Ongeveer driekwart jaar geleden knapte het kabeltje in mijn autostoel. Aangezien ik een driedeurs auto heb, knap lastig dus want ik kon de stoel niet meer voorover klappen. Ik was dus genoodzaakt alles via de bijrijderszit te stouwen en stallen als ik wat op de achterbank kwijt wilde.
Eindelijk is deze week de kabel binnen en kan op mijn vrije woensdagmiddag geplaatst worden.
“Een uurtje of anderhalf mevrouw, zijn we daarmee bezig’!
Ik zat er drie en een half uur!!!!! En om de tijd te doden heb ik de belevenissen van die drie uur beschreven.
Een mens beleeft wat in die tijd!!
SHOWROOMGEDACHTE
Hoewel ik net een sterk geurende cappuccino uit een hypermoderne koffieautomaat heb gehaald, is dit niet de geur die in mijn neus overheerst.
Ik settel me in een op wieltjes rijdend comfortabel uitziende rood velours fauteuil, die allerminst zo zit als zij eruit ziet.
De wit betegelde vloer glanst me tegemoet alsof zij nog geen minuut gelden in de boenwas is gezet.
Naast de vier, bedrieglijke comfortabele en dus ongemakkelijk zittende rode fauteuils staat een grote leestafel in het zelfde hoogglanzende witlak als het salontafeltje voor mij waar ik mijn cappuccino heb neergezet.
Om de spiegelend witte tafel staan art-deco eetkamerstoelen en genoeg leesvoer voor zeker een week.
De tafel staat zo akelig precies op de zwarte lijmranden van de tegelvloer dat er een dwangmatig type in de weer geweest moet zijn wat mij neigingen oplevert deze tafel eens snel over de streep te helpen.
Nog iets verder op een grijs en veel te schoon zojuist gezogen of onbelopen vloerkleed staan 4 blauw velours driezitters met rode kussen. Over dit smaakvolle effect van de terugkerende kleur van de rode stoelen op de bank, is vast nagedacht.
Gezien de ‘zit’ of eigenlijk ‘niet zit’ op mijn rode fauteuil, mijn knieën worden inmiddels zo afgekneld dat mijn tenen ervan tintelen, waag ik niet de blauwe monsters uit te proberen. Mezelf beseffend dat ik mijzelf de kans daarmee ook ontneem om van mijn tintelingen af te komen.
De ramen hier blinken alsof er geen mens ooit doorheen kijkt of met vette vingers de ramen aanraakt en er ook geen losvliegende vogels langs vliegen die af en toe hun behoefte tegen de ramen kwakken. Waren er geen stickers op de ramen dan zou je denken dat dit pand open was.
Twee speeltafels voor lego en anderszins peuterleeftijd ontwikkeld spelmateriaal, staan onbespeeld en dus stil en leeg tegen de wand. En dat op woensdagmiddag.
De ingebouwde spotjes in het spierwitte systeemplafond schitteren op en door de autoruiten.
Aan de leestafel zit een grijs bebrilde man. Hij leest, staat op, loopt met de handen op de rug door de ruimte, kijkt hier, kijkt daar en gaat weer zitten op de nog warme plek van net. Hij bladert wat door een uiteindelijk in de wirwar van aanbod, gevonden blaadje, staat op, loopt met de handen op de rug door de ruimte, kijkt hier, kijkt daar, bevoeld de zich in de ruimte bevindende objecten en gaat weer zitten op de nog warme plek.
Dit patroon herhaalt weet de, niet zenuwachtige of ongeduldige en vriendelijke uitziende man een paar keer te herhalen.
Achter mij wordt met geweld een kop koffie uit de automaat gehaald door een, net als de andere bezoeker, grijzende heer in sportief regenjack. Hij neemt plaats tegenover mij en ik vraag mij af of zijn bevindingen betreffende ‘de zit’ van dezelfde aard zijn als die van mij. Hij drinkt in twee teugen de inhoud van de plastic beker naar binnen, staat op en verdwijnt achter de pilaar, richting de plek waar ik zojuist mijn autosleuteltjes heb afgeleverd voor een reparatie aan mijn auto, uit het zicht.
