerd worden en info komt van hen! Zelfs als ze de laatst wachtende is duurt het nog tien minuten! ( en ik moet nu heel nodig) Maar dan eindelijk heeft ze het voor elkaar. (denk je dan) We nemen de gegevens nog eens door en ze komt eindelijk na vier keer narekenen op hetzelfde bedrag uit als degene net aan de adnere kant van de lijn. Totdat….totdat we erachter komen dat de visitor travelcard…toch wel belangrijk als je je in Londen wilt bewegen….ook nog bij Sun Air bestelt moet worden. De moed zakt me in de schoenen. De aardige dame achter de balie biedt me een kop kofie aan maar ik sta op kanppen en er is geen toilet waar je gebruik van mag maken! Na twintig minuten, eindelijk de man weer aan de foon en dan gaat alles snel. Betalen….gegevens doornemen voor de laatste keer…gids en reisbescheiden in een dreizen tasje….en dan…nee geen boodschappen….eerst naar huis…plassen…..(met een zucht)

 

De Orchard House aan Sussex Gardens wordt onze verblijfplaats. Nou ja…..slaapplaats want veel zullen we er niet toeven. …..Orchard House…. Het is een verzorgd, gerenoveerd hotel met beperkt aantal kamers en is gelegen tussen Hyde Park en Paddington Station (voor de Heathrow Express). Al jarenlang wordt het Orchard House gerund door dezelfde Griekse familie(ahaaaaaaaaa toch nog griekse invloeden in mijn vakantie). Vanuit het hotel zijn er goede openbaar vervoer verbindingen met alle delen van Londen.

Het Hyde Park ontstond in 1536 toen het land werd gebruikt voor de jacht. Door de jaren heen is het ontwikkeld naar de wensen van de Kroon en het publiek en heeft het een traditie opgebouwd van feesten en partijen. Er is ook nog enige verbondenheid met het leger door de aanwezigheid van de Knightsbridge barakken. Tevens vindt men hier een schiet oefenterrein. De twee meest opmerkelijke verschijnselen in dit park zijn Serpentine, een meer met een oppervlakte van zo’n 11.34 hectare wat men kan gebruiken om te zwemmen, vissen en varen, en Rotten Row, de wereld beroemde renbaan, die in 1990 haar driehonderdjarig bestaan vierde.

Het park wordt drukbezocht, maar desondanks slaagt men er toch in om het park een schone aanblik te geven.

In dit park vind je onder andere de volgende voorzieningen: paardenrenbaan, botenverhuur, seizoen zwemmen, bowlen, golfen, tennisbanen, speelgronden, openlucht concerten, restaurant, fietsroutes en een outdoor rij arena.

 

Het vluchtschema O jee ja, we hebben een tijdsveschil als we naar Engeland vertrekken. Een uur notabene. Een uur vroeger is het daar. Met vlucht KL1007 om 8.25 uur van Schiphol vertrekken en om 9.00 aankomen dat is nog eens een vlucht! En met vlucht KL1033 vertrekken om 18.15 uur en om 20.30 uur pas aankomen op Schiphol!

 

O jee ja….we moeten ook nog op Schiphol komen en de auto kwijt. Eens kijken op www.schiphol.nl en ja hoor…. Lang parkeren ofwel P3. Lang parkeren   Wanneer u langer dan twee dagen op Schiphol wilt parkeren, kunt u uw auto wegzetten op P3, het parkeerterrein voor Lang parkeren. Op het kaartje staat aangegeven hoe u bij P3 komt. De tarieven voor Lang parkeren zijn als volgt opgebouwd: 0 – 72 uur: EUR 47,50 daarna per 24 uur: EUR 5,00 Vanaf parkeerterrein P3 rijden elke tien minuten 24 uur per dag gratis pendelbussen naar de vertrekhal. De rit duurt ongeveer 10 minuten. Bij de opstapplaats voor de bus kunt u even stoppen om uw bagage uit te laden, alvorens uw auto te parkeren. Ook als u na uw reis uw geparkeerde auto wilt ophalen, kunt u met de pendelbus naar P3. U vindt de bus voor Schiphol Plaza.

 

En laten we vooral niet te vergeten, na lang rondrijden want al die auto’s van die mensen van die 125 vluchten per uur die al weg zijn staan daar natuurlijk, op welke plek je staat en hoe het rayon heet waar je staat. Hoe zat het ook alweer. Die rayons hadden toch sportnamen en dan ook nog nummers. Naja, papier en pen maar in de aanslag houden. Dan komen we er wel. En maar hopen dat die kleine hoppertjes het doen en we niet zoals vorig jaar dat hele eind moeten lopen naar de bussen die je naar de terminals brengen!

 

‘t Is waar ook! Engeland doet niet mee aan de euro. Hahahaha we moeten geld wisselen. Is dat even een ouderwets en ultiem vakantiegevoel! 1 euro = 0.8704724936420827 pond en een dag later….. 1 EUR = 0.658659 GBP Het wisselt dus nogal.

Van de steden in de EU is Londen een van de duurste voornamelijk als gevolg van de sterke pond. Voor de Britten zelf maakt dit niet zoveel uit, daar de lonen ook hoger zijn, maar voor toeristen is het af en toe wel even slikken. Zo kost een pakje sigaretten al bijna 8 euro en ben je voor een simpel patatje met al zo’n 3 euro kwijt. In veel Londense eetgelegenheden maak je Amerikaanse toestanden mee. Zo is het normaal dat je een gratis “refill” krijgt, als je een grote beker frisdrank bestelt.

Annie hou jij me tassie even vast…..

Hahahaha…niks geen koffers meer mee. Ik trap er niet meer in. Ik sjouw me elk jaar gek en doe de helft van die klerenkast die in die koffer zit gepropt niet aan. Nee nee, Wampie wordt verstandig! Een reistasje dus aangeschaft. Liep er zo tegenaan bij het Kruidvat. en nog wel op wieltjes ook. Dat gaat helemaal goed komen met mij dit jaar! Maar o guttegut, wat zal ik meenemen? Dat wordt natuurlijk uren voor die kast turen wat er wel en niet mee kan. Iets voor warm en iets voor koud, iets voor sjouwen en iets voor uitgaan…. Wamp…denk eraan, je neemt die reistas mee en géén koffer! Hoe zit dat eigenlijk met dat klimaat daar?

 

Het Verenigd Koninkrijk kent een gematigd, veranderlijk, klimaat met veel invloed van zee, door de overheersende zuidwestenwind. De gemiddelde temperatuur bedraagt 15 graden Celsius in de zomer en 5 graden Celcius in de winter. Uitschieters naar 30 en -10 graden Celcius komen zelden voor. De gemiddelde jaarlijkse neerslag bedraagt meer dan 1600 mm in de bergachtige gebieden in het noorden en het westen, en 800 mm in het midden en oosten van het land. De neerslag valt in alle seizoenen, maar gemiddeld is de periode van maart tot juni het droogst en die van september tot januari het natst.

Het gemiddeld aantal uren zon varieert in de zomer van vijf in Noord-Schotland tot acht op het eiland Wight en in de winter van één uur in het noorden tot twee in het zuiden. In Londen is juli de warmste maand (13 tot 22 graden Celcius). De koudste maand is daar januari (2 tot 6 graden Celcius). De droogste maanden in Londen zijn maart en april. De natste maand is daar november.

Ook maar een parapluutje meenemen voor de zekerheid. Je kan niet weten….

 

En de mensen? Hoe zat het ook al weer met die mensen daar. De keren dat ik in Londen, Brighton en Wales was, kan ik me herinneren dat het zulke beleefde mensen waren. Dat alles gewoon zo heerlijk netjes gaat. Maar ja, er zal best wel wat veranderd zijn inmiddels. Midden 1999 werd de bevolking van het Verenigd Koninkrijk geschat op 59,5 miljoen inwoners, waarvan ongeveer 52,7 miljoen woonachtig in Engeland en Wales, 5,1 miljoen in Schotland en 1,7 miljoen in Noord-Ierland. De bevolkingsdichtheid is ongeveer 241 inwoners per vierkante kilometer. De meerderheid van de bevolking is geconcentreerd in de stedelijke gebieden. Ongeveer 90 procent van de bevolking woont in steden of stedelijke gebieden. 53 procent woont in gebieden die 100.000 of meer mensen herbergen. Ondanks het aantal stedelijke gebieden dat de laatste 15 jaar is toegenomen is de omvang van de bevolking, die in deze gebieden woont, relatief stabiel gebleven. Op een beroepsbevolking van circa 29,6 miljoen was in juli-augustus 2000 het werkloosheidspercentage 5,5 procent. Vandaag de dag zijn er ongeveer 7,19 miljoen mensen die in Londen wonen en werken.

 

Zulke mensen moeten ook bestuurd worden natuurlijk! Het Verenigd Koninkrijk is een constitutionele monarchie; sinds 1952 is koningin Elisaheth II het staatshoofd. De Britse monarch is ook staatshoofd van de meeste landen die deel uitmaken van het Britse Gemenebest, het losse samenwerkingsverband van de meeste landen die in het verleden deel uitmaakten van het Britse koloniale imperium. Met een korte onderbreking tussen 1649 en 1660 (toen Engeland een republiek vormde onder Cromwell) bestaat de monarchie sinds 1066. Sinds ’the Act of Union’ vormen Wales, Schotland en Ierland sinds respectievelijk 1542, 1707 en 1801 samen met Engeland het Verenigd Koninkrijk. In 1921 heeft de huidige republiek Ierland zich hiervan afgescheiden. Als staatshoofd heeft de koningin de bevoegdheid het parlement te ontbinden, ze ondertekent wetten en verdragen en spreekt oorlogsverklaringen uit. In de praktijk wordt het landsbestuur uitgeoefend door de regering, die steunt op een meerderheid in het parlement. Sinds mei 1997 is de Labour partij aan het bewind onder Tony Blair.

De volksvertegenwoordiging, the Parliament, kent twee Kamers (Houses): het Lagerhuis (House of Commons) en het Hogerhuis (House of Lords). Het Lagerhuis, bestaande uit 659 leden die gekozen worden volgens een districtenstelsel, heeft wetgevende bevoegdheden en controleert het beleid van de regering. Het 1272 leden tellende Hogerhuis bestaat uit edellieden, van wie slechts een gedeelte actief is, 26 hoge geestelijken en 26 leden met juridische bevoegdheden. De taak van het Hogerhuis is het controleren en amenderen van wetgeving van het Lagerhuis. In de praktijk worden de zittingen slechts door zo’n 380 leden bijgewoond, voornamelijk door gekozen edellieden die echt in de politiek zijn geïnteresseerd. Het politieke partijensysteem, dat al sinds de 18de eeuw bestaat, is een belangrijk element voor de werking van de  grondwet. Het huidige systeem hangt af van de bestaande politieke partijen, die elk hun politiek aan de districten voorleggen ter goedkeuring; in de praktijk zijn dit vaak verkiezingskandidaten van de grote partijen. Een systeem van vrije registratie voor politieke partijen werd in 1998 ingevoerd. Het regionaal en lokaal bestuur in het Verenigd Koninkrijk wordt hoofdzakelijk uitgeoefend door 64 county councils en 484 district councils. Een hoger echelon vormen de elf regio’s, echter hebben deze slechts een administratieve functie. Zowel wat betreft benaming, structuur als functie zijn er aanzienlijke verschillen tussen de lokale organen. Zes agglomeraten, waaronder Groot Londen en Groot Manchester, zijn een soort stadsgewest (‘metropolitan counties’) met aanzienlijke bevoegdheden. Hoewel Noord-lerland constitutioneel gezien een apart landsdeel is, vormt het bestuurlijk gezien een deel van het Verenigd Koninkrijk; ook Wales en Schotland hebben een enigszins bijzondere positie. Er zijn aparte ministers voor Wales, Schotland en Noord-lerland.

 

Londen heeft een zeer rijke geschiedenis. De stad is ontstaan in de Romeinse tijd en bestaat dus al enkele duizenden jaren. In die periode is er veel gebeurt. De stad kende veel voorspoed, maar ook veel rampspoed.

Zoals de grote brand van 1666, die een groot deel van de stad in de as legde, de pestepidemieën die veel levens eisten en de zware bombardementen tijdens de tweede wereldoorlog. De stad werd ook het handelscentrum van Engeland. Er vestigden zich veel mensen en later werd de stad ook tot hoofdstad benoemd. Tegenwoordig is Londen één van de grootste en bekendste steden ter wereld. Het is het handelscentrum van Europa en alle grote financiële instellingen hebben hun hoofdkantoor in Londen. Er gaat geen dag voorbij, of de stad is wel in het nieuws. In deze sectie wordt je meegenomen op een tijdsreis, die begint in de Romeinse tijd en eindigt in de 20ste eeuw. Alle belangrijke ontwikkelingen die de stad heeft meegemaakt, komen uitgebreid aan bod. Zodoende krijg je een goed beeld van de vele verschrikkingen die de stad heeft moeten doorstaan, maar ook van de vele feesten die de inwoners hebben gevierd.

 

Nou alleen nog wat over de geografie en dan stop ik met de vorbereidingen op dit vlak. Het zou anders al te saai worden. Algemene dingen zijn belangrijk om te weten, maar we moeten vooral leuke dingen gaan doen. Festivals bekijken en andere bezienswaardigheden. Weten waar de leukste stratjes zijn en welke uitvalshoeken Londen kent! We hebben niet voor niks een visitor travel card aangeschaft! Maar vooruit de geografie dan nog even! Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland wordt gevormd door een eilandengroep in het noordwesten van Europa met een oppervlakte van ongeveer 244.000 km2 (Engeland 130.400 km2, Schotland 78.800 km2, Wales 20.800 km2 en Noord-Ierland 14.100 km2). Groot-Brittannië, bestaande uit een groot eiland en een aantal kleinere, omvat de koninkrijken Engeland en Schotland en het prinsdom Wales. De provincie Noord-Ierland (Ulster) vormt samen met de Ierse Republiek het op een na grootste eiland. Het land grenst in het noorden aan de Atlantische Oceaan, in het oosten aan de Noordzee, in het zuiden aan het Engelse Kanaal en in het westen aan de Atlantische Oceaan en de Ierse Zee. Van noord naar zuid is het land 960 km lang. De grootste afstand van west naar oost is 480 km. Engeland wordt gedomineerd door laagland. Hoger gelegen gebieden zijn het Pennisch Gebergte (tot 640 m), de Yorkshiremoerassen (tot 450 m), het gebergte van Cumbria (tot 1.000 m) en Cornwall (tot 620 m). De grootste bevolkingsconcentraties vindt men in de regio South-East – waarbinnen Groot Londen valt – de Midlands (Birmingham), de conglomeraten rond Liverpool, Manchester, Leeds en Sheffield en de regio’s Cleveland en Tyne & Wear in het noordoosten. Wales heeft voor het overgrote deel een heuveachtig of bergachtig landschap met de Snowdonpeak als hoogste punt (1.085 m). De bevolking woont voor twee derde in de zuidelijke valleien en de kuststroken. De grootste steden zijn Cardiff, Swansea, Newport en Wrexham. Meer dan de helft van het oppervlak van Schotland bestaat uit de schaars bevolkte hooglanden (tussen 100 en 1.300 meter hoog) en de noordelijke eilanden (Hebriden, Orkney- en Shetlandeilanden). De hoogste berg is de Ben Nevis in de Schotse hooglanden (tot 1343 m).

 

Van de bevolking woont driekwart in het centrale Schotse laagland, met Edinburgh, Glasgow, Aberdeen en Dundee als grootste steden. De meeste steden in Noord-Ierland, waaronder Belfast en Londonderry, liggen in de rivierdalen van het laag- of middengebergte. Het hoogste punt (852 meter) ligt in het Mournegebergte. De officiële taal van het Verenigd Koninkrijk is engels. In wales, vooral het Noorden en Westen, spreekt echter een vijfde deel van de bevolking ook Welsh. Bron: EVD

 

she walks in beauty by Lord Byron, George Gordon (1788-1824) She walks in beauty, like the night Of cloudless climes and starry skies; And all that’s best of dark and bright Meet in her aspect and her eyes: Thus mellow’d to that tender light Which heaven to gaudy day denies. One shade the more, one ray the less, Had half impair’d the nameless grace Which waves in every raven tress, Or softly lightens o’er her face; Where thoughts serenely sweet express How pure, how dear their dwelling-place. And on that cheek, and o’er that brow, So soft, so calm, yet eloquent, The smiles that win, the tints that glow, But tell of days in goodness spent, A mind at peace with all below, A heart whose love is innocent!

