We studeerden er lustig op los. We slaagden allebei en waren gedragsspecialist. Willem stopte en ik ging nog even door voor mijn Master SEN titel.
Vaarwel Willem het was een gave tijd met onze groep.
Alleen zo makkelijk ging dat niet……..
Om Willem op te vrolijken in een moeilijke periode zijn we samen naar Jazz in Duketown gegaan.
Even helemaal niets aan je kop dan alleen genieten van de muziek. Toots Tielemans nog wel op de grote markt!
Zitten op de vlonder in de zon en alleen maar praten en luisteren.
Daarna bleef het bij af en toe mailcontact. We gingen verder met onze levens. Willem met het redden van zijn huwelijk en ik met het herstellen van mijzelf.
Tot………. een telefoontje……
Met mijn vriendin Annet sta ik in een mega winkelcentrum midden in Oberhausen. Mijn mobiel in mijn tas gaat af. Het display geeft de naam van Willem in beeld.
Vreemd want Willem zou in een huisje in Lochem moeten zitten met zijn vrouw en twee jongste dochters.
Het is over snikte er een stem door de telefoon. Mijn dochter is het huisje aan het opruimen. Het is over.
Geen thuiskomen meer en de kleintjes in het badje horen plonzen. Het is voorbij……….
Stil was ik ervan. Zo ervan uitgegaan dat alles goed zou komen. Dat ze ervoor konden gaan samen.
Ik luisterde nog even naar de rest van het verhaal, zei hem dat hij altijd kon bellen als hij het moeilijk had en hing confuus op.
Een tijdje hoorde ik niks en ging er van uit dat zijn zussen en ouders een goede steun zouden zijn. Wel dacht ik regelmatig aan de narigheid die om hem heen. Alles wat je weer moet regelen.
Het was net allemaal in de tijd dat de WK voetbal aan de gang was. Willem zat nu met zijn ouders en een van zijn dochters in het huisje. Voetbal…..een goede afleiding voor hem. We smsten wat af die periode. Vooral de kopstoot van Zidane was reden de sms lijn roodgloeiend te doen staan.
Daarna kwam weer de stilte. Ik was druk met het regelen van de vakantie. dit jaar met de kinderen weer naar Disneyland Parijs. De wereld waar alles even klopt. En Willem druk met regelen van een flitsscheiding met advocaten. En hij zou zijn huis gaan schilderen.
Tot weer de telefoon ging en we uren samen aan de telefoon hingen. Tussendoor kwam hij gezellig nog een keer eten en maakte kennis met zoon Robbert.
De dag voor vertrek naar Disneyland Parijs brak aan……….
De koffers waren gepakt. De kinderen waren al gearriveerd uit Haarlem. Zo zouden we samen de volgende ochtend vroeg kunnen vertrekken.
Het was warm buiten.
Het voelde klam en zwoel aan toen de telefoon ging en het Willem bleek te zijn die me nog een fijne vakantie wilde wensen.
Nou blijft zo’n wens nooit bij één wens en voor we het wisten zaten we weer een uur aan de telefoon. Ik stelde hem gerust en vertelde hem dat hij deze periode ook weer zou overleven – de stilte van een leeg huis voorbij. We hadden het over de kinderen en over Disney, over voetbal, over de stand van de maan en die ene ster die zo schitterde. Schitterde die in Doesburg ook zo? En stond die ster daar in Doesburg op dezelfde plek.
Ik kom eraan om het te checken hoor ik aan de andere kant van de lijn.
Jij bent gek vertel ik hem als ik op mijn horloge kijk.
Maar hij kwam. Een half uur later stond hij voor mijn deur met…………… een knuffelbeertje die mee kon op vakantie en ervoor zou zorgen dat we veilig terug kwamen.
De ster lieten we voor wat hij was. Ik kamde mijn al bijna lege koelkast uit en vond nog twee biertjes. We boomden rustig verder buiten en later op de bank. De kinderen sliepen al.
en zo werd het toch nog laat…..en later…..en nog later….
In één avond naar elkaar toe groeien zoals wij…..omdat je niks hoeft te zeggen en alleen maar voelt….
31 juli 2006 – die eerste kus en de tweede en de derde en de………… tot het ochtend was en het licht begon te worden….en de wekker van de kinderen ging.
en ze ons tegenkwamen beneden op die bank.
Met een grote glimlach kwamen ze de trap af. ‘Je gaat toch nog wel mee mam’? ‘Ga jij ook mee Willem’?
Nee Willem ging niet mee. Willem moest schilderen. Hij zwaaide ons nog wel uit en vertrok toen. Naar doesburg. Naar de kwasten en de terpentine. Of zou hij toch zijn bed nog ingedoken zijn?
