Woensdag hebben we onze vriend Jurjen uitgeleide gedaan.
De kliek zal nooit meer zijn zoals zij was.
Een prachtige dienst waarin wij als vrienden dichtbij elkaar bleven.
Losse bloemen als afscheid stond er onderaan de rouwkaart die een veld klaprozen en een enkele klaproos vertoonde. Iedereen had dus een losse bloem bij zich. Een zee van bloemen werd dat samen. Een kleurvolle geurvolle deken over een witte kist met zijn witte hoed er bovenop.
De toespraak sprak ik dan wel alleen uit maar ik voelde me alles behalve alleen. De energie van mijn kliek, mijn vrienden was zo alles voelbaar aanwezig.
Zondag 4 oktober…..Ruud wordt 61. We vieren het zaterdag…met een mosselfeest!
De eerste confrontatie….
We zijn er allemaal…..ook June…..met twee vrienden uit Engeland…
En alles kan en mag die avond.
En het is juist daarom dat ik nog een maal wil terugkomen op vriendschap.
Er wordt gehuild……er wordt stilte gehouden….er wordt gezongen….er wordt gelachen….er wordt gepraat en er vallen stiltes.
En alles mag…alles kan…alles voelt goed ook als het even niet goed voelt….
Maar waar ik eigenlijk op terug wil komen is op de woorden uit mijn vorige blog…. ‘vrienden dragen je als je even niet meer kan, om je later heel voorzichtig weer neer te zetten.
Nooit was het voorbeeld zo duidelijk als vanavond……..
Ik ga tussen de eerste en de tweede gang even naar buiten.
De eerste sigaret zonder Jurjen…..
En daar ga ik……
Als de eerste tranen vallen voel ik een paar armen om me heen. Ben staat naast me ……..
Ik ga tussen de derde en vier schaal mosselen even naar buiten.
De tweede sigaret…..Ik heb hem nog niet aangestoken of Marleen staat naast me.
Ditmaal zonder tranen maar herinneringen ophalend.
Ik ga tussen het hoofdgerecht en nagerecht even naar buiten…
De derde sigaret….ik sta alleen buiten….door de schuifpui zie ik iemand omkijken…en nog een keer…..Ben steekt zijn duim omhoog….
Na het borreltje (een Grand Manier)….
De vierde sigaret…. ik sta alleen buiten…en het is goed….ik kan het weer zelf…mijn vrienden hebben mij weer neergezet…..
Het zal nooit meer zo zijn als het was….
Mijn vrienden….one of a kind….!!
Dank je wel lieve vrienden……..!!
Daar waar jullie even niet konden las ik voor… en liet jullie daarna weer los….om het zelf verder te kunnen…
Daar waar ik het even niet alleen kon, waren jullie er…. en jullie lieten jullie me weer ‘los’….
*Maar laat nooit een van ons die laatste zijn!!!!
Till we meet again Jurjen….