 

the living juliet by William Shakespeare (1564-1616) He jests at scars that never felt a wound . . . But, soft! what light through yonder window breaks? It is the east, and Juliet is the sun! Arise, fair sun, and kill the envious moon, Who is already sick and pale with grief, That thou her maid art far more fair than she. Be not her maid, since she is envious; Her vestal livery is but sick and green, And none but fools do wear it; cast it off. It is my lady; O, it is my love! O, that she knew she were! She speaks, yet she says nothing. What of that? Her eye discourses, I will answer it. I am too bold, ’tis not to be she speaks:

Two of the fairest starts in all the heaven, Having some business, do intreat her eyes To twinkle in their spheres till they return. What if her eyes were there, they in her head? The brightness of her cheek would shame those stars, As daylight doth a lamp; her eyes in heaven Would through the airy region stream so bright That birds would sing and think it were not night.

 

Eindelijk is het zover… We kunnen gaan. Het huis is aan kant, de bloemen hebben zoveel water dat ze de eerst komende dagen er tegen moeten kunnen (en stiekem hoop ik toch dat hier een regen of onweersbuitje komt-jammer voor de thuisblijvers), de vogels hebben eten en drinken in het voren, de reistas staat gepakt en m’ rugzak zit vol. De auto staat verwachtingsvol te wachten om lang te mogen parkeren op P3 en ik kan niet slapen…. Ik draai en ik tol en luister bijna alle radioprogramma’s af tot het tijd is om op te staan. Om drie uur houd ik het niet meer uit en stap m’ bed uit. Dan nog maar even e-mailen of zoiets. Ik stuur een ieder nog een e-kaartje als laatste groet en eindelijk is het half 5 en sluit ik alle deuren en ramen en vooral de voordeur achter me! Het is zover…..ik ga!!! Ik sluip door het donker met een geratel van wieltjes achter me van de reistas en zeul de boel achterin de kofferbak. Zachter dan zacht kan ik de motor niet starten. Tja, dan maar wakker de buren! Ik glij door de straat op weg naar H. De Pleyroute ligt er stil en verlaten bij. Bij de flat loopt notabene iemand in pyama een puppie uit te laten….nou vraag ik je…nee dat heet vakantie!!! Al snel is ook H. beneden. De vakantie kan beginnen. Ook hij laat alle zorgen daar waar ze horen…..achter de voordeur! De auto kan ik niet houden. Met een gangetje van 150 kachel ik richting Utrecht-Amsterdam-Schiphol! Bang om te vroeg te komen. drinken we onderweg in een benzinestation een kop veel te hete koffie maar zoals H. al steeds melig vraagt….zijn we er al?……zo zijn we niet te houden en vervolgen onze weg met 150 km. Behalve dan na de afslag Haarlem/AMC want daar zijn de flitsers ook ’s nachts in werking!

 

We zijn d’r bijna….we zijn d’r bijna…maar nog niet helemaal! We gingen in het donker weg maar het is nu al aardig licht! We kunnen al goed om ons heen kijken hoe we de rare draaien naar Lang Parkeren P3 moeten maken. Tjonge wat is het toch ook altijd weer een reuze parkeerplaats. Ik vrees dat het wel vol zal staan na die zwarte zaterdag en zondag. Maar nee, mensen schijnen toch weer meer in het openbaar vervoer te gaan geloven. De parkeerplaats staat weliswaar vol maar we hoeven ook niet uit te wijken naar een andere. Dat valt dan alweer mee! Sterker nog, we vinden een parkeerplaatsje dat redelijk dicht bij de pendelbussen staat. Goed onthouden….voetbal….rij 111! H. zegt nog gekscherend “dat zal me wat worden een Wampie die op 111 staat, een redelijk gekkengetal”. Had hij z’n mond maar gehouden! Maar kom aan, niet op de zaken vooruit lopen, ik vertel verder.
Een luie buschauffeur zit al rokend op een muurtje te wachten tot zijn bus vol zit zeker. Man, kom op…we willen weg…we willen de vertrekhal niet alleen ruiken, we willen erin!

Maar goed, een sigaretje is ook nooit weg natuurlijk. Straks kunnen we toch een hele tijd niet roken! Eindelijk vertrekt de bus. Dichter en dichterbij komen we bij Schiphol en vertrekhal 1 waar bij de Holland handling balie de tickets klaar liggen!

Hij zet ons precies af op de plek waar we zijn moeten. Da’s al beter! De tickets komen na enig gezoek (wat een moeilijke naam is toch le Comte want ligt het nu bij de L of bij de C?) tevoorschijn, inclusief de visitor traveller cards en de hotel vouchers.

Kan niet meer mis gaan…. Ssssst Wampie, je loopt op de zaken vooruit!

 

De tickets zijn anders dan anders. We hebben electronische tickets. Dat is even wennen. Geen “scheurkalender boekje” maar een brief met gegevens! Nou ja, ook goed. Als we maar in engeland komen! We wandelen naar de incheckbalie. Tjonge, twee uur van te voren inchecken. Wat een gedoe! De electronische tickets werken want we worden soepel na het tonen van de brief en de paspoorten verder geholpen. Nu de bagage nog. Hans vindt het maar onzin om zo weinig bagage in te checken. Had hij immers ook in een tasje mee het vliegtuig in kunnen nemen. (en gelijk heeft hij, achteraf bekeken) Maar goed, de bagage wordt gelabeld, alles gaat goed en we kunnen door de douane! So far, so good! Ook bij de douane gebeurt er niks raars. De lampjes branden groen en er gaat geen zoemertje af! Kijk dat noem ik nou nog eens vliegen met KLM! Geen vuiltje aan de lucht…. We zwalken de tax free winkeltjes af maar vinden niks van onze gading. We wachten wel tot we in Londen aankomen. Koffie om wakker te blijven is natuurlijk nit te versmaden. En je mag zelfs roken in de bars en restaurants. Dat valt alweer mee! Een sjacherijnige ober helpt ons en we moeten wel een kwartier wachten op wisselgeld want meneer heeft niet genoeg. (en ik vertik het om een grote fooi aan die sjacherijn te geven) Wisselgeld?? O jee, ja, helemaal vergeten. Ik trek een nummertje bij de bank en….er zijn nog 14 wachtenden voor me. Eindelijk aan de beurt na de Egyptische ponden en de turkse lira’s en alle munteenheden meer die ik voorbij heb zien komen. Of ik ook voor 3,30 euro iets wil afsluiten dat ik als ik geld overhoud geen provisie meer hoef te betalen. Want stel dat ik geld overhoud dan….. Nou mevrouw laat maar, want ik ga lekker alles opmaken. Ze moet er wel om lachen, die dame achter het loket! En volgens mij geeft ze me nog stiekem gelijk ook! Dan wordt het toch tijd om naar de gate te gaan. Gate 8 hebben we. Dat valt mee en is niet ver lopen.

 

Al snel kunnen we het vliegtuig in. Ik verbaas me altijd weer dat als de stewardessen klaar staan om je boarding pas in te nemen, de hele meute in één keer op staat en in kolonne in die rij gaat staan. We blijven dus nog lekker even zitten op de stoelen en laten de anderen wel hutje mutje staan. Dan komt er een einde aan de rij en gaan ook wij het toestel in. De lange slurf door en dan stoelen 49 f en g. Lekker….twee stoelen aan de zijkant. Hans aan hat raam. Ik ken de lucht zo onderhand wel! En dan begint het….. Lady’s and gentlemen, dames en heren…welkom aan boord van de KLM boeiing huppeldepup. We hebben enoge vertraging want zoals u wellicht gemerkt zult hebben was er rond 6 uur een aantal stroomstoringen op Schiphol. (o ja? niks van gemerkt) Dit heeft tot gevolg dat alle bagage van diverse vluchten op andere bestemmingen binnen de bagageruimte is gekomen en dat bagage van sommigen van u nog nite in het vliegtuig zit. Wij vragen U om Uw begrip voor dit oponthoud. De vertraging bedraagt ongeveer drie kwartier tot een uur. Jeetje! Dat wordt hangen in zo’ vliegtuig. We proberen maar even de ogen dicht te doen maar al gauw zien we karretjes aankomen met restanten koffers en andere bagage.Enfin, we hebben er alle vertrouwen in dat het goedkomt! We vliegen immers KLM!

 

Eindelijk, eindelijk, kunnen we weg. Captain Berghoofd en zijn crew wenst ons een prettige vlucht naar zonnig Londen! We nemen de Noordoostpolderbaan en taxien dus wel een aardig eindje.

Dan gaan de motoren voluit en als een veertje gaan we de lucht in. Langzaamaan wordt alles kleiner en kleiner. Op beeldschermen in het vliegtuig kan je alles volgen. De snelheid, de hoogte, de temperatuur en je ziet steeds een klein vliegtuigje verder op de landkaart gaan. Leuk gedaan! Het is ongelofelijk helder weer. En als je dan bij Londen komt dan vlieg je letterlijk een citytours by air! Alles kan je zien. Hyde Park, Buckingham Palace, De Tower Bridge. Het ontneemt je gewoon even de adem! Zo prachtig is het. En je weet gewoon niet waar je moet beginnen met fotograferen!

 

We vlogen hard. Want de piloot wilde de geleden tijdschade inhalen. Dat is hem aardig gelukt moet ik zeggen. Maar ja, het kostte ons wel een snelle vlucht en je wil zo graag dat het langer duurt. Maar goed, in Londen zijn is ook fijn. De landing ging wat wiebelig maar de wielen stonden veilig aan de vloer en de tijd was ingehaald. Ingehaald? Ja zeker! Of toch niet? We bleven en bleven maar staan daar op airport Heathrow. En eindelijk horen we de stem van onze gezagvoerder weer door de luidspeakers. Dames en heren, onze welgemeende excuses maar het is zo druk momenteel dat er geen gate beschikbaar is om u heen te brengen. Pffff weer wachten…… Na een kwartiertje schettert hij weer door de microfoon dat we naar de gate kunnen. Gate 21. Dat valt mee, een kwartiertje is te doen. Al lokt Londen nu wel erg! Maar we wachten en wachten maar. Zo’n tien minuten later schalt het opnieuw door de luidsprekers. Lady’s and gentlemen, wij hopen niet dat u het ons erg kwalijk neemt maar de voornoemde gate is kapot. Men stelt alles in het werk om dit zo snel mogelijk te verhelpen. Ik hoop dat U net als wij kan keepen smilen….

 

En zo wachten en wachten we maar…… En wachten we maar……. En wachten we nog even…… Totdat…… Dames en heren, de gate valt niet te reparenen, we zijn genoodzaakt naar een plek op het vliegveld te taxien. Daar zal u opgewacht worden oor iemand die u de snelste weg naar de bagage banden zal leiden. We wensen U een prettig verblijf in Londen blablabla! Maar gelukkig, we kunnen er nu snel uit! Een vliegtuig is heel leuk, maar dan moet ie wel vliegen en niet uren stilstaan. Langzaamaan komt het toestel weer in beweging en we kunnen naar een plek vlakbij de bagagebanden. Ach, alle goede en minder goede dingen gaan in drieen denk ik dan altijd maar. Nu kan er niks meer gebeuren….toch??????

 

Het is warm in Londen. Als we het vliegtuig uitstappen voel je meteen de warmte op je af komen. Niks geen Londens weer maar toch wel heerlijk voor de vakantie! Langs een smal trapje in een smalle gang worden we geleid naar de ruimte waar de bagage op ons wacht. En we staan en we staan. Mijn reistas komt als eerste. Nu die van H. nog. En we wachten en we wachten.

Tja, er is ook bagage uit Malta op deze band dus wellicht komt hij er straks wel aan. Totdat……totdat er een vriendelijke dame naar ons toestapt en vertelt dat we even een formulier moeten halen want dit is alle bagage die er is. Door de stroomstoring in Holland is er veel achter gebleven of naar andere landen getransporteerd. Ook dat nog!!!!! We lopen naar een engelssprekende KLM dame die ons de formulieren overhandigd. Lastige engelse vragen moeten we invullen maar uiteindelijk is het formulier ingevuld. Excuses, excuses, maar als de bagage terecht komt dan komt die ook zo spoedig mogelijk naar Engeland! Ja……daar hebben we nu wat aan!!!!?????? Sommige mensen wachten op het volgende vliegtuig om te kijken of daar  misschien de bagage bijzit maar daar hebben WIJ toch echt geen zin in. Wij willen vakantie vieren en we halen wel wat onderweg aan scheerspullen en ondergoed of t-shirt! (op kosten van de KLM natuurlijk hahahahaha – alle bonnetjes bewaren!)

We laten dus lekker de Heathrow bagageboel voor de boel en gaan op zoek naar een uitweg ofwel een metrostation. We willen tenslotte nu onze visitor traveller cards weleens proberen. Iets moet er toch goed gaan op deze vakantie! Kijk en al het volgende hebben we in eigen hand! Nu is ht onze beurt. En semi vrolijk (want een beetje zorgen om die reistas met net nieuw gekochte broeken en sokken hebben we toch wel) verlaten we even later de aankomsthal. Wat een drukte op Heathrow. Wat een luchthaven!! Maar dan zien we toch het bordje “underground”. en die zochten we! We willen met “THE TUBE” want zo noemen de engelsen de metro, naar het Londense reizen. Nou is zo’ metro een verhaal apart. Onze hele vakantie hebben we ons erover verbaasd en er foto’s van gemaakt. Zo keurig als je denkt dat die Engelsen zijn….zo smerig en slordig zijn die metro stations en kabels en tunnels en noem maar op. Maarrrrr…..de visitors traveller card werkt!

 

Allemensen, het lijkt wel of je hiervoor gestudeerd moet hebben hahahahaha…. Je kijkt waar je heen moet. Nou euh…..Paddington Station dan maar, dat lijkt wel dichtbij! Dan kijk je naar de kleur die de lijn heeft die je moet hebben. die kleuren hebben dan weer namen. Zoals bijvoorbeeld Jubilee lijn of Picadilly line, Central line of Circle line, District of Bakerloo….enfin, noem maar op. En op al die lijnen zitten de tussenstations. Niet op elk station is een verbinding met een andere lijn. dus kijk goed of je naar een gevuld of een open rondje kijkt. De open rondjes geven aan dat je over kunt stappen en vaak staat er wel onder welke lijnen dat dan zijn. Sommige lijnen hebben alleen ook omleidingen of tussenschakelende routes…daar snap ik tot op de dag van nu, na al die dagen Londen, nog niks van hahaha

 

Hellup, griezels, allemensen…wat een diepte ga je in! Roltrappen van wel 30 meter naar beneden. en dan niet eentje …nee effe twee van die trappen. Alsof je levend begraven gaat worden. Maar eng is het niet want die underground leeft! Niet zo fantastisch als in Parijs, maar toch heel accceptabel!

 

Er ligt eigenlijk een Londen onder Londen. Als je de roltrappen of gewone trappen (3 maal raden wat prettiger is hahahaha) bent afgegaan, dan volgen de ellenlange gangen nog eens. Een wirwar van gangetjes. En als je dan eindelijk bent waar je denkt te moeten zijn, dan krijg je de volgende keuze: Neem je platform 1, 2, 3 of 4? Pfffff en weer kijken op de kaarten dus.

Volg de stations…. euh, de één is heen en de ander is terug….dus …….naja…een platform dus waar je goede metro komt die je de goedekant op brengt. ( Jullie willen niet weten hoe vaak het mis ging bij ons)

 

Sta je dan op het perron, dan voel je eerst een enorme vlaag wind, die overigens heel verkoelend werkt in die verstikkende hitte van de ondergrondse gangen, en dan hoor je een oorverdovend gedender. De metro is in aantocht. Langs de roltrappen vind je trouwens altijd reclameborden van musicals of bedrijven maar ook van de metro zelf. 1588 Gewonden en 1 dode vielen er het afgelopen jaar door ongelukken met de metro. Het valt op zcih nog wel mee als je zo’n geweld op je af ziet komen. en ik moet zeggen dat je uit automatisme al een respectabel stapje terugzet bij aankomst van al dat geweld!

 

Constant hoor je getetter van omroepers door luidsprekers heen. Een teken van veel leven onder de grond. Ze kondigen de stations aan, waarschuwen je voor pickpochets (tasjesdieven), ze vertellen waar de vertragingen zich bevinden en vooral ook waarom. Je wilt niet weten hoe vaak er aan een noodrem wordt getrokken in de metro’s van Londen! En het kost je maar 10 pond hahahaha. Trouwens volgens H. en mij kosten alle overtredingen daar maar tien pond. Ook zwartrijden en te hard rijden en door rood rijden….en wie weet wat nog meer….Wel lekker makkelijk rekenen natuurlijk. Enfin maar wat je het aller aller vaakste en meeste en duidelijkste hoort is; MIND THE GAP Ofwel, pas op het gat tussen de uitstapdrempel en het perron…. Het is zo veelvuldig gezegd dat je het ook overal op souvenirs vindt. Op mokken en sleutelhangers. en het is zo veelvuldig gezegd dat als je ‘avonds in bed ligt, het nog hoort. Het is zelfs zo veelvuldig gezegd dat je zelf overal begint te roepen; MIND THE GAP

 

En dus stap je heel voorzichtig…..MIND THE GAP…in…maar niet al te voorzichtig want voor je het weet hoor je een gepiep waar je de eerste keer geen raad mee weet, maar wat betekent dat de deuren alweer achter je sluiten. En hou je dan maar vast….. aan een knuppel, een stang naast je of boven je…of zoek als de bliksem een stoel of hangplek (ja want die kennen sommige metro’s van na 1996 ook) want de metro zet zich met een schok in beweging en is binnen no time in volle vaart! OE-OE-OE-OERENDHARD razen zij dan de tu-unnels deur…….

