Het is stil in mij als ik de Waddenzee oversteek en maar een klein maar toch betekenisvol stukje water mij scheidt van het vasteland! Mijn bakens zijn op het vaste land gebleven. Ik ben mijn eigen baken nu!
Het is stil in mij als ik het prachtige eiland Texel oprijdt en de uitgestrektheid ervan ontdek. De ruige duinen, de vlakke weilanden, de vele in het wild levende dieren en vogels!
Het is stil in mij als ik merk dat ik zonder mijn levenspartner toch die toegevoegde waarde mis. Die stilte had zijn stem moeten zijn!
Het is stil in mij als ik Ecomare inloop en de triestheid zie die de mensheid deze zeedieren aandoet. Blinde oogloze zeehondjes, met olie besmeurde zeevogels. 
Het is stil in mij als ik contact leg met een zeehond als ik mijn hand langs het glas van zijn verblijf beroer.
Het is stil in mij als ik de verhalen van de strandjutter hoor en er mijn bedenkingen bij heb. 23 Doden vielen er toen het schip de Nautilus strandde maar er moest gejut worden. De strandvonder ontdoken worden! Over doden heen gestapt worden. Trots -> mijns inziens misplaatst!
Het is stil in mij…..zo stil als ik één met de zee, het strand, de duinen mij zo verbonden voel met de natuur om mij heen. De natuur waar ik deel van uitmaak. En eigenlijk zou ik willen schreeuwen ‘MENSEN ALSJEBLIEFT LAAT ONZE NATUUR INTACT’!!!! Laat onszelf intact!
Wij zijn immers die natuur! Wij leven van die zee, van die bomen, van die lucht! Wij zijn die zoogdieren!
Met rede begaafde wezens???? Ik geloof er niks meer van! Maffe zelfdoders zijn we onder het mom van ‘vooruitgang’!
