Midden in een moeilijke tijd even eruit om de zinnen te verzetten. De gedachten bij het thuisfront maar de zinnen op Kos.
We hadden niets gezegd tegen onze vrienden dat we zouden komen. Het was ook nog niet helemaal zeker of het allemaal ook wel lukken zou. We kwamen dus totaal onverwachts ’s avonds heel laat het pleintje oplopen dat voorjaar. De verrassing was groot dat iedereen al weg was bij La Prima. Geen Stefanos, geen Maria, Geen Alex, geen Ioanna, geen Zarados. Dat Dimitris er inmiddels niet meer werkte wisten we. We hadden contact met hem gehouden en hij zou binnenkort naar Nederland komen om er werk te zoeken.
Gelukkig hebben we mobiel bij ons en staan de nummers van onze Griekse vrienden erin. Willem belt. ‘Hi my friend why are you closed’ hoor ik Willem zeggen. Het blijft heel stil aan de andere kant. ‘How do you know’? is de vraag van Stefanos. ‘Well because we are here in front of La Prima’! Er wordt gelachen, geroepen en weer gelachen en gezegd ‘STAY THERE’! 
Tien minuten later komt er met een enorme vaart een auto aanrijden. De portieren klappen open, en zonder ze dicht te gooien vliegen Maria en Stefanos de auto uit! Het omhelzen houdt maar niet op. We worden mee naar binnen geloodst en er worden flessen wijn uit Drama (de plaats waar ze vandaan komen en waar de wijn écht 
heerlijk is) open gemaakt.
Wij snuiven de geur van La Prima op, zien ons bord hangen en de gekke aap die Willem voor Zarados ooit kocht. Niets veranderd. Heerlijk thuis komen!
Tussendoor komen ook de anderen eraan. Het is een heerlijk weerzien! Ze vertellen hun verhalen en wij de onze waarbij de nodige tranen vloeien. Door de nieuwelingen Kostas en Yaliset worden we direct verwelkomd en bekeken want dit is dus die Apostolli waar steeds over wordt gesproken!
We zitten in een leuk appartementencomplex Faliron vlakbij ons oude hotelletje Astron. Wat een gastvrije eigenaar en eigenares hebben ze in Faliron. En wat een super de luxe ruim appartement hebben we weer. We treffen het! We hebben uitzicht over de zee die nog best woest kan zijn in het voorjaar. Maar wat slaap je bij dat geluid toch heerlijk in! 
Deze tussendoorvakantie is voor ons alleen maar bijkomen en voorbereiden op de moeilijke tijd die ons te wachten staat. De crew van La Prima begrijpt dat. Ze leggen ons in de watten elke dag.
We zijn dan ook nergens anders te vinden dan bij La Prima. Als de oogjes open gaan, we gewassen en geschoren zijn, lopen we ons loopje naar het Diagoras plein, vriendelijk begroet door de andere Kos bewoners die ons inmiddels ook al kennen. De obers van de bars van de haven, de malle Schot met zijn kebab tent, het vrouwtje van het reisbureau en de mooie elegante verkoopster van het juwelierswinkeltje. We ontbijten bij La Prima, we lunchen bij La Prima en we dineren bij La Prima. We zitten er heerlijk de hele dag en nemen deel aan het leven op Kos. 
Ik heb mijn haakwerk meegenomen (voor breien is het nu te warm) en voor ik het weet ben ik voor de lokale bevolking onderzetters aan het haken want ze vinden het oh zo gaaf!
Tussendoor shoppen we een beetje, bellen met het thuisfront en lopen heel laat in de nacht weer terug naar beneden, door het winkelstraatje dat in de zomer tot midden in de nacht vol levendigheid is maar in het voorjaar na 19.00 uur in diepe rust is. 
En we worden maar verwend en verwend…stapels spareribs…een lam dat geslacht is en op de barbecue komt. Niet in het kader van welk feest dan ook maar gewoon omdat wij er zijn! Ik moet wel even slikken hoor…. en neem een paar hapjes…..wat een zeur ben ik ook, maar de gedachten dat het lam vanmorgen nog heerlijk door de bergen huppelde ontneemt me echt de eetlust! Willem geniet echter. Wat een weelde! Wat een ontroerende mooie vakantie was dit!
Lieve vrienden dank je wel, we kunnen er tegenaan! 