 

Door lange donkere tunnels raas je voort. Heen en weer geschud en gewiegd door het geschommel van de metro op de rails. Je ziet ook veel mensen slapen in metro. Het wiegeffect….. Maar niet alleen onder de grond ga je. Regelmatig vertoef je je ook bovengronds. Je verbaast je dan over de aanleg van die kabels. Een puinhoop van draden waar iedereen bij kan (niet dat je het in je hoofd haalt hoor…..want er zal wel diks troom op die dingen staan) en waar allerlei terroristische acties wel bij zouden kunnen varen!

 

Niet zoals in Parijs, sta je om de haverklap stil. De tussentijd tussen stations is hier veel langer. Tijd om een kort dutje te doen heb je dan ook wel. Maar kom je dan bij een station, dan ben je ook meteen klaar wakker, want de ferme stem krijst door de luidsprekers het aankomende station aan, de remmen beginnen als gekken te piepen, de metro schiet in de ankers en je staat met een ruk stil…gevolgd door.. !!….MIND THE GAP-MIND THE GAP-MIND THE GAP-MIND THE GAP….!! En dan stap je dus rap uit. Uitgaand verkeer heeft voorrang. Oh heerlijk Engeland die zich nog zo aan de regels houdt!

 

Niet alleen veel Londenaren, toeristen, omroepers of vriendelijke medewerkers van de metro die je altijd-voor je er ook maar om vraagt- verder willen helpen, werken onder de grond maar je vindt er ook regelamtig winkeltjes waar ik weet niet hoeveel kranten worden verkocht vol laatste roddels, en waar drinken (vooral alcohol en vruchtensapjes) en snoepgoed wordt verkocht (vooral chocolade en chips) en waar kunstenaars/artiesten hun laatste werk ten gehore brengen! Zo kwamen we natuurlijk gitaristen tegen maar ook een schitterend, melancholisch spaans zingende zangeres en een saxofonist waarvan we dachten dat hij een complete brass band bij zich had maar wat een geluidsbandje bleek te zijn waar hij zelf bij mee speelde op zijn saxofoon. Soms snapte je niet waarom die mensen zich toch onder de vloer bevonden en niet boven op de planken van gerenommeeerde theaters!

 

Genoeg over de metro. Want uiteindelijk kom je natuurlijk wel ergens aan. Tenminste dat is wel de bedoeling. Als je alle gangen weer door bent en de trappen en/of roltrappen op dan kom je weer in de frisse buitenlucht. De zon doet je ondanks de schelle verlichten ondergronds nog zeer aan de ogen! Zo kwamen wij uit op Praedstreet versus Edgware street. Bij Paddington Station dus!

 

Wat waren we blij dat ons eerste experiment metro zo geslaagd was dat we in ieder geval waren uitgekomen wat de bedoeling was! Regelmatig de eerste fout gegaan maar dat mocht de pret nu helemaal niet meer drukken nu we midden in de Londense drukte stonden. Onwennig kijk je eerst om je heen want je bent dan weliswaar heel dichtbij je hotel op zo’n metrokaart, maar hoe dichtbij is dat in werkelijkheid dan wel? Gelukkig hebben we bij onze reisbescheiden niet alleen een metro en buskaart gekregen maar ook de kaart van Londen. Tenminste…een groot deel van Londen (zo zal later blijken-maar nu blik ik alweer vooruit) We zoeken een plekje op waar we eens rustig kunnen gaan bekijken waar we staan. en steken …..EINDELIJK….weer eens een sigaretje op. (tja Londen kent veel no smokers area’s) Slim van H. om op een hoek te gaan staan van straten, want nu kunnen we zien hoe de andere straten hier heten. zo bepalen we ons punt op de kaart. Gelukkig…het valt mee…..we moeten de Spring street naar beneden en komen dan direct uit op SUSSEX GARDENS We zijn toch wel gammel hoor en sjouwen de tassen (gelukkig de zwaarste op wieltjes) over de hete straten. De eerste indruk van de wijk doet gezellig aan. Diverse oude pubs (wat zullen we ons vermaken!) en gezellige winkeltjes komen langs ons op. Dan komen we in een hele statige straat die vol staat met huizen met pilaren….allemaal gelijk aan ons hotel….maarrrrr…..allemaal andere namen! Da’s een puzzel…want hoe weet je nou welke kant je op moet? Kijk eens links (vooral links in Engeland hahahaha) en kijk eens rechts…en ja hoor. We vinden waar zijn moeten!

 

Wat een prachtige straat. Wat een schitterende oude huizen die allemaal hotels zijn geworden. Een echte Griekse wijk zie je. Griekse stijl huizen. wit, statig en met zuilen ervoor! Elk van deze hotels wordt gerund door grieken. Zo zullen we merken dat Londen meer wijken heeft waar een bepaalde bevolkingsgroep leeft! Moe, bezweet en warm komen we aan in het hotel waar een aardige griekse dame ons welkom heet. We leggen de situatie van de bagage uit en ze zal erop letten dat de reistas achter de balie neergezet zal worden indien die terugkomt! dan checken we ook in bij het hotel. Voucher inleveren, paspoorten checken en formuliertje invullen! De kamer ligt op de begane grond……YESSSSSSSSS….niet onder of ver bovengronds dus! Kamer 407 krijgen we tot onze beschikking gedurende ons verblijf! Een schitterende drie-persoonskamer met tv en fohn, met bad (JOEPIE!!) en douche. Zelfs een entree met tussendeur hebben we! (maar wat zullen ons nog een verrassingen komen te staan)

 

Zoals het hotel er in volle glorie net zo als op de plaatjes in de folder en reisgids uitziet, zo zien ook de kamers eruit! Hele lieve gordijntjes en kleine raampjes die je omhoog kan schuiven. We hebben uitzicht op een muur maarrrr…..daar zijn we erg blij mee want de zon kan er niet bij en we ontdekken al snel drie schatten van huisdieren. De duif en de doffer hebben een jonkie en die voeden ze precies op een richel voor ons raam op!

 

Aaaahhhh wat lief…..dat hebben wij weer. Zie je wel dat als wij op vakantie gaan en los zijn van reisbureaus en reistoestanden, alles weer goed komt! Nu eerst de verhitte en bezweette handen, voeten en gezichten eens verfrissen. O jee!!!! Een mengkraan????? Zoiets heb je toch nog nooit beleefd. De kraan geeft twee stralen, een warme en een koude. Maar het zijn ook echt twee stralen. De douche kan je niet eens uitvouwen want dan verzand die in kreukels waardoor er geen water mee uit komt. De electriciteit gaat op 115 of 230 volt en mijn eigen fohn zegt pfieuuuuoeewwwww en dan niks meer…. Hahahahahah, we hebben de grootste lol. Dan maar even een sigaretje en de BBC opzetten. De weersvooruitzichten zijn positief! Niks geen rainey London voor ons!

 

En dan begint zo’ reis pas helemaal echt. Je bent gesettled in je hotel. Je weet in ieder geval waar je altijd weer naar terug kan keren want je hebt je stekkie en een plek om te slapen! Je hebt je ontdaan van alle onnodige reisbalast en een rugzak met een stuk minder gewicht kan je nu om je schouders dragen. De papieren opgeborgen want ook die hebben we niet nodig dussss…upsaydaisy….we trekken Londen in! Toeristen zijn we. We willen alle ins en outs maar vooral alle bezienswaardigheden bekijken! En wat is het eerste waar we aan denken als we aan Londen denken. Maar natuurlijk…dat prachtige gebouw met zijn schitterende brug, die we vanuit de lucht al konden bewonderen THE LONDEN TOWER (BRIDGE) Maar vooral zijn we hollanders en we snakken naar een bak koffie! Terug naar Paddington Station dus op de Praedstreet al snel door ons omgedoopt tot de “praatstraat” want hoe spreek je die naam anders in hemelsnaam uit? Onderweg zien we al meteen winkeltjes om voor H. t-shirts, sokken en dergelijke te kopen en voor mij een portemonnaie want dat onmogelijk grote ding van mij met al die pasjes dat gaat gaat niet werken hier in Londen! Enfin, de net geleegde rugzak zit alweer aardig vol.

Het belangrijkste wat je naast geld en een visitors traveller card nodig hebt is een Londenmap. Een kaart van Londen dus. Neem nou van mij aan….zonder die stadskaart en een metrostationkaart, kom echt NERGENS in Londen! Hoe vaak wij die kaart wel niet gepakt hebben….het is ontelbaar….. Nadat we ook nog contactlenzen vloeistof bemachtigd hebben, de koffie achter onze kiezen en de kaart weer opgevouwen en zorgvuldig opgeborgen, lopen we langs Baywaters. Een prachtige straat langs Hyde Park en het verlengde van Oxford Street. We moeten wel lachen om het feit dat we net de eerste stappen goed en wel in hartje Londen zetten, twee typische engelse taferelen tegenkomen en direct daarna een oernederlands stukje huis tegenkomen!

 

Echt lachen als je net hebt gedacht dat in Londen alles “LEFT AND RED” is en je ineens een knoertoranje huis ziet staan dat notabene dus ook nog Oranjehaven heet en dienst doet als “club” voor gevluchtte hollanders tijdens de tweede wereld oorlog die zich hier bij de Allied Forces kwamen aanbieden. Notabene door koningin Wilhelmina opgericht! En toch vloekt rood dan niet met oranje! En kan links en rechts heel goed samen! Het is een mooi gebouw met ouderwets amsterdamse geveltjes. Het straalt in de zon. En het valt op! Zo Nederlands in zo engels….. Maar we wilden naar de Tower dus hupsakee, geen getreuzel. De zon schijnt fel in de ogen en we slaan een straat in waar de zon in ieder geval een beetje gemeden kan worden. Zo wandelen we naar Paddington Station waarvan we zeker weten dat er een metrostation is! WE nemen onze kaartjes ter hand, wringen ons door de metalen poortjes nadat de kaart door de machine is gefloept en die poortjes automatisch openklapte en banen ons weer een weg door ondergrondse tunnels. Zo grappig dat je onder de grond hier instapt en dan ineens in een heel ander deel van Londen weer uitstapt. Je hebt niets zien veranderen. Alleen de donkerte en duisternis van de tunnels om je heen. En ineens zien de gebouwen er anders uit en is de omgeving een totaal andere dan daar waar je eerder onder de grond verdween.

 

Het gebouw stamt uit 1078 en kent een bloedige geschiedenis. Verscheidene moorden en executies vonden er plaats waaronder die van de zonen van Edward IV in 1483. Nu is het een wapenmuseum en de plaats waar de Britse kroonjuwelen worden bewaard. De Tower bridge werd van 1886 tot 1894 gebouwd en werd geconstrueerd als ophaalbrug om ook grote schepen, die de Thames bevaren, door te laten. De brug bestaat uit twee torens en beide zijn 66m hoog. Voetgangers kunnen van een toren naar de andere gaan ook wanneer de brug is opgehaald. We belandden dus in een geheel ander stukje Londen. Eerst kijken we aangenaam verrast om ons heen. Daar staat het enorme gebouw en mooier nog….daar staat de brug die in ons beider herinnering toch heel anders was en zeker niet zo hoog! Ik mis de beefeaters. Ik mis de oudheid erom heen en zie overwegend grote nieuwe moderne gebouwen die de oude Tower omringen. Ze halen het niet bij de oudheid van die Tower en zijn brug! Maar ze proberen het wel…en dat is jammer. H. en ik staan stil in een pracht monument op Tower Hill waar duizenden namen in gegraveerd staan. We kijken door de nissen naar het grote gebouw erachter, Trinity House. Neptunus staat ons aan te kijken met zijn vork n de hand en heerst over de Thames lijkt het wel! Maar dan trekt toch de Tower!

Later onze reis horen we hoeveel gruweldaden hier gepleegd zijn. Iedereen die hier zat kreeg de doodstraf en die werd niet op een al te gezellige manier uitgevoerd! Daarnaast was je niet zomaar iemand als je in de Tower kwam te zitten. In tegendeel, je moest van heel goede huize komen wilde je vast gezet worden in de Tower. Ooit heeft er iemand enkel maar gevangen gezeten in de Tower en deze is ook de enige geweest die ooit heeft kunnen ontvluchten zo vertelde ons een humorvolle gids. De rest kreeg de kans niet want die waren al dood en aan de wanden van de buitenmuur gehangen voor ze ook maar konden denken aan vluchten. Opgehangen aan de buitenmuren ja, na onthoofding, marteling ook nog eens opgegeten worden door de raven die veelvuldig om dit pand vliegen en vlogen. Zo bleven ze weken daar hangen als skeletten tot het laatste stukje vlees opgepeuzeld was. De gruweldaden van de oude Engelsen. Geen wonder dat er ook zoveel griezelhuizen en musea zijn te vinden in Londen.

 

Ik hoor H. nog zeggen: “Het lijken hier allemaal wel zandsculpturen”. En zelden heb ik zo een treffend woord gehoord voor bouwwerken. Want ja, het lijken inderdaad allemaal zandsculpturen. Niet alleen de Tower maar al die andere ook! De Tower overteft het wel met alle torentjes en kantelen. Je zou het zo op het strand neer willen zetten. We gaan zitten op de trappen voor een groot glazen gebouw dat van geen meter bij de oude Tower past. We zijn net de kassa’ s langs gelopen en moeten even bijkomen. Je kan ook overdrijven! We wisten dat Londen duur was en we zijn heus niet van die zuunige hollander, maar dit is toch wel belachelijk. De entree bedraagt 13,50 pond exclusief alles. Dus niks niet brug en niks niet toren, maar alleen de Tower en zijn kroonjuwelen. Reken mee…dat is dus 13,50 pond maal anderhalf…is 20,25 euro…is ongeveer 45 gulden. Ja ik weet het, ik mag niet meer omrekenen naar guldens maar het doet me wel terugdeinzen en veinzen. Allemensen dit zijn pas gruweldaden!!!!!! Ik ben geen vrek, ik ben ook nog eens op vakantie en let niet zo op geld maar dit is toch niet menselijk meer…… Ik bouw ze liever zelf van zand dan dat ik dat nu tijdens mijn eerste uren in Londen neertel. Och jee wat zal me nog te wachten staan verzucht ik op de trappen. en steek nog een betaalbare sigaret op die ik eens zo duur vond toen ik nog in Nederland was. (inmiddels ook in de wetenschap verkerend dat een pakje shag-ook nog in Hans’ koffer gebleven- dus 30 gulden kost!) Londen….Londen…je kan ook overdrijven!

 

Natuurlijk wandelen we de brug over. Dat zijn wij zo gewend van onze andere uitstapjes. In Rotterdam lopen we immers twee bruggen waarvan één nog wel twee keer. De brug is compleet van staal en ziet er oud en niet goed onderhouden uit. De torens daarentegen zijn zo schoon als wat en juist die had je zo graag wat oud en verwaarloosd willen zien. Ik moet trouwens zeggen dat de meeste gebouwen in Londen heel goed onderhouden zijn. Ze zijn schoner dan schoon en vooral schoner dan Londen zelf is!

 

Aan de andere kant blijkt ook weer een heel andere wereld te liggen. ik val van de ene in de andere verbazing zal gedurende deze reis blijken. Ik waan me in de tijd van James Onedin, een programma wat ik altijd op de voet volgde met captain Bains en captain Onedin. We komen terecht in de haven afdeling. Achter de “wharfs”…de werven zoals de Butlerwharf, The ContainerHouse,  en vele anderen vind je allemaal opslagplaatsen en piepkleine winkeltjes. Alles is in originele staat gehouden. Alles ruikt bijna nog naar kruiden en vis. Alle attributen die vroeger nodgi waren om de handel op de wal te krijgen zijn nog aanwezig. Stil loop ik rond,…..in verwondering en bewondering…..

