Zullen we dan……………… zullen we dan nog één keer…….
We kunnen de smeekbedes van Griekse smsjes en telefoontjes noch de berichtjes op Facebook weerstaan en dus boeken we maar weer een vakantie op Kos. Nochmaals, voor het eiland hoef je het niet te doen. Er is niet veel te zien of te beleven behalve dan wat uitstapjes naar een bergplaatsje of boottocht maar écht, tenzij je van watersport of uitgaansleven houdt is Kos wat ons betreft niet veel.
Maar die vrienden hè…… daar doe je het voor………..
Dit keer geen georganiseerde reis maar ticket en hotel los geboekt. Scheelt je veel geld en je hebt meer 
keuze! We vliegen met Ryanair en boeken een hotel via booking.com (goede ervaringen mee!)
Leuke bijkomstigheid is dat mijn overleden mams haar vriendin Cor ook met haar dochters, kleindochter en schoonzoons, op Kos is rond dezelfde tijd. Het lijkt me heerlijk haar weer te zien!
Het welkom is als vanouds. Warm, hartelijk en hartverwarmend!
De eerste avond zitten we alweer met Stefanos en Maria op een terrasje en babbelen anderhalf jaar bij voor zover we dat nog niet per mail of telefoon gedaan hadden.
Het is druk deze zomer. Hoe langer zo’n restaurant als La Prima bestaat, hoe meer mensen en dus verplichtingen ze gaan krijgen. Stefanos merkt dat zelf ook maar beloofd ons deze kerst naar ons in Nederland te komen. Of ze dan bij ons thuis kunnen logeren? Natuurlijk kan dat! (Ze zijn hun belofte nagekomen. Oudjaar waren ze bij ons in Arnhem)
Dit jaar zat ons hotel aan de andere kant van Kos-stad dan andere jaren. Deze kant hadden we al eens bezocht maar nu liepen we er elke dag. 
Bar Four Roses werd een heerlijk stekkie om naar terug te keren en om Wimbledon tennis te volgen. De eigenaar had de drankjes al klaarstaan rond de vaste tijd dat we kwamen; twee fresh orange juice. Madalina de serveerster stond al op de uitkijk. Een meisje met een verhaal. Een ouderloos Roemeens meisje mansgenoeg om zichzelf en haar jongere broertje te redden maar ook om je over te ontfermen. (we hebben nog steeds contact met haar)
De excursie dit keer was naar Kalymnos waarover elders op de website meer! Kalymnos is het spons eiland. Een super gaaf uitstapje!
De Griekse avond vierden we samen met Cor en familie. Stefanos had heel wat uit de kast gehaald. Een live band, lam, bloemblaadjes en veel dans op het pleintje. Zelfs de gasten van andere restaurants deden mee! Dit wel tegen het zere been van vooral het personeel van Zorbas. Wat kan ik toch stiekempjes af en toe genieten van die strijd om klandizie tussen de restaurantjes op het pleintje. Ze gunnen elkaar het licht in de ogen niet. 
Oh ja, we hebben er in al die keren dat we er waren ook best al wat ruzies meegemaakt hoor! Als de ene propper te dicht op het terrein van de andere komt. Als er opmerkingen worden gemaakt over elkaars klanten of werk. Of als er klanten na het menu bekeken te hebben toch nog oversteken naar het andere restaurantje ernaast.
En och, och, de roddels zijn niet van de lucht. zo weten we precies wie wel en niet op tijd zijn huur betaald. Wie wel en niet de vriezer vol heeft met inktvis en die voor vers verkoopt. Wie wel en niet is vreemd gegaan etc. etc.
Soms lopen ruzies ook wel eens uit de hand. Eén keer maakten we een handgemeen mee. Niet bij La Prima maar bij twee van de vier andere restaurantjes op het pleintje. En bij de prachtige bougainville die over het terras van La Prima groeit was gif gegooid en de bougainville ging dood.
Tegen zwerfhonden en zwerfkatten doen ze niet veel. Is ook geen beginnen aan want de mensen/gasten blijven ze voeren. Maar verder hebben ze ook niet veel met de beesten. Toch was er één keer dat Stefanos zich helemaal gaf aan een zwart katje. Hij noemde haar Matta. Na het seizoen nam hij Matta mee naar huis. En in de zomermaanden liep Matta gezellig rond op het terras van La Prima of lag uren en uren te pitten in het fonteintje. Tot op een dag Matta ineens verdwenen was….rara…..
Ja het gaat soms ver!
Ach wat een wel en wee op het pleintje…..
We genieten en leven mee………….
Een paar dagen voor we weggaan delen Alex en Ioanna ons in de vreugde van hun zwangerschap. Het is nog heel pril en niemand mag het weten maar omdat wij al bijna vertrekken willen ze het ons wel heel graag vertellen. Wat een super nieuws! (twee maanden later kreeg ik te horen dat het er niet één maar twee zouden worden)
Die zomer werd Alex opgeroepen voor dienst zoals ieder jaar. Maar, zoals ieder jaar, wilde hij er persé weer onderuit. Hij kon niet gemist worden in het restaurant. En Ioanna is zwanger. Dat is een reden in Griekenland om het leger niet in te hoeven. Maar tja…..als ze vervelend willen doen….Alex heeft al zo vaak smoesjes bedacht om er onderuit te kunnen komen….
Toch als hij gaat verkondigt hij met een grote smile “I’ll be back in a few days’. Die ‘few days’ werden een week. Een heel spannende week! Een week waarin het kon vriezen of dooien. Wat hebben we meegeleefd met dit stel……. Maar…………. één dag voor we zouden vertrekken stond Alex weer veilig en wel voor ons neus op het teraas toen we aan kwamen lopen voor onze dagelijkse kop koffie! Pffffft…… (hij heeft hierna geen oproepen meer gehad)
Een relaxte vakantie; terrasje, nieuwe lieve mensen, strandje, mooie foto’s maken, Kalymnos, nog meer terrasjes, Griekse avond met mama’s vriendin, en elkaar……………………..!!
Erg belangrijk dat laatste, als je beseft dat we de rest van het jaar vaak geleefd worden door onze 7 kinderen en onze kleinkinderen, vrienden uit twee werelden van geschiedenissen en ons werk, plus de dagen en weekenden dat Willem nog in zijn eigen huis is omdat zijn jongste twee daar hun sociale leven hebben. Tijd voor ons tweetjes is vaak schaarser dan je denkt. En als je al vrije tijd hebt is er altijd wel dat telefoontje, dat smsje, dat bezoekje, dat kadootje te kopen, die visite, voorbereiden 
van je werk etc.
Het is daarom niet voor niks dat je ons soms een beetje tikkie vaak ziet weg gaan naar evenementen of mooie steden en landen! Gewoon omdat we dan helemaal écht samen zijn in een wereld die van ons tweetjes is!
Het zou nog even duren voor we Kos zouden zouden weerzien.
(Kos kwam eerst naar Nederland)