Ik zit in de showroom van mijn Nissangarage, snuif de geur van nieuwe auto’s op die sterker is dan die van de koffie en proef de serene rust die hier heerst.
Witte, grijze, rode, zwarte en blauwe boliden staan hier glanzend te pronken.
Hun details vermeldt op vrolijke hard plastic platen achter de ruitenwissers. De profielen van de banden, de zilverglimmend gepoetste handvaten, de onbesmukte sturen, de smetteloze autobekleding, alles verkeert hier in nieuwe en ongebruikte staat.
Een man met verkreukeld gezicht komt de showroom in, bekijkt de kaarten achter de ruitenwissers, bekijkt mij, loert door ruitjes, kijkt naar mij en loopt weer verder rondjes om de felbegeerde stalen rossen.
Verderop hoor ik de grijze vriendelijke man de autoportieren open en dicht slaan. En net als altijd als ik het portier van mijn eigen vervoersmiddel dichtsla, denk ik ook nu weer; ‘wat een heerlijk geluid kan zo’n Nissanportier toch maken’. Klik open, plof dicht., klik open, plof dicht.
De verkreukelde man voelt zich eveneens aangetrokken tot dit geluid en brengt zichzelf in contact met de portiersluiter. Beïnvloed door de hier heersende rust, praten zij elkanders hoofd met gedempte stem gek.
Ze hebben echter wel ieder een duidelijk eigen voorkeur. De grijzende man gaat voor de hoog zittende en het wat kleinere, zich aan zijn AOW en misschien beetje pensioengelden geschikte, type. Ook kijkt hij naar de bijrijder kant, zijn wederhelft die niet meegekomen is niet vergetende als het om de instap gaat.
De verkreukelde man heeft echter geheel andere doelen voor ogen als hij aan vervoer denkt. Zijn oog valt meer op de bestelbusachtige Nissanvariant. Is hij koerier? Heeft hij misschien een eigen klusbedrijfje?
Iets verder, achter een, alweer wit gelakt, bureau dat ik nu pas ontdek, vinden de onderhandelingen plaats tussen een, nog niet overtuigd genoeg zijnde Volkswagen Polo bezittende koper en, geheel van een goede verkoop overtuigde, verkoper.
Hun gezichten kan ik, achter de grote zwarte Nissan Range, niet zien. En ook hoor ik niet alles wat er gezegd wordt. Maar na enig geduld zie ik beide mannen tevreden handen schudden. De koop/verkoop is gesloten.
Wat een rust heerst hier. Toch een behoorlijk aantal rondkijkende maar oh zo relaxte mensen. Zoveel stalen rossen en tientallen pk’s bij elkaar in ruste.
Geen ronkende motoren, geen schel of luid claxonnerende toeters, geen gierende banden, geen piepende V-snaren, geen stinkende uitlaatgassen maar de geur van nieuw en d e stilte van misschien wel voor de storm.
Straks als ze na rijp of onrijp beraad bezit zijn geworden, zullen, economische crisis, fileproblemen, stijgende benzineprijzen of niet al deze boliden daar dezelfde herrie maken als waar hun voorgangers zich momenteel bevinden en ik mij straks dus ook.
Ronkende, toeterende, piepende, stalen huizen in felle kleurtjes op wielen met verhitte, middelvinger opstekende, zich ergerende, neuspeuterende bezittertjes.
Ik kan me er hier, in deze bijna snoezelruimte-achtige showroom, niks bij voorstellen dat straks daarbuiten de show pas echt losbarst.
Autorijdend Nederland, maak van de wegen weer die plek waar ooit uw bolide vandaan kwam namelijk: EEN SHOWROOM!
DE VERLEIDING
Blauwe lucht met witte wolken en groen gras. Dankzij rijkelijk Fotoshoppen zijn de kleuren van Teletubbie-achtige achtergrondschoonheid! Alsof er geen vuiltje aan de lucht is zullen we maar zeggen.
Een huppelende of misschien wel in de lucht springende heer, een foto is namelijk een momentopname, in casual outfit wen met een uiterlijk waarin iedere anderen man ongeacht eigenaardigheden, zich mee zou kunnen vereenzelvigen, torent boven het groene gras uit.