Wat is het hier oud en wat is het hier mooi! Winkeltjes met hoge rekken vol kruiden en thee en koffie. Winkels vol stangen en rekken met stoffen. Kleine visserspubs. Biervaten die opgeslagen staan in kelders. Hallen vol wijn en wijnrekken. Bruggetjes die ervoor dienden om de handel van het ene pand naar het andere te brengen en takels die hoog boven je hangen om de zakken en bakken omhoog te hijsen. Hier deed Onedin zaken. Hier kwam zijn vrouw aan wal om hem op te wachten. Hier gebeurde het! Wat is Engeland toch engels! Waarom zijn al die engelse series ook zo natuurgetrouw. Ik herken alles en alles is nog steeds zo! Wat is dit genieten. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

 

En toen verdwaalden we dus en bleek eens en te meer hoe belangrijk een kaart is. en zeker een goede kaart want die kaart van ons daar stond de wijk waar we ons bevonden niet eens op. Ergens tussen Borough en Bermondsey. Wijken waar je eigenlijk helemaal niet wilt lopen. Je viel eigenlijk van het ene land in het andere. Vroeger moet het hier een levendig antiekwinkeltjesparadijs zijn geweest want overal op geveltjes prijken nog namen van mensen die antiekwinkeltjes dreven. Maar heden ten dage woont hier het buitenland van Engeland lijkt het wel. De Arabieren, de Marokkanen, de negers….

en ga zo maar door. De luchten van buitenlands eten wisselen elkaar af. De inhoud van de kleine buurtsupertjes waar ik drinken haalde wisselde met de wijk. Of je had tropische vruchten of Aziatische kruiden. Maar overal was het weer anders. Achter grote hekken speelden zwarte jongetjes basketball alsof ik een stuk Amerika zag. Waarom toch? Waarom wonen die mensen niet gewoon lekker door elkaar of zie ik iets over het hoofd. Ik weet wel dat ik mijn hoofd er over buig!

 

Na heel lang zoeken, en heel lang lopen herkennen we gelukkig een paar punten. We zien hijskranen waarvan we weten dat ze in de buurt van de haven moeten staan. Het lopen gaat ineens wat gemakkelijker. En ja hoor…al snel staan we bij de metro van Londen Bridge. Zo streng als het drugsbeleid in Engeland dan ook moge zijn…..het stikt hier van de junks die alleen maar ruzie met elkaar schijnen te maken. We verlangen naar Orchard House. Even een tukkie doen en dan het nachtleven in. Zo gezegd, zo gedaan. Een uurtje leggen we het moede hoofd maar vooral de vermoeide voeten neer en vallen allebei in diepe slaap. Hans is het eerst wakker en weer op de been! Maar ik volg snel hahahaha… Na al dat geslaap, geloop, gezoek en al die ervaringen hebben we eindelijk wel zin in vertier. En wat kan ik dan beter bedenken dat Picadilly Circus. Zo gezegd zo gedaan. Maar eerst een broodje eten bij subway en een biertje pakken bij de buurtpub! Dan hijsen we ons naar de metro en zoeken het goede station! En weer komen we in een andere wereld terecht. De wereld van de glitter and glamour. De wereld van neon verlichting en muziek. Van vrolijke mensen en plezier. We mengen ons in het feestgedruis en nooit heb ik geweten dat de ene kant van Picadilly Circus een erotische buurt was. Hebben mijn ouders me vast vroeger ver weg van gehouden hahahaha!! Maar ik vind het maar tam en lang zo mooi niet als Place Pigalle in Parijs. We gaan lekker de andere kant op en komen via Trocadero bij Trafalger Square terecht! Op Trocadero en Trafalger is pas echt wat te beleven. Allemensen wat een mensen.  the crowd, the crowd…. een chaos van mensen en geluiden, gelach en gezang, muziek en flesgerinkel.

Het nachtleven van Londen is best apart. Maar ik zal er in dit verslag vast nog meer over vertellen. Ik zeg alleen dat ik vroeg mijn  bed lag en Hans in het zijne want om elf uur gingen echt alle pubs dicht, was er geen bier meer te koop en zette het nachtleven zich voort op pleinen en in parken danwel in nightclubs.Zelfs de metro’s reden niet meer na twaalven dus maar zo’ schitterende cab genomen en ons laten vervoeren in een bentley met beenruimte die onze benen en voeten bijzonder nodig hadden. We kregen notabene nog sightseeing Londen by night op deze manier. En verlicht ziet Londen er ook uit om te zoenen! Het voordeel trouwens van dat vroege nachtleven is dat je er ’s morgens ook lekker vroeg weer uit bent! Voor een ontbijt moesten we allen in een rij wachten en daar hadden we bitter weinig zin in! Dus op zoek naar een “breakfast” elders. nou en die zijn er genoeg te vinden in Londen. Continental ontbijtjes en echte engelse. Je hebt het maar voor het kiezen! Nou is ontbijt al helemaal niet mijn favoriete maaltijd dus ik sla wel over. En witte bonen in tomatensaus had H. al jaren geleden afgezworen. Dus het werd gewoon lekker “applepie” voor H. en een bakkie bocht voor mij. Voor koffie moet je toch echt in speciale koffietenten zijn in Londen. die in de café’s zijn echt niet te drinken! Na het ontbijt, op naar Oxfordstreet. De grootste winkelstraat van Londen wel…. Selfridge is echt mega groot en met de uitverkoop binnen is het een bijenkorf waar je je niet graag in mengt. dus lekker voorbij lopen maar…. We moeten immers gaan bezichtigen hahahaha….maakt niet uit….maakt niet uit waar….we willen bezichtigen…. We nemen de metro naar victoria Station en dus Victoriastreet en lopen de hele straat af! Tussen alle winkels in vind ik een schattige chapel. De WestminsterChathedral. Alleen de aanblik doet me al dwingen naar binnen te willen. En ik kom in wel het mooiste kapelletje waar ik ooit geweest ben. Oké het Vaticaan en de Sixtijnse Kapel zijn prachtig maar dit is zo lief en zo klein en verschrikkelijk mooi dat ik heel stilletjes door de kerk loop. Alles en alles is mozaiek. De mooiste mozaieken die je je maar kunt bedenken. En op de pijlers van de kerk staan de gebeeldhouwde afbeeldingen van het pasen. De gang naar het oordeel, de berechting en de kruisiging. Het is praachtig. De kerk kent vele nissen achter hekken die allemaal een betekenis hebben.

Het mooist vind ik de nis van de vissers. (Wat heb ik daar toch mee?) Allemaal handen die omhoog krauwen en hulp vragen. De slag en St Christoffel (zeg ik dat goed?) Allemaal zijn we vertegenwoordigd in deze nis. De mooiste mozaiek is wel die van de pauw die uit miljoeoen stukjes steen bestaat. Zo zorgvuldig ingelegd dat je je niet kan voorstellen dat het door mensenhanden is vervaardigd. Het is mooi hier. Het voelt goed hier. Het voelt lief en veilig hier. Ik zou er kunnen blijven en blijven kijken naar al die met liefde gemaakte mooie beelden, mozaieken, beschilderingen, het feerieke marmer waar de muren uit bestaan. Marmer in zoveel verscheidenheid dat ik niet eens kende!  En beeldhouwwerken. Ga heen met je Westminster Abbey en je ST. Pauls…dit is lieflijker, bescheidener …..en het raakt heel diep je hart!

 

Ik maak me maar moeilijk los uit deze Kapel/Cathedral. Ik brand nog een kaarsje voor mama en loop om het doopvont. Dan lopen we het kerkje uit op weg naar de grote broer van Westminster Cathedral die al in de verte opdoemt! Maar niet voordat je het enorme “London eye” ontdekt. Het millenium reuzenrad dat zo langzaam draait dat je denkt dat het stilstaat en al zeker het idee hebt dat als je bovenin zit, nooit meer beneden komt.

Maar dan doemt toch echt de grote Broer en zijn mega klokkentoren op! De WestMinster Abbey, de Big Ben, the Middlesex Guildhall, the House of Parlements en nog veel meer gebouwen op een kluitje! Het ziet er zwart van de mensen en voor je het weet heb je er een aantal die je vragen of je ze op de foto wilt zetten met de Abbey en de Big Ben op de achtergrond. Nou ben ik geen slechte fotografe…maar zie dat maar eens voor elkaar te krijgen hahaha…. Ik hoop dat als deze mensen thuiskomen ze in ieder geval óf hun hoofd ófwel de kerktoren op de foto’s hebben staan! Tjonge jongen wat een reuze gebouw. Ook al zo’n zandsculptuurwaardig ding! Dit is toch wel de kerk der kerken. Hier liggen ze begraven, hier worden ze gekroond, hier trouwen ze…hier gebeurt het allemaal. Ik probeer me de beelden van de televisie voor te stellen. Waar de auto’s stoppen en waar ze heen wandelen of schrijden…. Ik probeer me voor te stellen wat ze denken en voelen ….. Maar alles wat ik denk zal wel niet overeenkomen met een engels koningshuis want niets lijkt me onmenselijker dan dat! Vraag me niet waarom want iedereen is mens dat weet ik…maar niet zij….niet Queen Elisabeth. Tegenover de hekken van ingang van Westminster staat een verzameling van protestpamfletten en beschilderde lakens. Elk laken en elk pamflet vertelt wel iets waartegen men ageert! Of vragen ze misschien om hulp om juist op deze plek te gaan zitten?

 

De klok weegt 14 ton en hij luidt elk kwartier.Steeds hoor je het reideltje verder komen en het hele uur speelt hij het deuntje helemaal. De klokkentoren moest heel speciaal worden, daarom nodigde Barry Benjamin Lewis Vulliamy uit. Dit was een zeer vooraanstaand klokkenmaker in die tijd. Maar deze zag de opdracht niet echt zitten en daarom werden er offertes gevraagd bij nog twee andere klokkenmakers; Dent en Whitehurst. Tijdens de bouw waren er veel hooggeplaatste personen die allemaal een woordje mee wilden spreken. Zodoende kwam het contract niet uit bij de beste bouwer, maar bij de meest geliefde bouwer. In dit geval was het Dent die in 1852 het contract verkreeg om de klok te bouwen. De naam “Big Ben” is niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk is de naam afgeleid van Sir Benjamin Hall, Commissioner of Works. Hij was betrokken bij de bouw van de klokkentoren en was tevens een man van aanzienlijke grootte. Vanaf toen heette niet alleen de klok zo, maar de gehele toren. In 1976 vond er een ramp plaats die ervoor zorgde dat bijna de gehele klok werd verwoest. Op 5 augustus begon de klok als gevolg van metaalmoeheid uit elkaar te vallen. Daardoor begonnen bepaalde delen van het mechaniek sneller te draaien waardoor de klok zichzelf kapot draaide. Uiteindelijk kon erger leed worden voorkomen, maar toch duurde de restauratie van de klok bijna een heel jaar.

Deze spectaculaire kerk uit 1903 is het hoofdkwartier van de Romeinse Katholieke Kerk in Groot-Brittannië. De kerk is versierd in de vroegbyzantijnse stijl en is 360 feet lang en 156 feet breed. In het interieur van de kerk zijn maar liefst honderd verschillende soorten marmer gebruikt. In het midden van de kerk bevinden zich 8 marmeren pilaren, zij ondersteunen de constructie. De constructie boven het altaar wordt ondersteund door 8 geelmarmeren kolommen.

Het is mogelijk om de lift te nemen naar het hoogste punt van de kathedraal. Eenmaal daar aangekomen heeft men een schitterend uitzicht op Buckingham Palace, Westminster Abbey en St. Paul’s Cathedral.

 

Toch blijft het boeien. De oh’s en ah’s van de mensen zijn leuk om te horen en je verbaasd je dat ze uren en uren in de rij gaan staan om naar binnen te kunnen. Na de Westminster Cathedral heb ik daar niet de minste behoefte aan. Trouwens de “little Ben” de kleine broer van de grote vind ik ook heel lief en aaibaarder! Ik geloof dat ik niet zo voor GROOT en GEWELDIG ben. Het wordt allemaal goed in de gaten gehouden door een echte “bobby” Het is wel voer voor een verhaaltje hoor. Ben en Bobby! Wie weet begin ik er nog eens aan! Toch vraag ik me af of hij er nou staat om de Westminster en de Big Ben in de gaten te houden of die demonstranten aan de overkant! Kijk het blijven natuurlijk wel agenten ook al heten ze bobby’s! We bewonderen nog een keer het bouwwerk. We luisteren naar het geluid dat de klokkentoren voortbrengt (tjonge viel dat nog even tegen) en we gaan de rest eens bekijken.

 

The County Hall en Londen Eye komen nu goed in zicht. In County Hall zat jaren geleden, jarenlang de regering gehuisvest! Nu vind je er een aquarium en een museum. London eye is gebouwd als herinnering aan de eeuwwisseling. Men noemt het ook wel het millenium rad! Het vuurwerk knalde ervan af toen het jaar 2000 zijn intrede deed!  ik bekijk het ding eens van dichtbij. Twintig minuten schijn je te doen over één rondje. De entree is natuurlijk weer van de gekken en je zult nooit meer mopperen op onze kermisexploitanten als je deze prijzen hoort. Je kan in de bollen ook rondlopen en ze draaien mee met de hellingsgraad. Tja het moet je hobby zijn geloof ik!

 

Allemensen, het blijft druk en lijkt steeds drukker te worden. Je wringt je ondetussen door de mensenmenigte heen. Ze willen allemaal over de Londen Bridge lopen of allemaal het mooiste plekje langs de Thames bemachtigen, ze willen allemaal juist wél of juist niet in de zon. Maar je haalt de Engelsen er zo uit. (de toeristen dus ook hahahaha) De Engelsen zijn echt nog steeds keurig. Ze staan aan de goede kant bij het stoplicht, ze wachten keurig hun beurt af, ze botsen en duwen en dringen niet, kortom ze zijn engels. De toeristen daarentegen, botsen, dringen, duwen, hebben grote monden, steken gewoon over, staan aan de verkeerde kant, letten nauwelijks ergens op maar kijken enkel naar het object dat ze op het oog hebben. Ze verontschuldigen zich niet eens voor als ze je raken of op je voet staan. De Engelsen wel! Die zijn en blijven engels. En al spreekt misschien de hele wereld dan engels tegenwoordig, je haalt de echte Engelsen er echt nog wel uit!

 

We lopen en lopen, ondanks dat de voeten van gister nog zeer doen. We merken het nauwelijks. Londen is boeiend. Londen leeft! Londen blijft de stad van de oh’s en de ah’s en de stad van steeds een andere wijk met zijn eigen specifieke kenmerken. Toch beginnen de voeten nu echt te branden en alsof we op ons wenken bedient worden, worden we aangehouden bij VictoriaStreet door een man van de Original City Tours. Of we een kaartje willen dat 24 uur geldig is, een bustocht met of zonder guide inhoud en een river boat tocht. We kunnen in- en uitstappen waar we maar willen. De dubbeldekkers hebben een open bovenkant! (moeten ze er wel even bij vertellen dat die het meest van de tijd ook vol zitten) Maar het lijkt ons wel wat. We betalen het bedrag van 16 pond en stappen de eerste dubbeldekker met guide/gids in.

 

We stappen dus op en wurmen ons een baan door het smalle gangetje naar bovendenks. Het is warm in de zon.

Maar mooi meegenomen toch als je ook nog eens bruin van het zonnetje terug in Nederland komt. Daar hoef je niet voor naar Spanje hahaha. Daar kun je voor in de GROTE stad Londen blijven. Een blonde jongedame die veel van de stad weet begint haar verhaal. We komen langs het huis van Margareth Thatcher. Er staat een gorte politieman voor, die haar tot op de dag

van vandaag nog beveiligd. Of…..zo vraagt gids zich af…..worden wij beveiligd tegen haar! Kijk dat is nou engelse humor. Ik mag dat wel! Het gaat wel allemaal in vogelvlucht. De foto die je wil maken is voorbij in een zucht. Dus weinig kans voor mooie plaatjes. Voort rzen we weer. Thatcher on the right en hup on the left…… allemaal dichtgemaakte raampjes. Vroeger geldde hier net als in Amsterdam “window-tax. Ramenbelasting. Hoe meer ramen, hoe meer belasting je betaald

 

Wat kennen die Engelsen trouwens een gedenknaalden zeg! Voor elk wissewasje staat er wel zo’ ding. Je kunt het niet zo gek bedenken. Voor de gruweldaden die de Engelsen over zich hadden, voor de brand die de halve stad verwoestte, voor meneer zus en me zo, voor mevrouw hut en hotemetoot, voor welk land waar ze mee samenwerkten of samen vochten dan ook, voor elke overwinning en elke verzoening, of tragische verlies dan natuurlijk ook nog eens, en voor iedereen en alles wat ik nog vergeten ben. Kortom…het stikt van de gedenknaalden en gedenkttekens. Losse beelden die geschonken zijn of ter, of herinnering zijn aan….. Maar eerlijk is eerlijk, ze zijn allemaal even mooi en hebben allemaal iets te vertellen. De engelsen zijn er dan ook trots op.

