Als kind was ik er met mijn ouders.
Nu keerde ik terug als volwassen vrouw in gezelschap van een studievriend (Ton)
De eerste keer dat ik er was, stond de muur er nog. Een indrukwekkende belevenis. Klimmen op een uitkijktoren waarop stond dat je dit voor eigen risico deed en dat je er ook vanaf geschoten kon worden door de ‘andere kant’. De luxe waar ik stond tegenover de armoede slechts 40 cm dikke muur verder. Kleur tegenover grijs.
Het stond me nog goed bij toen ik weer kwam. Dit keer niet luxe per vliegtuig maar met de eigen auto. Dit keer niet luxe aan de Kurfüstendam maar, op eigen verzoek, in het voormalig Oost-Duits gedeelte.
We hadden niks geboekt en gingen op de bonnefooi maar vonden al gauw een door graffiti beschilderd hostel. Kaasje voor Ton die, naast docent handvaardigheid ook, kunstschilder is.
Op de een of andere manier emotioneert Berlijn me altijd weer. Ik denk dat het de geschiedenis van de stad is die dat doet. Ook dit keer weer stond ik met tranen in de ogen bij de brokstukken van de muur en op het gehavende en door de oorlog getroffen Joodse kerkhofje.
We liepen van oost naar west, van oud naar nieuw, van grauw gekleurd naar kleurig, van arm naar rijk en wat me opviel was dat ook al was de muur weg, het contrast was gebleven en op een andere manier verergerd. Daar waar oost Berlijn zijn kleur begon te krijgen zorgde west Berlijn ervoor dat het nóg kleuriger werd. Daar waar oost Berlijn nu ook H&M, C&A winkels kreeg zorgde west Berlijn ervoor dat de winkels luxer en duurder werden. En weer raakte ik geëmotioneerd.
We hebben wat afgewandeld die dagen. Van de ene naar de andere kant en weer terug tot we geen voeten meer over hadden. Álles lopend! Af en toe wat rustend op een terrasje of een biergarten. Een biergarten waar we overigens naast te drinken ook weetcake aangeboden kregen. Dat kan toch allemaal maar haha!
Het was weer een mooie reis naar Berlijn!