Een arm houdt hij hoog boven zich uitgestrekt alsof hij de hemel zou kunnen raken. Een hemel die door de blauwe lucht niet waarneembaar is omdat deze waarschijnlijk toch ook niet te Fotoshoppen valt!
Wel raakt hij een procent teken (%). Nul % staat er in veel groter lettertype dan de springende man in kwestie. Het is duidelijk dat men ons iets duidelijk wil maken. Dit alles, een in het oog springende poster, heeft mijn blikveld dus bereikt. Alles?
De man is duidelijk bewerkt en later in de foto gezet want hij komt niet op natuurlijke wijze uit dat gras springen. Knip en plak werk is het!
In het gras vinden we een banner balk ‘Geld lenen kost geld’ vertelt de tekst in de banner ons.
En daar direct achter een zwart silhouet van een gebogen poppetje die de indruk wekt het allemaal niet meer te zien zitten.
Nee, dan daarboven! Een bannertje met ‘Maar bij ons niet’ gevolgd door eenzelfde soort silhouetje maar nu van een man die high to the sky reikt en een beduidend optimistischer indruk maakt dan zijn gebogen dubbelganger.
Dan vind ik nog een resterend stukje leesbare tekst: ‘Betaal in 30 maanden 0 % rente’.
Ik kijk om me heen en zie welgeteld 23 prachtig glimmende oogverblindend nieuwe, zich tentoonstellende en ons verleidende, grote en kleine auto’s staan. De prijzen liegen er niet om. De meeste mensen die hier komen zullen deze grote oh zo gewilde boliden die danwel hun stand aangeven, danwel gebruikt worden om van A naar Beter te komen, niet betalen door hun portemonnee te trekken om het gewenste bedrag direct te pinnen of cash te betalen.
Voor sparen is tegenwoordig geen tijd, geen geld over of geen motivatie!
Het merendeel van de potentiële clientèle zal wellicht hier verlekkerd rondlopen om vervolgens toch maar de uitwijk naar het occasionveldje achter de showroom te maken.
Tot ze die poster tegenkomen. De verleiding!! ‘geld lenen kost geld’. ‘Maar bij ons niet’! 30 Maanden 0 % rente.
Ik kijk nog eens naar de prijzen op de gekleurde kaarten achter de ruitenwissers.
Het zijn bedragen met toch aardig wat nullen achter die komma.
Nul % rente? En dat in onze economische crisis?
Geld lenen kost geld? Iedereen weet toch dat als je geld leent, je na afbetaling eigenlijk bezitter had kunnen zijn van een auto voor jezelf, voor je vrouw en voor je buurman!
Maar niet bij ons? Waar dan wel…overal…elders….maar hier niet!
Hoeveel kilometers in hoeveel termijnen duurt het voor je alle nullen achter die komma hebt afbetaald? En………..hoeveel is dertig maanden eigenlijk? Dat is als ik het goed bereken, twee en een half jaar!
Dat is dus, voor een leuke middenklasser, ongeveer een twee maal een compleet bruto modaal jaarsalaris die je dan wel even in 30 maanden moet aflossen om vooral niet die 0 % rente te overschrijden.
Dat is dus 2000 euro in de maand en dat is dus weer niet een modaal maandsalaris.
Ach…de kleine lettertjes lees ik maar niet eens meer.
A) Ik ben niet op zoek naar een nieuwe auto omdat er voor mij gelukkig belangrijker dingen in het leven zijn dan mijn status te verbeteren middels een middenklasser en ik een leuk tweedehandsje voor de deur heb staan die mij alleen van A naar B hoeft te brengen en als het even kan weer terug. En die mij de vrijheid verschaft te gaan en te staan in dit leven waar ik wil en………..
B) Ik prijs me gelukkig dat mijn grijze hersencellen een betere werking hebben dan de uitwerking van de blauwe lucht en het groene gras.
Leidt mij maar in verzoeking, ik verlos mijzelf wel van den boze.
Voorlopig vul ik mijn, veel te, ook al gefotoshopte roze varken met gleuf wel. Dan weet ik zonder kleine lettertjes zeker dat ik voor die 0 % ga! Ook al duurt dat dan misschien wel 30 jaar!!