 

Die brand is trouwens heel essentieel in Londen. Overal waar je komt hoor je het verhaal over de verwoestende vlammen. Het begon allemaal op……

Het begon dus allemaal op 2 september 1666. De stad had vreselijk te lijden onder de pest epidemie. En op Puddington Lane, vlakbij London Bridge stond een bakker heel vroeg in de ochtend zijn broodjes te bakken. Dat doet een bakker nu eenmaal vroeg want ook toen al waren de Engelsen (die niet de pest onder de leden hadden) nu eenmaal gek op een ontbijtje. Het was op een zondag en alle engelsen lagen nog op één oor. Natuurlijk zul je dat altijd zien. De huizen om Puddington Lane zaten vol mensen en waren vooral gemaakt van hout. Alles vatte dus snel vlam en breidde zich uit naar de waterkant waar ook nog eens veel brandbare spullen stonden opgeslagen. Tegen de tijd dat de brand ontdekt was stond al een groot gedeelte van Londen in brand.  De vroege vernietiging van het waterwiel van de brug zorgde ervoor dat er geen watertoevoer was in veel gebieden, zodat de brand niet geblust kon worden. Het vuur trok naar het hartje van de stad en bedreigde de Royal Exchange, Lombard Street en Cornhill. Dit zijn  erg luxe gebieden. Het vuur werd steeds dieper in de stad geblazen door een niet aflatende wind. Bij het einde van de tweede dag was de rivieroever compleet verwoest en waren Cornhill en de Poultry verzwolgen. Bij gebrek aan voldoende water kon de brand maar op één manier bestreden worden en dat was het slopen van de brandende huizen, zodat het vuur zich niet verder kon verspreiden. Er werd met man en macht aan gewerkt. Alle bevoegdheden werden aan prins James, Duke of York, gegeven ter vervanging van de besluiteloze Sir Thomas Bludworth, de Lord Mayor. Het leger en de havenwerkers werden opgeroepen om mee te helpen. Massaal ging men aan de slag.

Bij het ochtendgloren van dinsdag stond bijna de halve stad binnen de stadsmuren in de brand, inclusief Guildhall. Het Custom House en de Royal Exchange waren tot op de grond toe afgebrand en de schitterende kathedraal van St. Paul  was helemaal verwoest. Het vuur brandde door in de richting van Cheapside en Cripplegate, Newgate en Ludgate. Vanaf daar verspreidde het zich naar Fleet Street, bijna tot aan de Temple Bar. Op de vierde dag begon de wind te liggen en kwam de brand tot stoppen. De gevolgen waren desastreus: één vijfde van de ommuurde stad was gespaard gebleven, 273 acres waren verwoest door de brand. Buiten de stadsmuren was 63 acres verwoest en in totaal waren er 87 kerken en 13.200 huizen verloren gegaan. En de pest nog steeds niet uitgeroeid. Het was een puinhoop in Londen en het Londense leven lag stil! De grote brand veranderde het karakter van de stad vergoed. Sir Chistopher Wren en John Evelyn maakten plannen om de stad te herontwerpen, maar uiteindelijk werden toch de bestaande stratenplannen gevolgd door een gemis aan steun vanuit de regering. Er werden vier soorten huizen gespecificeerd door de Rebuilding Act van 1667 en ze mochten alleen maar gebouwd worden van bakstenen en steen. De nieuwe stad groeide op met bredere straten en reguliere bakstenen huizen. De grote gedenknaald staat zo opgesteld dat je het verlengde ziet van waar de brand heeft plaatsgevonden. Het is indrukwekkend en jammer dat je er zoeffff met een bus zomaar langs rijd. Het verhaal over de brand is dan ook opgehouden want o jee….look at the right…..look at your left…. Behalve dan dat je steeds hoort waar wel en waar niet de brand iets heeft verwoest. Ja, die brand heeft wel indruk gemaakt op de Londenaren….tot op de dag van vandaag zelfs. Vandaar dat je misschien daarom ook constant in Londen het enorme kabaal van de brandweer sirenes hoort. Echt waar, het is gewoon opvallend hoe vaak je dat oorverdovend lawaai aan je voorbij hoort komen. De Londense fire department is er tegenwoordig als de kippen bij. Dit zal de Engelsen niet meer gebeuren!

 

Ik, zittend naast een constant snoepend kind en H. op het randje van de bank die over is, worden ondertussen moe van die rare plek en de informatie. Tijd om uit te stappen en een bus met makkelijkere zitplaatsen op te zoeken. Maar ja, zie die maar eens te vinden!

 

We wandelen de mega drukke Westminster Bridge over richting centrum. Centrum? Alles is centrum in Londen! Maar goed we duiken een zijstraat van Victoria Embankment en zien wel waar we uitkomen. Toch wel lekker dat de meeste toeristen rond de bezienswaardigheden blijven hangen. Zo zijn er in die zijstraten tenminste ook nog rustige plekjes. Gelukkig zien we al snel een opstapplaats voor de tour en we vinden zelfs iets betere plekken. De gids is ook al een betere dan we hadeen. Een echte cockney Engelsman met een behoorlijke dosis humor! Hij is wel erg dol op zijn stad hoor! Maar dat mag van mij ook!

Zo rijden we over St. MartinsLane. Waarom vermeld je zoiets zal je denken. Nou heel simpel. Het is natuurlijk niet zomaar een straatje. Het is de straat waar Mozart ooit woonde met zijn moeder tijdens zijn tour als kind. Hij speelde voor het hof van King George III. Het is helemaal een muzikaal straatje te noemen. Ook de Beatles oefenden hier ook en één van de Beatles schreef hier regelmatig een aantal composities. Chitty chitty bang bang is hier geschreven. Oh hemeltje door wie ook alweer?

We kachelen vrolijk door. Je kan niet eens echt goed kijken want voordat je iets hebt ontdekt ben je al weer meters verder! Maar goed, het gaat om de indruk denk ik dan maar. Bij de volgende afslag voel ik me net een paparazzi.

Je weet van gekkigheid niet of je links of rechts moet kijken. Maar her en der verspreid over deze straat wonen, Lisa Minelli, Roger Moore, Sean Coonery, Madonna en weet ik wat voor beroemdheden allemaal. Volgens mij was het ergens bij Sloan Street maar je zal echt zelf de tour moeten doen om het zeker te weten. Het zijn kapitale appartementen die eens in de tien jaar geschilderd dienen te worden. Je least je het apenzuur…ja ja …deze appartments zijn te lease maar de prijzen zijn onbetaalbaar hoog (behalve dan als je een beroemdheid bent!)

We komen nu achter de St. Pauls langs. Wat een enorme kathedraal is dat! Hoog en wit torent hij boven alle bomen en gebouwen uit! Niet vergeten hier deze vakantie ook nog langs te gaan. Hier zijn immers Lady Di en haar Charles getrouwd ooit!

De St. Pauls werd na de brand weer opgebouwd in 1667. De man die het deed heeft er 45 jaar over gedaan. Het was zijn levenswerk Hij begon er aan als jonge man en eindigde toen hij al oud en verseten was. Het was zijn enige project in zijn leven! Wel een mega project van Sir Christopher Wren.

De klassieke koepel van de St. Paul’s domineert het straatbeeld. Het gouden kruis staat 365 voet boven de grond en is vastgemaakt op een gouden bal die een diameter heeft van 6 voet. Het interieur van de kerk is ook schitterend. Zo is er de Whispering Gallery, een akoestische ruimte waar zelfs het lichtste gefluister kan worden gehoord. Het is ook mogelijk om helemaal naar boven te klimmen zodat men kan uitkijken over de stad Londen. In de St. Pauls vind je veel monumenten en graftombes. Heel erg jammer dat toen wij er waren, de complete kerk in de steigers stond! Ook als je binnen kwam dan was het één en al steiger!

 

Ik geniet toch wel heel erg van de rit en moet erg lachen om al dat engelse commentaar. De Engelsen zitten vol zelfspot blijkt. Maar vooral geniet ik toch wel van het feit dat je steeds weer die enorme Thames tegenkomt. Tweehondedr mijl rivier met meer dan 2000 jaar geschiedenis. Een rivier met eb

en vloed. Een getijde rivier dus! En zoveel bruggen als erover gaan. Bedrijvigheid genoeg langs en op de Thames. Het lijkt me toch wel leuk om daar een deze dagen eens een boottocht over te maken!De mooiste aanblik is toch wel die op de Tower Bridge hoor.

 

En zo belanden we kris kras door Londen weer op Picadilly Circus. Jeetje wat ziet dat er eventjes adners uit overdag dan ‘s avonds. Het monument zit als altijd wel vol met mensen maar de felle neonlichten van de reclame daar zie je niks meer van. We leren van onze guide dat Picadilly Circus afegeleid is van de naam “Picadil”. Nou ja, bedenk jij maar eens wat dat zou kunnen zijn. Het woord stamt uit de zeventiende eeuw en is bedacht door een kleermaker uit die tijd. Hij werd heel rijk van het maken van Picadils en kocht van zijn geld een huis dat hij dus Picadilly Circus noemde. Maar nu weet je mooi nog niet wat een picadil is. Nou…….het is een kroezige, gekrulde rand, boord of kraag. Je kent ze wel. Koninginnen hadden die om hun nek op hun jruk maar ook hooggeplaatste heren om hun boorden om zo nog deftiger te lijken dan ze al waren! Het monument waar iedereen op zit is van Eros. Geen wonder dat je ‘savonds ook overal ineens erotische shops en shows ziet in de buurt van Picadilly Circus!

 

De tour zit er bijna op. De gids gaat naar huis. We kunnen wel allemaal overstappen op een andere bus maar ja. Zo leuk als deze man verhalen vertelde, zo krijg je niet snel weer een gids. We horen zijn laatste smeuiige verhaal aan en zullen dan onze tocht weer te voet voortzetten. We stoppen notabene bij Trafalgar square! dit is toch wel een heel gezellig stukje Londen vind ik!

Eén van de beroemdste pleinen van de wereld, met Nelsons Column, the National Gallery en natuurlijk de duiven. De Column zelf is ruim vijftig meter hoog en het beeld van Nelson er bovenop zo’n 5,5 meter. Dit zou je niet zeggen als je er vanaf de grond naar kijkt. Admiraal Nelson ligt begraven in St. Pauls Cathedral. Het plein is vernoemd naar het zeegevecht van 1805. Trafalgar Square is voltooid in het midden van de jaren 1840. Nelsons Column is omgeven door vier bronzen leeuwen op granieten sokkels voltooid in 1868, ontworpen door Sir Edwin Landseer en geplaatst door Marocchetti. In die tijd stond Landseer beter bekend om zijn dierenschilderingen. Fonteinen en beelden, waaronder een van Charles I op een paard, daterend uit de 17de eeuw, verfraaien het plein. Meer beelden in de vorm van bronzen reliëfs zijn te vinden aan de voet van de Column, ze beelden vier van Admiraal Nelson’s zeeslagen uit.

Het leukste smeuiige verhaal komt natuurlijk nog. en alleen zo’n heerlijke engelse gids als die van ons kan dat vertellen! Weten jullie eigenlijk waarom ze die Nelson zo hoog neergezet hebben? Nee, natuurlijk dat kun je niet weten want je zat niet in onze bus hahahaha. Nou meneer Nelson staat daar niet voor niks zo hoog boven de grond. O nee! Meneer Nelson vind zichzelf zo belangrijk en geweldig dat onder zijn bewind de zeeslag was gewonnen dat hij een monument van zichzelf wilde. Zo gezegd, zo gedaan! Men begon te bouwen. Echter, na verloop van tijd raakte zijn geld op en kon hij het bedrag voor de bouw niet meer ophoesten. Wat bedacht deze heer nu…….? Hij vroeg aan zijn onderdanen elke week een deel van hun loon. Zo kon hij het bouwwerk wel betalen. Nu zeggen ze dat Nelson daar zo hoog staat zodat hij nimmer meer aan het geld van zijn mensen kan komen. En gelijk hebben ze natuurlijk!

 

Hè jammer dat het erop zit. Maar goed, we zitten vol informatie. zoveel dat je er een site mee zou kunnen vullen zoals je ziet. Het is ook de hoogste tijd voor wat drinken, een toiletstop en een hapje eten! En alle informatie maar eens op ons in laten werken. En waar kan je dat beter doen dan in een echte engelse pub? We vinden er eentje op een schitterend hoekje van Trafalgar Square genaamd “The Brewmaster” Naja en wat brewmaster betekend laat zich raden…..

De brouwmeester natuurlijk. Het Carlsberg bier is voor H. toch wel het ultieme. Ik drink graag het “bitter beer” wat overigens helemaal niet bitter smaakt en voor iemand die geen bierliefhebber is in ieder geval drinkbaar is. Maar ja eenentwintig gulden voor een glas wijn gaat zelfs mij way too far!

 

We overwegen nog om naar een toneelstuk of iets te gaan. Maar eigenlijk willen we alleen maar even gezellig zitten en alles op ons in laten werken met een glas bier. We gaan met schemerlicht de pub in maar het is al ruim donker als we lokale tijd uit de pub komen zetten.

Het bier lijkt wel spraakwater en de ene na de andere verwoedde discussie vliegt over de bar. Nou valt dat niet elke keer mee want op hetzelfde moment als dat wij er zijn wordt er een soort van vrijgezellenfeest gevierd in de pub. De “nog even vrijgezel” is compleet gehuld in een kostuum van de milkman. wit met witte rubber laarzen.

Wat hebben die kerels een schik en wat klinken de liedjes die ze zingen ontzettend hard, zwaar, mooi en engels!

Het galmende vrijgezellenkoor weet van geen ophouden en allerlei musical liedjes passeren de revue. Daar hoeven we nou niet eens voor naar een theater! Het wordt wel rustig in de pub als ze vertrekken en je kan elkaar weer goed verstaan maar er vertrekt meteen ook een heleboel gezelligheid!

 

Hoe meer we drinken hoe langer en ingewikkelder de gesprekken worden natuurlijk. We hebben het notabene uitgebreid over intelligentie en intuitie, over conditioneren en aanleren. Waar heb je het over als je drank ophebt! We praten over leer- en denkprocessen, we hebben eht over relaties in alle vormen en varieteiten. Waar hebben we het eigenlijk niet over….? Wordt het niet eens tijd om snel wat te gaan eten in plaats van dat we alle gaatjes met praatjes vullen! Al gauw vinden we wel wat van onze gading. Je kan natuurlijk niet in Londen/Engeland geweest zijn zonder een steak gegeten te hebben. We duiken een eettent in genaamd Garfunkels. We zijn ze al zo vaak tegengekomen in Londen dat we het maar eens moesten proberen! Het is heel gewoon dat mensen rond een uur of acht nog in een rij wachten om aan tafel te kunnen. Maar we hebben geluk, we hoeven maar een minuut of vijf te wachten. En dat is maar goed ook want we voelen nu toch wel dat we honger hebben. De keus is snel gemaakt. Het wordt dan wel geen steak maar wl goede stukken vlees aan een spies. Een mixed grill! De gebakken uienringen in bladerdeeg erbij zijn echt een uitvinding. Ik denk zelfs even dat het inktvis is. Maar ja, dat kan de drank ook gedaan hebben natuurlijk. Hoe dan ook…het smaakt fantastisch

Raar eigenlijk dat je zo laat eet en dat dan de pubs al om elf uur sluiten.  Je hebt immers het gevoel dat de avond dan begint. Maar nee hoor…om 11 ur de pubs dicht en om 12 uur de laatste metro die vertrekt. Er zijn natuurlijk nachtbussen en taxi’s maar ja…… Dus kijken we nog wat tv en dan zzzzzzzzz

 

We lopen in alle vroegte over Edgwarestreet richting Marble Arch en Oxford Street. De Marble Arch is de plek waar de dubbeldekkers van de Original Tour stoppen en daar kunnen we mooi opstappen. We kunnen nog tot kwart over drie vanmiddag toeren en we willen tenslotte ook die boottocht nog doen! De Marble Arch is ontworpen door John Nash in 1828. Het is gemaakt van wit carrara marmer. eigenlijk is het een beetje afgekeken van de Constantine Triomfpoort in Rome. Ooit deed Marble Arch dienst als grote poort voor het paleis van Queen Victoria en Prince albert. Maar toen ze besloten uit te breiden werd het een ingang tot Hyde Park. Maar goed, hier vertrekken onze bussen dus. Staan we met ons net uitgeslpen gezicht eerst ook nog bij de verkeerde opstaphalte. Hier stopt niet de Original Tour maar de City Tour. Da’ zeker om het makkelijk te maken denk ik nog. Een jonge knul is dit keer onze gids. Hij praat snel, hoog en dus redelijk onverstaanbaar. Maar het schijnt wel humoristisch te zijn want veel engelsen die ook op de bus zitten vinden het allemaal nogal komisch.Hij vertelt wel leuk over die ene keer dat een man over de hekken van de achtertuin van , een fles wijn uit de wijnkelder meernam en de kamer van the Queen vond. Aldaar aangekomen heeft hij een glas wijn voor haar ingeschonken en is naast haar gaan liggen om een goed gesprek te beginnen. Toen hij een sigaret wilde opsteken bleek dat hij geen vuurtje bij zich had. Toen eenmaal de Queen belde naar het personeel en om een vuurtje vroeg voor haar sigaret, roken ze onraad en zijn alle guards die maar wakker waren opgeroepen om te hulp te schieten.

De man werd ingerekend en in de boeien geslagen. hij is afgevoerd en niet eens gevangen gezet maar in een gekkenhuis neergezet.

De engelse humor doet het verhaal als volgt doen aflopen. Prince Philip….her Majesty’s husband heeft de insluiper een tijdje later opgezocht en hem gevraagd hoe het mogelijk was dat hij de slaapkamer van de Queen had kunnen vinden, het bed had kunnen vinden, er vervolgens in kon gaan liggen en dan ook gezellig, onder het genot van een glas wijn, kon babbelen omdat hem dat al jaren niet meer lukte!

 

Dan komen we aan bij de uitstap- of opstapplaats. We bedanken de jongen vriendelijk. Niets engels is ons immers inmiddels vreemd. Dat wordt al helemaal duidelijk als we Victoria Embankment van ontwaakt Londen opstappen en veel meer mensen ons voorbeeld willen volgen. Het is een drukte van jewelste. Niets engels is ons bijne meer vreemd vermeldde ik al. We wennen al aan vroeg naar bed gaan. We houden in metro tunnels, op trappen, roltrappen, voetpaden en oversteekplaatsen al links. We kijken zelfs tijdens het oversteken al regelmatig de goede kant op al blijft dit heel erg wennen want je vertrouwd het toch niet helemaal. We zijn netjes en beleefd en wachten op ons beurt want o, o, o, o die engelsen hebben zoveel geduld. Ze lijken gestresst als je ze zo ziet lopen maar eigenlijk zijn ze zo vreselijk geduldig. Het viel ons immers al op toen we hier aankwamen. Vliegtuigen wachten netjes, mensen wachten netjes, ze staan je altijd uitgebreid te woord als je ze iets vraagt, Nou en hier bij die opstapplaats van de boot moet je zeker geduld hebben want er staat nu al een mega rij voor ons. en als ik die bootjes zo bekijk dan staan er wel 5 bootjes wachtenden voor ons. De moed zakt me haast in de schoenen. Maar de man van de kaartjes is al langs geweest om te scheuren dus als we nu weglopen dan komen we nooit meer op die boot.

 

Geduldig staan we dus te wachten. Dan komt er een boot aan die in tegenstelling tot al die andere wel even iets groter van afmeting is! Je gelooft je ogen niet als je ziet hoeveel mensen daar nog vanaf komen. Waar hebben ze die allemaal gelaten? Dat wordt vast maar één boot voor pons wachten denk ik nog! Het wordt echter nog veel verrassender als blijkt dat wij erop kunnen, er dan nog ruimte genoeg is en er zelfs niet eens genoeg mensen op de boot gaan omdat we mensen tekort komen hahahahaha! We hebben een dijk van een plekje bemachtigd.Aan de zijkant van de boot vlakbij de plank om op de boot te kunnen zijn zijklapstoeltjes. Je zit dan nog lekker buiten ook. ……Let’s begin…..start the engines…..

 

The House of Parlement vond ik toch wel één van de meest imposante gebouwen van Londen. Zo gróót, zo majestueus, echt ongelofelijk! Het “House of Parliament” is samen met de “Tower” het handelsmerk van de stad Londen. Zij zijn het ultieme symbool van de stad. Zij zijn het bolwerk van de Britse democratie, dat het reilen en zeilen van de Britten in de gaten houdt. Zowel het “House of Commons” en het “House of the Lords” zijn gehuisvest in dit vroegere koninklijke “Palace of Westminster”, de residentie van koning Henry VIII, totdat hij verhuisde naar Whitehall. De huidige gotische revival gebouwen dateren uit 1840 en zijn ontworpen door Charles Barry. De vroegere gebouwen werden door een brand verwoest in 1834. De assistent van Barry was Augustus Welby Pugin. Hij ontwierp de plafonds, de betegelde vloeren, het gebrande glas,de klok, de openhaarden, de parapluhouders en zelfs de inktpot verder voorzag hij het gebouw van panelen. Er zijn meer dan 1.000 kamers en meer dan 2 mijlen aan gangen. De klokkentoren in het oosten geeft woning aan ’s werelds beroemdste tijdsmechaniek. “Big Ben” refereert niet aan de klokkentoren zelf, maar aan de grootste bel in het klokkenspel. De bel weegt maar liefst 14 ton en is genoemd naar één van de leden van het werktoezicht comité. In de avond uren als het donker, schijnt er een licht in de toren. Dit geeft dan aan dat het “Parliament” een sessie houdt. Men mag parlementaire debatten volgen vanaf de “Stranger’s Galleries” in beide huizen. De sessies beginnen normaliter middenoktober en lopen tot het einde van juni, met recessies bij Kerstmis en Pasen. De debatten in het “House of Commons” zijn normaal gesproken erg levendig en controversieel. Ook in de zomer kan je rondleidingen krijgen maar dit is niet gemakkelijk. Er worden 4 pasjes uitgegeven per dag door bepaalde ambassades en je kan je inschrijven. Slim is het om pas na half elf ‘savonds binnen te gaan.

Het verhaal gaat dat de koningin maar in vier van de meer dan duizend kamers ooit geweesst is. Raar mens als je zo’n ruimte tot je beschikking hebt. Maar ja zo vaak komt de koningin er ook niet!

 

Je kan in londen nog zo vaak hetzelfde zien, steeds ontdek je weer wat nieuws. Varend langs de werven dacht ik weer aan onze eerste wandeltocht. een verdwaaltocht eigenlijk meer. als ik zo kijk dan zie ik weer alle Onedin taferelen. Ik denk aan de kruiderijen die zich achter deze enorme werf gebouwen bevinden en dan ineens zie ik weer iets nieuws. Er ligt een hele oude bijna Batavia-achtige boot naast de werf. Laat dat nou voor het eerst zijn dat ik die zie. en hoe vaak zijn we hier nu al niet langs geweest. Jammer dat we die de eerste dag niet gezien hebben. Echt Londen is een stad waar je nooit uitgekeken raakt!

 

Halverwege de rivier van eb en vloed ligt een enorm marineschip. De Hare Majesteit Belfast. Het was in gebruik in de tweede wereldoorlog. Het was tot 1965 in gebruik en heeft nog meegeholpen tijdens de landingen in Normandie. Je kunt erop als je wilt. En je kunt er heel wat uurtjes in rond dolen. Het ligt er gewoon voor de sier en is niet meer in gebruik. Misschien willen ze graag laten zien dat hun navy toch wel ernstig indrukwekkend is. Ach denk ik nog….wie weet zouden die matrozen wel liever op dit bootje vertoeven….

 

De Tower van de waterkant af bekeken is al net zo vestingvast! De ondergrondse kelders waar de hekken voorstaan kun je vanaf hier goed zien. Wat zullen die ter dood veroordeelden een last van natte voeten gehad hebben zeg! Maar ja dat zal wel bij de engelse gruweldaden gehoord hebben.

 

Waren we de eerste dag het Oranje Havenhuis tegengekomen. Nu zien we zomaar in de thames een reclame van Unilever opduiken die de Thames helpt schoonhouden. Het verendigd Europa mag dan wel niet in Engeland zijn doorgedringen maar dit staan ze toch wel toe. Zonder hulp van Nederland geen schone Thames dus!

 

Je komt veel buitenlandse invloeden tegen in Londen. Ze zijn heel dankbaar en richten (erecten lees je op de monumenten) uit die dankbaarheid al gauw een standbeeld of naald op.

Ook Cleopatra kreeg een beeld. Een naald met twee sfinxen ernaast! Het staat op de kade langs de Thames tussen de bomen. Helaas bestaat de Thames niet uit ezelinnenmelk al doet Unilever nog zo zijn best!

 

Over schoon gesproken. zo mooi als alle gebouwen zijn, zo slordig zien alle straten eruit. ik wil niet zeggen dat het vies is want dat is absoluut niet zo. op de een of andere onbegrijpelijke manier is het wel schoon maar slordig. De mensen laten echt alles en alles maar achter hun kont slingeren. Ze laten kranten, blikjes, bekertjes, papiertjes en noem maar op liggen waar ze net gezeten hebben of dat nu op een bankje is of in een park, in de metro of op de boot….het maakt niet uit. Heb je je flesje, blikje, beker leeg dan dump je het van je af. Zelfs tussen de spijlen van de hekken van Buckingham Palace zit het volgestouwd met plastic souvenirszakjes vuilnis en afval. Maar het is ook niet verwonderlijk want bijna nergens in Londen kom je ook maar één prullenbak tegen! Zelfs op de thames zien we een bootje vol vuilniszakken en los zwerfvuil liggen dobberen. Maar daar zijn de meeuwen dan weer heel blij mee!

De boottocht zit erop. De rommel wordt weer achtergelaten. Al de mensen die op de boot zaten moeten er nu weer af. Je kunt inmiddels zien dat de boot onder het gewicht van de mensen gezakt is want er zit een richel tussen de wal en de opstapplank dus…..

MIND THE GAP

 

De paden op, de lanen in. Ik wil niet meer met de bus. Ik wil de voeten wel weer eens in beweging zien. We stappen weer zo’ heerlijke rustige straat in waar de toeristen het te rustig vinden. En kijk eens aan als we die straat uitlopen. Al die dagen hier heb ik mezelf voorgenomen dat ik in ieder geval nou ook eens naar downing street 10 wilde. Morgen wilde ik het eigenlijk gaan opzoeken en nu….nu loop ik er zo maar tegenaan. Nou eigenlijk nog niet eens hahahaha want…. Ik loop met Hans in de zon die hem zeer doet aan zijn ogen. We willen dus aan de overkant gaan lopen want daar is meer schaduw. Als ik naar de overkant kijk zie ik ineens bobby’s staan. Twee stuks nog wel. Daar is wat aan de hand denk ik. Het lijkt ook wel een opstootje. Er staan wat mensen omheen ook. Eigenlijk wil ik niet gaan kijken en loop een stukje door. Dan ontdek ik echter dat er grote hekken staan. Hekken? Waar zouden die voor dienen? Er staan natuurlijk niet zomaar twee grote zwarte hekken met twee bobby’s ervoor! Nieuwsgierig steek ik over. En kijk eens door de hekken. Dit komt me erg bekend voor/. Ik kijk eens om me heen of ik een straatnaamplaatje kan ontdekken en waarempel…Downing Street zie ik staan. Ik lach me suf, zomaar opeens vanzelf ontdekt! Hier woont dus Blair?!

Tjonge jongen, sta ik eindelijk bij Downing Street 10…staan er mega hekken voor en mag je er niet in. Ik heb toch altijd gedacht dat het een gewone straat was waar je in kon lopen. Is het notabene een doodlopend hofje met hekken ervoor. Je kan niet eens goed kijken naar het nummer. Wat een nep. Wat een zware nep! Nou ja…wat een zware bewaking dan…maar ach dat zal wel moeten met die Tony!

 

Teleurgesteld loop ik verder. In gedachten verzonken over dit rare straatje. En terwijl ik zo met mijn hoofd vol gedachten over terreuracties op Blair van akelige groeperingen, loop…. schrik ik ineens terug van paardenhoefgetrappel. Nou dat weer! Wat zullen we nou krijgen. Ik knijp H. eens in zijn arm. Help, wat gebeurt hier? Er komt ineens een paard mt man in uniform uit een poort zetten. Voor hem loopt een zelfde geuniformeerde man met een gevaarlijk scherpe sabel in zijn hand de straat op.

Daarachter komen weer paarden. Tjonge zeg, waar zitten we hier en beter nog…wat gebeurt hier allemaal. Het zijn de stallen met de paarden van de koningin die ik herken. En de wacht wordt afgelost. Da’s nog een een welkome mazzel na de teleurstelling van net.

Jemig wat een ritueel. Eerst dus die gesabelde man die de straat oploopt dan twee man en één vrouw op paard erachteraan inclusief de man die er al stond. Dan draait de vrouw en neemt de plaats van die eerste wachter in. Dan gaan de andere drie naar binnen door de poort. Daar lopen ze naar het midden van een andere poort. Daar wordt een tweede wachter afelost en dan rijdt men terug naar de staldeuren. En dit alles gaat niet stilletjes, geloof dat maar niet. Het gaat gepaard met een hoop geschreeuw waar je, ook al spreek en versta je nog zo goed engels, echt geen bliksem van verstaat. En het gaat gepaard met een gedegen inspectie van man en paard. Er mag nog geen maantje scheef zitten en geen strikje of epaulletje van uniform schuin!

Direct na de wisseling van de wacht stormen er mensen op de wachters af om zich met hen te laten fotograferen. Ze vertrekken geen spier en geven geen krimp. Nee echt, ze lachen nog steeds niet en dat deden ze ook al niet toen ik als kind daar kwam. Ik lach in m’ vuistje…stel dat ik nou eens een foto maak van mezelf naast deze pracht uitziende officier en dan een kaartje naar het thuisfront stuur met ”LOOK AT ME …I SCORED A MAN IN UNIFORM” Dat zou ik nou nog eens engelse humor vinden. Maar ach ik doe het maar niet. Misschien is dan niets engels mij meer vreemd maar een echte toerist in de zin van toerist zal ik  ook nooit worden want daaraan is bijna alles mij vreemd! (op een begeleidde bustour en boottocht na dan hahahaha)

Je mag zomaar langs de stallen oplopen en onder de poorten door. Je komt dan op een prachtige binnenplaats en ziet rechtvoor je een heerlijk groen Park. Het blijkt na gezoek op de kaart het St. James Park te zijn! Maar voor je het park in kan wandelen wacht je eerst een enorm monument dat je doet stilstaan bij de belgen en fransen die zijn omgekomen tijdens de oorlog. Er staan allemaal kransen voor van nep bloemen. Dat vind ik toch weer beduidend minder eerbetoon op de een of andere manier! Maar goed. Het groen lonkt. Even de rust en de oase van het Park. We zijn inmiddels wel weer toe aan een plaspauze en wat te drinken. Ach, leefde ik toch nog even in een andere tijd. Had ik toch een lange jruk met diep decolletée en roesjes langs mijn parasolletje! Liep ik toch aan de arm van een deftige heer met hoge hoed…een bolhoedje voor mijn part met een paraplu aan zijn arm. zo gesoigneerd! Eventjes maar hoor, want de lol gaat daar volgens mij ook snel vanaf. en kon ik toch flaneren door dit park! Links en rechts wuifend en beleefde doch vriendelijke praatjes maken over hoe het gaat met de kinderen, de hofhouding en de dienstmaagden. Vriendelijk zou ik een ieder toeknikken. Ik zou uit mijn buideltje wat kruimeltjes brood pakken en eendjes voeren. Heel subtiel tussen wijsvinger en duim de kruimeltjes strooien. En met een zacht gilletje achteruit deinzen als de zwarte zwanen op me af zouden komen. Dan zou mijn begeleider met hoge- of bolhoed mij redden van het snavelig verderf! Och kon ik toch eens………..

 

Echt engels zijn de parken…

Overal in Londen kom je parken tegen! In die drukke stad is dat ook niet verwonderlijk.

Iedereen zoekt een plekje rust. En rust vind je er!

Je waant je ineens niet meer in een grote stad. Moe en warm komen wij na het bezichtigen van het monument ook St. Jamespark ingewandeld. En meteen bekruipt je het gevoel van heel vroeger!

Toen er van die deftige dames in lange jurken aan de arm van hun met hoge hoed bedekte hoofd husband door het park flaneerde. Direct valt mijn oog op twee oude lieve dametjes die al keuvelend onder een parapluutje, beschermd tegen de zon, zitten te genieten van de schaduw en de eendjes.

WE wandelen verder een zien een houten huisje waar “refreshments”worden verkocht. En niet zomaar refreshments …nee nee….gemaakt uit vruchten van ht park en allemaal biologisch (behalve het bier natuurlijk) We gaan zitten op een bankje waar misschien ook wel Florence Nightingale, Shakespeare of Oscar Wilde gezeten hebben om hun inspiratie op te doen of om gewoon even tot rust te komen. Wie weet hoeveel moorden hier ooit op het bankje heeft zitten oplossen. Mijmerend met zijn pijp in zijn mond en zich koesterend in de zon. De eendjes van allerlei soort komen direct onze kant op om te bedelen. Hey …new people …lijke ze te denken…give us your food….

Maar we hebben niks en al gakkend en blazend of kwakend vervolgen ze hun boze weg.

Domme zuinige hollanders zullen ze wel denken.

Maar wij trekken ons er niks van aan en koesteren ons in het zonnetje al bomend over communicatie tussen eenden en ganzen en zwarte zwanen.

Het toren van Babel effect moet toch ook daar zijn vruchten hebben afgeworpen. En toch…toch begrijpen ze allemaal de noodroep…want ineens zonder voor ons duidelijke aanwijzing vliegen alle soorten en merken gevleugelden op en vluchten naar de overkant.

Naar hun eendeneilandje. Naar hun eigen parkje van rust. Ze hebben immers allang hun buiken volgeschranst van al die mensen die ent als wij van hun rust genieten in een overweldigende drukke stad. Dan gaan wij net als de eenden verder. We zoeken de drukte weer op. Hey….we zijn tenslotte in Londen!

 

Na de heerlijke rust van het Park zijn we weer helemaal bijgekomen. We duiken het Londense drukke leven weer in. We komen in straten achter grote regeringsgebouwen. We zien ambassades en het lijkt net Den Haag hier. Eigenlijk denken we dat op hetzelfde moment. Vlaggen van allerlei nationaliteiten wapperen in de zachte bries onder de engelse zon. Gouden naamplaatjes sieren de gevels en hangen volop naast de prachtige voordeuren. De ene naam nog mooier dan de andere en de ene organisatie nog belangrijker dan de andere. Bij sommige hekken en deuren staan ook weer bobby’s opgesteld die je doen vermoeden dat er wel weer één of ander belangrijke persoonlijkheid zal wonen!

Soms vraag je je af wat er achter die statige deuren met gouden knoppen en deurbellen gebeurt. Zouden daar echt butlers de deur open doen als ik aanbel. Zullen we eens op de koffie gaan bij Blair. Je kan hem wel een e-mail verzenden maar zou je ook op de koffie mogen. En als we dan zeggen. hey Tony do have time for a party…zou ie dan z’ butler opdracht geven een feestje te bouwen…en dan fluisterend zeggen…but don’ tell the wife please….!! Je zou voor de lol eens belletje willen trekken bij deze of gene deur. (in ieder geval daar waar geen bobby staat) Zo mijmerend over butlers die James en Edward heten komen we ineens wel heel dicht bij Buckingham Palace. Het stond eigenlijk voor morgen op het verlanglijstje maar als we dan toch zo dichtbij zijn dan………

Dit massieve, gracieuze gebouw Buckingham Palace, is de officiële residentie van de Queen. Het paleis was oorspronkelijk gebouwd als een landhuis voor de notoire losbandige “Duke of Buckingham”.

In 1762 werd het gekocht door King George III, die plaats nodig had voor zijn 15 kinderen. Tja, ook naast regeren hielden ze er losbandige hobby’s op na natuurlijk. Het werd toen nog niet de officiële koninklijke residentie. Dat gebeurde pas toen Queen Victoria op de troon kwam. Zij verkoos Buckingham Palace boven St. James’s Palace. Zal ze wel meer ruimte gehad hebben ook. Tijdens het bewind van George II werd het gebouw steeds verder uitgebreid en opnieuw vormgegeven. Het is gelegen in een 40-acre grote tuin, het is 360 voet lang en heeft 600 kamers. Je weet precies wanneer de Queen op het paleis, dan hangt namelijk de “Royal Standard” aan de vlaggenmast. En dat terwijl ze de vlag ook wel de ‘Union Jack” noemen! Het grootste gedeelte van het jaar kan je het paleis niet bezoeken, tenzij je officieel uitgenodigd bent. Sinds 1993 is het in de maanden augustus en september open voor publiek. De koninklijke familie is dan op vakantie. Maar niet toen wij er waren want toen hing de vlag fier in top. De familie kreeg zelfs visite zagen we. Er reed heel langzaam een zilverkleurige grote auto van onbeken herkend merk binnen. De bezoekers hebben ook de toestemming gekregen van Elizabeth II om de “State Room”, de “Grand Staircase”, de troonzaal en vele andere gebieden, ontworpen door John Nash voor George IV te bezoeken. Men kan ook een kijkje nemen in de “Queen’s Gallery”. Daar hangen meesterwerken van schilders zoals Van Dyck, Rembrandt, Rubens en anderen. Het entreegeld dat wordt gevraagd, wordt gebruikt om het zwaar door brand beschadigde “Windsor Castle” te restaureren. Buckingham Palace’s meest beroemde spektakel is het wisselen van de wacht. Deze ceremonie begint na 11.00 en duurt een half uur. Het wisselen van de wacht wordt beschouwd als het beste voorbeeld van nog bestaande militaire praal. De nieuwe wacht, marcherend achter een orkest, komt of van de Wellington of de Chelsea Barracks en neemt de wacht over aan de voorzijde van het paleis. wij hoorden van vele mensen en lazen op vele sites dat die wisseling het meest saaie is wat je je maar kan voorstellen. Ik heb het oit een keer gezien kan ik me vaag herinneren maar het moet toen al weinig indruk gemaakt hebben. We zijn dus maar niet gaan kijken

Vroeger stonden er ook ban die mannen in berenmutsen. Nee, die stonden niet die paradeerden lags de hekken en de poorten van het paleis. Tegenwoordig hebben ze gewone petten op. Of zou dit zomertenue zijn? Je probeerde die mannen aan het lachen te rkijgen maar dat lukte je niet. Nu kan ik niet eens meer dichtbij komen. Tjonge en als Charles mij ziet dan moet Camilla toch verbleken. Maar ja hij zal wel niet thuis zijn.

Gek dat je eigenlijk toch door de gordijnen probeert te gluren of je ook maar een koninklijk glimpje kan opvangen. Zouden ze nou nooit een kijken door die ramen? Zouden ze niet zien dat de grote en kleine mensen veel plezier met het spetten en spatten in de fontein voor de poorten van het paleis. Het lijkt wel een publiek zwembad. En de engel op de sokkel kijkt vriendelijk toen.

Zouden ze daarbinnen ook vriendelijk kijken? Zouden ze nu televisie kijken of een boek lezen of zonnen in de achtertuin. Of liggen ze misschien op bed en doen een middagdutje. Wellicht hebben ze nu high tea. Ik zou het toch bijna vergeten. Raar, dat ik me toch ook debet maak aan dat soort gedachten.

Ach en wat valt er nou helemaal te zien? De fontein, de mannen die heen en weer en heen en weer lopen. een enkele auto die eens binnenrijdt. Nog geen beweging binnen te bekennen. Geen voet wordt op het balkon gezet om een vrolijke zondag groet uit te brengen. En bedankt voor die bloemen/zon of jullie komst had ze op z’n minst paus-achtig kunnen toeroepen! En tussen de spijlen van de hekken hangt rotszoii die de mensen hebben achtergelaten. Zou ze geen eens geld voor een fatsoenlijke prullenbak hebben? Laten we ons weg maar vervolgen en het eerste het beste metrostation opzoeken. Het wordt weer Victoria Station. We verlaten de enrome oprijlaan en verzuchtten dat we nu best in een koets of landauer hadden willen vertrekken. Of misschien zelfs wel één van de mega grote limousines die je regelmatig voorbij ziet scheren in Londen!

Het maakt ook niet uit. wij zettten onze ene voet wel voor de andere! zo komen we er ook. Victoria Station is snel bereikt! En beter nog…we zien een internet café en een broodje subway in en gebouw! Da’s kicken. Kijk dat kan een koningin dus niet. Gewoone ven een broodje happen en achter het internet duiken! and guess what….de server van H. staat nog in de lucht, zijn site komt direct binnen, de mailtjes worden vlot verstuurd en we hebben een schik! De wereld is echt klein door dat internet. Ik bedoel maar….de telefoon deed al veel maar dit internet vind ik toch wel een uitkomst hoor!

Na al deze cultuur zoeken we het vertier weer op. We kennen nu de leukste pub van Londen inmiddels en waarom zullen we daar niet naar terug keren? Maar waarom ook eigenlijk wel? We moeten nog zoveel ontdekken en hebben het bealngrijkste eigenlijk al ontdekt…namelijk…..je leert Londen niet in een week kennen. Daar heb je veel, veel langer voor nodig. Zo treffend als ik H. al eens hoorde melden….”je ziet Londen van de buitenkant, nu de binnenkant nog”!… En zo is dat ook. We zoeken derhalve toch maar een andere wijk dan anders. En komen in de studenten wijk van Londen terecht. Naast enorme gebouwen waar allerlei faculteiten gehuisvest zijn zie je er ook heel veel leegstaande gebouwen waar vroeger de universiteit faculteiten zaten. Het is niks geen gezellige studentenwijk. Amper een pub in de buurt, nauwelijks een leuke winkelstraat, geen vrolijke studentenflats….geen echt studenteleven dus. Of zou dit juist wel het studentenleven moeten zijn? De universiteit is werkelijk waar 24 uur per dag open en je ziet er nog laat licht branden en schermen van computers flikkeren. Een student moet hier studeren en niet vertieren! (al denk ik dat ze daar heus wel het uitgaanscentrum voor opzoeken)

Nadat we de lege straten en de schaars bemande pubs hebben bezocht besluiten we gauw maar zelf weer de drukte op te zoeken. en die drukte is toch echt Trocadero, Leicester, Picadilly of Trafalgar! En natuurlijk kiezen we dan toch voor onze eigen brewmaster! Op naar Trafalgar…op naar leven in de brouwerij!

En op ons wenken worden we bediend zeg! Soul in the city! een mega concert met televisie opnames en alles erop en eraan. De BBC is rijk vertegenwoordigt. De jeugd bevindt zich van de hitte in de fonteinen. En wij vlijen ons neer op de trappen van national gallery waar we al rap weggestuurd worden!

De volgende dag staat in de krant:

THOUSANDS FILL TRAFALGAR SQUARE IN CELEBRATION 15,000 people crammed into London’s Trafalgar Square for a time of worship and celebration as climax to SOULINTHECITY.Under the scorching summer sun, thousands joined in prayers for Londoners, our political leaders and the Royal Family, led by Joel Edwards of the Evangelical Alliance, and committed themselves to demonstrate a Church that loves, cares and shows compassion to all, as Jesus did.

Een pub met een tap een babbel een grap en een bende gezellige mensen wat hebben wij nog meer te wensen? Een biertje, een wijntje een praatje, een geintje een barretje en een kruk en onze avond kan niet meer stuk!

We gaan een hapje eten! Wat zullen we vandaag eens doen? Het wordt ChinaTown dit keer. een keur aan kleur en geur komt je tegemoet. Je weet van gekkigheid niet waar je moet eten zoveel keus is. Nooit geweten dat China zoveel verschillende Kantons had waar ze allemaal anders aten. en waar is het goed. Moeten we juist letten op een populatie aan chinezen binnen of europeanen? Hans heeft de oplossing. We gaan daar naar binnen waar je ook met mes en vork kan eten want overal zien we stokjes! We vinden een heel klein restaurantje waarvan de menukaart vele malen groter is dan het eettentje zelf! Allemensen wat een keuze. Uiteindelijk moet je dus eerst gaan kiezen tussen vis, varken of rund en als je daar zover mee bent dan moet je een keuze maken tussen de sauzen die het vlees of de vis sieren met smaak! Hans krijgt een heerlijk gerecht van “porc” verfijnt met een heerlijke knoflook en nog wat saus en ik neem de gemengde vis. Inktvis en gamba’s en nog veel meer soorten en dat alles in een oestersausje. jongens is dat smullen! Het bier van H. komt dit keer uit Vietnam. Zou je daar hoofdpijn aan overhouden? Het werkt wel want na een half uurtje eet hij net als ik met stokjes! Het gaat wat langzamer maar je geniet wel langer van al dat lekkers!

Deze avond willen we toch wel het nachtleven in hoor! Als om half elf de bel voor de laatste ronde klinkt en we om elf uur stipt de pub uitgaan na iedereen tot ziens en bedankt gewenst te hebben, gaan we op zoek naar het diepere nachtleven! Vele engelsen hebben inmiddels hun kartonnetjes met 6 flesjes of blikjes bier al ingeslagen in de tot laat open zijnde minisupertjes en verteren deze op de pleinen en op de trappen van fonteinen en monumenten! En ook veel (hahahaha) zoeken “the nighlife” op in nachtclubs. Dat willen we ook wel eens meegemaakt hebben. Maar ja, welke nachtclub bezoek je dan. Want ze hebben er zoveel en overal is weer andere muziek. En niet allemaal zijn ze even leuk. Entree betalen moet je toch maar je wilt wel weten waar je terecht komt….. Op de gok (daar zijn we altijd goed in) stappen we er eentje binnen. Het is een drukte van jewelste en overal wordt gedanst.

Je wordt meteen door Jan (of is het John) en alleman (allemon) bekeken en gekeurd!

We’re from Holland! Owwwww Pim Fortjoen hoor je dan al snel. Weer die Pim Fortuyn. Als je met engelsen praat, en ik ben er door heel wat aangesproken in pubs, hebben ze het altijd over Pim. Ik kreeg er de kriebels van. Hij lijkt wel een nederlandse volksheld in engelse ogen! Ik wist er eerlijk gezegd nit goed raad mee en dat terwijl ik toch niet gauw met een mond vol tanden sta tegenwoordig! Maar goed, ik ben hier niet om te kletsen. H. drinkt zijn “beer” en ik dans en drink mijn “mineralwater”. Als het te benauwd, te heet, te zweterig, en veel te duur wordt, vertrekken we toch maar. Wij zijn meer de types voor de trappen op de fonteinen en monumenten! A drink on the steps and a good talk! We nemen onze eerste echte engelse hotdog uit een karretje. We nemen dan eerst een nachtdubbeldekker terug zover als die ons brengt en nemen dan een taxi vanaf Hydepark Corner naar Sussex Gardens. Zalig en betaalbaar die “cabs” En dat was wat ons betreft “the sunday nightfever”! Zzzzzzzzzzzz

 

Een van de voornemens van H. was, voor we vertrokken al, als we in Londen zijn dan koop ik me een chte engelse plu “an umbrella” Maar ja, als je dan volop zon krijgt en niet eens de echte engelse raindrops dan vergeet je dat soort dingen. Gelukkig hadden we de laatste ochtend een klein miezerig regentje! Dit is wat ons betreft pas echt Engeland! Grey rainey London! Ach, we zijn toch op souvenirsjacht in Oxfort Street dus waarom geen umbrella. De souvenirs zijn schreeuwend duur en besluiten maar niets anders mee te nemen dan de begeerde paraplu. Die bij openklappen toch een tegenvaller qua omvang blijkt te zijn! Waar willen we nog heen? We hebben alle tijd en duiken een metro in. De metro richting Threadneedle Street. Het is daar de buurt van de banken. Volgens de gids van een paar dagen geleden staan er meer Japanse banken dan in Tokyo en meer amerikaanse banken dan in heel New York. Maar wat ons betreft gaat het om ht leven dat daar heerst. We waren er gisteren al maar toen bleek alles uitgestorven. De banken dicht (al kon ik wel pinnen-ik ben benieuwd op mijn afschrift als ik thuis kom hoe die ponden erop vermeld staan), de dure en deftige pubs dicht. De malle winkeltjes met hoeden dicht. En de straten leeg! Dat is nu wel even anders. Alles leeft ineens op Threadneedle Street. De mannen in pakken met of zonder hoedjes lopen druk pratend met collega’s of pratend tegen hun mobieltje met aktentas in de hand door de straten. Er wordt druk zaken gedaan! Mannen (en ook vrouwen in mooie mantelpakjes hoor) rijden in taxi’s af en aan en laten zich bij diverse grote bankgebouwen afzetten! Zelfs nu al zitten de dure pubs vol! Zaken doen in een pub is de normaalste zaak van de wereld! Meneer Peabody houdt vanuit zijn luie stoel de boel nauwlettend in de gaten. Het is een majestueus beeld van deze heer. Je zou er haast een buiging voor maken!

 

Mr. George Peabody is geboren in 1795 en gestorven in 1869. Hij kwam uit een gegoede engelse familie. In Amerika heeft hij het helemaal gemaakt in de business en na zijn pensioen in 1829 kwam hij terug naar Engeland. Hij werd directeur van de banking House en was filantroop.

Toen de staat een heleboel geld verloor heeft dhr. Peabody ze een enorme schenking gedaan zodat de stad gered bleef!

Aan zijn standbeeld te zien zijn ze hem nog steeds dankbaar! hij stichtte fondsen en bleef vrijgevig.

He was the most liberal philanthropist of ancient or modern times. In the words of Mr. Gladstone, he taught the world how a man may be the master of his fortune, and not its slave.

 

Die Unilever kom je echt overal tegen hoor. Ook hier in de wijk weer en niet alleen op de Thames. Asl goede dochter van mijn vader wil ik dan toch wel eens weten wat nilever hier szoal te zoeken heeft en ik kom er al gauw achter dat “bestfoods” en home cleaning services” (waaronder ook stomen van kleren en zo) wel de belangrijkste bron van inkomsten vormt bij Unilever in the U.K.

FINANCIAL HIGHLIGHTS – EUR millions Second Quarter 2004                                   Half Year 2004 ———————-                                ————— 10,835    – 3 %            Turnover                                    20,623  – 3 % 1,613     – 2 %             Operating profit -beia(*)           3,068  – 1 % 1,170    + 19 %            Pre-tax profit                             2,101  + 5 % 770    + 34 %             Net profit                                   1,300  + 8 % 1,036  + 10 %             Net profit -beia(*)                       1,887  + 9 % 1.07   + 11 %             EPS NV -beia (*)(Euros)           1.94 + 10 % 16.02  + 11 %             EPS PLC – beia(*)(Euro cents)   29.12 + 10 %

 

Ja, ja, het werkt aanstekelijk daar in de “Banks”! Op een bankje bekijken we het gedoe eens aan. Druk pratende en zakendoende mensen komen langs, taxi’s blijven rijden. De straat wordt schoongemaakt en direct weer bevuild. Gentlemen lopend al pratend en de laatste beursberichten in de krant lezend over Threadneedle! Wat een bedrijvigheid in vergelijking met gister.

Maar het leukste vind ik toch wel als we onze wandeling vervolgen het piepkleine hoedenwinkeltje. Zo echt typisch engels als dat is. Hoeden met veren en met bloemen, met fruit en met strikken! Je ziet de lady’s er zo mee lopen op de renbaan tijdens de “horseraces”. Twiggy Twilight heet het winkeltje en ze hebben er uitverkoop. Sale 20% off!

 

Ach, en je ziet zoveel meer, Winepubs met tienliter flessen champagne flessen in de etalage. Zeker voor als de beurs enrom stijgt of er big business is gedaan. Je ontdekt zomaar weer een piepklein kerkje tussen de banken en huizen. Zeker om te bidden als de beurs crasht of de zaken slecht gaan.

 

En je ziet schitterende hekwerken waarvan je zou willen dat ze de poorten vormde van je eigen voortuintje. Ik zou er echt een poortwachter kabouter bij zetten. Maar ja mag bij deze omvang wel een reus aannemen dan! Schitterend smeedwerk en bijzonder functioneel als je iets te bewaken hebt trouwens. Zeker in zo’ bankwijk!

Hij is echt mega. Hij is echt groot en imposant. Het is een stuk geschiedenis ten top. Het zegt me zelfs meer dan de Westminster geloof ik. Lady Di and Charles trouwden hier ooit. Maar hij staat in de steigers. Van binnen en van buiten. En dat is gewoon ontzettend jammer. We lopen de trappen op en weer af. We lopen om de Kathedraal en kijken op tegen de enorme muren die aan alle kanten bewerkt zijn. We zien wel waarom hij in de steigers staat.

Ook hier heeft de zure engelse regen zijn sporen achter gelaten. We lopen dor de tuinen om de kerk en zien de grafstenen en de gedenktekens (de zoveelste). We lopen de trappen weer op en nemen een kijkje in de kerk maar hier staan ook overal steigers en met het lawaai van werklui op de ahtergrond kan je de “whispering gallery” natuurlijk wel vergeten. We moeten gewoon nog een keer terug besluit ik om dit wonder nog eens te bekijken. Dit levenswerk van Wren die begon als jongeman en eindigde als oud iemand! Maar hij mag trots zijn op zijn werk, echt waar! En natuurlijk ligt hijzelf ook, naast vele andere beroemde oudheden en beroemdheden, begraven in zijn eigen bouwwerk!

 

Dan is het toch echt tijd om te gaan. Nog een laatste blik op typisch Londen met z’n dubbeldekkers en zijn telefooncellen, met zijn drukte en zijn mooie straten. Met zijn majestueuze gebouwen en vele monumenten. No een laatste blik op Oxford Street en dan doorlopen naar Sussex Gardens! De bagage staat al klaar. Nog een plas en een laatste groet en dan zeulen we de boel naar PraedtStreet (praatstraat)

Och jee……helemaal vergeten. De kaartjes om te versturen! Gelukkig is er een postkantoor naast Paddington Station. We halen nog snel twee postzegels en schrijven de adressen op de kaart; ”groeten uit Londen” Maar eigenlijk zijn we al bijna weer thuis en zit het er dik in dat wij eerder aankomen dan de kaarten!

Dan vouwen we de kaart van Londen op en kijken nog één keertje op de metrokaart. Heathrow per metro…dit moet ons toch gaan lukken! Maar niks hoor. Zelfs de laatste keer blijkt dat we er falikant naast zitten. Nou ja….? Falikant…? We wilden het eigenlijk weer meer met een omweg doen terwijl het simpeler bleek te kunnen toen zo’n overvriendelijke englse metrostation meneer ons aansprak en ons verder hielp! We moeten de Bakerline pakken en dan de Picadilly line. Ach het is eigenlijk zo simpel…….

 

De metro is stampend vol. Er zijn er meer die naar huis of andere bestemmingen gaan. Jengelende kinderen….moeders die schommelende  buggy’s tegen houden. Vaders volgeladen met koffers en andere bagage. En het is benauwd warm….. Een enkeling waagt het om in slaap te vallen door het gewieg en geschommel. We kunnen niet eens zitten en hangen op een comfortabele hangpek tegen de zijkant. Die hangplekken bestaan uit halfronde kussentjes waar je tegenaan kan hangen. Niet het meest ideale maar toch altijd beter dan hangend aan een stang of knuppel! Nog één keer “MIND THE GAP” en dan is het uitstappen geblazen! Op terminal 4.

 

Het wijst zich gelukkig allemaal vanzelf. Alles staat goed aangegeven. We volgen de bordjes departures en kom via een roltrap in een grote hal vol desks. Het lijkt me toch dat we de KLM desk moeten hebben. We zijn best vroeg. Alles met de metro is beter gegaan dan we gepland hadden. Er staat dan ook amper iemand om zich in te checken. We kunnen zo doorlopen. Zonder problemen (o, wacht maar af!) worden we ingecheckt en lopen een rondje Heathrow. Even nog naar de rookvrije zone.

Net als H gezegd heeft dat het allemaal wel meevalt met die security en dat het eigenlijk onzin is dat je zoveel extra veiligheidsbelasting betaalt voor airport Heathrow komt er een beveiligingsman langs die alles achter en voor en onder en boven tafels en stoelen en airco’s begint te scannen. En met een gerust hart denk ik…. ik heb die veiligheidsbelasting niet voor niks betaald!

Als we zeker weten dat we genoeg nicotine binnen hebben maken we aanstalten richting douane te gaan. We zijn dan wel op Heathrow maar moeten nog wel even verder dan alleen de vertrekhal. We begeven ons naar een vriendelijke mevrouw die ons nog vriendelijker even later duidelijk maakt dat we helemaal niet kunnen vertrekken. Nee hè …het zal weer eens niet waar zijn. Zodra wij de vakantie uit handen geven aan reisorganisaties en het niet zelf in de hand hebben, gaat alles weer mis. Waarom kunnen we niet vertrekken dan? Gewoon omdat de ticket op een dag later staat!

 

Hebben wij dat weer. Zuchtend pakken we handbagage weer op, stoppen de paspoorten weer weg en lopen voor de tweede keer naar de KLM balie waar nu wel een rij staat. Ze kunnen me wat! Brutaal en vooral on-engels dring ik voor naar een dame die niets staat te doen maar wel een blauw KLM uniform draagt. Ik leg de situatie uit. Terwijl ze driftig achter een beeldscherm begint te tikken en toetsen kijk ik nog eens naar de reisbescheiden,. Verhip! Er staat echt een andere datum op. alles is gedateerd op vandaag; het hotel, de visitor traveelrs card, behalve de vliegticket. Wijselijk hou ik m’n mond! Een dag langer blijven is leuk maar dan wel op kosten van SunAir bedenk ik me nog!

 

We stappen weer op de douane miss af en nu komen we er wel door. Of ik ook iets scherps aan te geven heb hadden ze me al gevraagd. Gekscherend zeg ik …ja een nagelvijltje…. is ie van metaal mevrouw? ……jazeker…… dan moet die nu in bagage! Maar nu we eindelijk dan door deze paspoort en ticket controle komen zie ik met GROTE letters staan dat ÁLLE scherpe voorwerpen echt weg moeten. Verschrikt bedenk ik me dat ik nog een nagelschaartje en pincet in m’n tas heb zitten. Ik kom er echt niet mee de metaaldetectors door! Ja bij Schiphol wel…maar hier betaal ik extra veiligheidsbelasting en dus gaat het me nog meer geld kosten als ik ook m’n schaartje en pincet in een daarvoor bestemde bak moet gooien. (Voel ik me nu hier echt beschermder door?)

Ik had ze eerst nog in een gewone prullenbak gegooid maar volgens Hans kon ik ze toch maar het beste in de daarvoor bestemde bak gooien. Dan kun je triest aanzien hoe daar je boeltje ligt! Verbaasd kijk ik nog naar de doorzichtige bak aan wat er allemaal in ligt. Scheermesjes, zakmessen en vooral veel nagelschaartjes! Ach ja, wij vrouwen ook!

Ik heb de moed dat alles goed gaat dit keer allang weer opgegeven. En dat is maar goed ook! Het is momenteel zo druk weer/nog steeds op Heathrow dat zelfs de gate waar we moeten instappen nog niet bekent is. Lekker snugger zijn die engelsen dan. De gate wordt een paar minuten voor vertrek aangegeven. Maar als je dan zo door de hallen van HEathrows taxfree shops loopt, zie je overal bordjes hangen met … “van hieruit is het nog 10/15/20 minuten lopen naar gate…..” Hoe wil je in een paar minuten bij een gate komen die 20 minuten lopen van je verwijderd is! Nou ja, we wagen de gok en lopen een richting op! (in gokken waren we goed weet je nog?!) De winkels hier op Heathrow Airport zijn vele malen luxer dan op Schiphol.

 

Toch hebben we geen enkele behoefte nog wat aan te schaffen. Die laatste ponds en pences houden we lekker op zak. Zo weten we zeker…en beloof ik mezelf….gauw weer terug te gaan naar London City!

Zolang ik die ponden maar in m’n portemonnaie houdt! Dan staat eindelijk de gate aangegeven. En ja hoor. De gok was goed. In tien minuten zijn we bij de gate alwaar we toch nog een behoorlijk tijdje moeten wachten. Zo te zien aan het aantal mensen wat er zit kan ik wel begrijpen dat de ticket met gemak naar vandaag overgeboekt kon worden. Dat vliegtuig is niet echt vol!

Een beetje verveeld maak ik nog een foto van een British Airways vliegtuig. Een beetje verveeld hangen we in de wachtruimte van de gate. Een beetje verveeld volgen we alle extra wensen die mensen uiten aan de KLM balie bij de gate. Een beetje verveeld kijken we naar een directeur die met zijn secretaresse op reis is en wel heel erg galant doet. Een beetje verveeld wachten en wachten we weer. Londen heeft nu echt Londens weer! Dat zal het zicht straks behoorlijk belemmeren. We wachten en we wachten maar weer….. Dan mogen we een mega lange slurf door dit keer en horen de eerste hollandse woorden sinds een tijdje. Terwijl ik nog netjes “good evening” zeg, krijg ik een oerhollands “goeienavond” terug!

Als we dan lekker gesettled, helemaal achterin het vliegtuig zitten, vlakbij de catering……hoor ik alleen maar gekwebbel van twee stewardessen over make-up en vriendjes en uitgaan en nog meer make up en kleren….. Heb ik dit….. vrouwen-gewouwel …! Het is wel duidelijk dat die ene stewardess in opleiding is. Ze rebbelt van de zenuwen en heeft nog hele verhalen over wat er allemaal de laatste keren mis is gegaan tijdens het serveren. Ik maak m’n borst maar nat (of zal zij dat doen als ik straks de koffie over me heen krijg) Als ze dan ook nog hardop zegt wanneer het vliegtuig achteruit taxied dat het wel erg naar benzine ruikt…dan hebben we het helemaal niet meer! Wat een muts!! Dat zeg je toch niet zo dicht bij de passagiers… Je zou ze de stuipen op het lijf jagen als ze niet beter wisten! En trouwens huppeldingetje…het is geen benzine maar kerosine! Zou zoiets echt geslaagd zijn na afloop van deze vlucht??????

Al taxiend worden we welkom geheten door gezagvoerder Bos en zijn crew. Nou wat een crew! Dit keer geen schermpjes met de veiligheidsvoorschriften maar de stewardessen die het voordoen. Nou oké, ik geef toe…dat kon ze wel onze stagiaire! Puntje er weer bij! Maar dan horen en zien we iets dat je niet kan geloven en wat ik nog nooit heb meegemaakt….. Het is zo gigantisch druk op Heathrow dat we moeten wachten. We zijn de achttiende in rij. En we staan dus in een heuse FILE Een vliegtuig-file!

We maken van verbazing foto’s ervan maar je kan door dat kleine raampje nooit de hele file in beeld krijgen natuurlijk. Achter ons sluiten steeds meer vliegtuigen aan. We liggen dubbel van het lachen!  Wel zie ik bloedmooie vliegtuigen aan me voorbij gaan. Ze stijgen op met een tussenpoze van één minuut,

Een file is eigenlijk meer langzaam taxiend verkeer hahahah maar wel leuk om eens mee te maken!

Dan zijn wij aan de beurt en is het bye bye Londen! It was f*cking briljant (zoals jullie zelf zeggen)

Al snel belanden we in de wolken. Maar de wolken bieden ook iets fascinerends en we kunnen niet stoppen met fotograferen! Het lijkt wel een andere wereld hierboven en soms heb ik het idee dat captain Kirk van de Enterprise hier zo voorbij kan komen. Of dat ik de Philadelfia Engel van de roomkaas zie zitten op een wolk. Helemaal schitterend wordt het als we van het ene weersfront naar het andere vliegen. Dat wat je op de weerkaarten en satellietbeelden altijd ziet, zie je nu met je eigen ogen in het echt!

 

Je zit er midden in. We vliegen zelfs op een gegeven moment tussen twee luchtlagen! Het is te adembenemend voor woorden!

Tussen het wit en grijs en blauw van de wolken zie je ook af en toe het grijzig blauw van de zee met de witte schuimkoppen. Het is een totaal verschil van water en lucht maar de aanblik is zo gelijkend!

 

En dan duikt de kustlijn op! Zomaar uit het niets ineens de kustlijn! We vliegen aan op IJmuiden. De volgende dag zal een gedeelte van deze kustlijn in brand staan. Als wij aanvliegen is eht nog een serene rust aan de kust lijn en niets wijst op broeierige duinen! De landing is ingezet. Alles met de stagiaire is goed gegaan. Geen koffie gemorst en het gewauwel in hun cabine is al weer volop in gang als we de seatbells gefast hebben (hahahaha)

Onder ons doemen IJmuiden en Haarlem op! Herkenbaar Nederland!

 

Ik loop natuurlijk weer hartstikke om op zoek naar de bagagebanden. Maar ja, lopen ben ik nog niet afgeleerd! We komen al door de douane voor we maar zelfs de bagage hebben! Gelukkig zitten beide tassen erbij! Dat scheelt weer! Nu op naar LangParkeren P3…de uitgang dus! De eerste telefoontjes komen al en ik bel zelf ook maar dat we veilig geland zijn. zo kan iedereen alvast met een gerust hart naar bed! Wij zijn nog wel even onderweg!

Nog een laatste blik op alles wat met de vakantie te maken had. De reclamebeelden, Schiphol, de vertrekkende en aankomende vliegtuigen en dan in de pendelbus. De auto is niet eens zo warm binnenin en start als een nieuwe! Alleen bij een tankstation halen we nog wat te drinken onderweg en net voor middernacht rijden we ons vertrouwde Arnhem binnen! Genoten heb ik…van de eerste tot de laatste minuut! H. bedankt voor je enorm gezellige, veilige  aanwezigheid! In bed laat ik de dagen nog eens aan me voorbijtrekken. Londen……je kan het niet allemaal in een klein weekje bekijken! Londen….ik kom dan ook vast en zeker weer eens terug maar eerst nog een paar dagen ergens anders kijken….. wie weet waarheen….de laatste week van mijn vakantie….