Ik wilde er al zolang over schrijven, over vriendschap, zeker naar aanleiding van een artikel wat ik laatst las, maar ik vond de woorden niet. Ik heb bij mijn vrienden namelijk nauwelijks woorden nodig om me verstaanbaar te maken!
Maar vandaag moet het ervan komen…. JUIST VANDAAG….!!
Ik las in dat artikel, uit het tijdschrift Hart en Ziel van januari 2008, dat het Rode Kruis i.s.m GGZ instellingen cursussen organiseert om mensen te leren hoe je vrienden maakt.
Dat er behoefte aan zo’n cursus bestaat vond ik al schrijnend; het is een teken van de contactarmoede
binnen bepaalde groepen in ons land. En de behoefte blijkt groot, zeer groot. Uit onderzoek van de Vrije Universiteit is gebleken dat ruim 10 procent van de Nederlandse bevolking zich zeer eenzaam voelt en 20 procent tamelijk eenzaam. Je zou verwachten dat dit probleem zich vooral onder ouderen voordoet, maar niets is minder waar. Het Rode Kruis onderzocht tevens de situatie van mensen van 16 tot 30 jaar. Ook binnen deze leeftijdscategorie voelt ruim 30 procent van de mensen zich structureel eenzaam. Eén op de drie Nederlanders. Miljoenen mensen!
Terwijl ik aan het schrijven ben klinkt op de achtergrond, soms denk ik dat toeval écht niet bestaat, het liedje ‘vriendschap is een illusie’. Een liedje waarbij het Goede Doel voor mij geen goed doel dient!
Want voor mij zal ware vriendschap nooit een illusie zijn!!
Mensen die dit zingen of vinden zijn de ware vrienden nog niet tegengekomen ben ik bang.
Mijn vrienden…ze beteken zoveel voor mij!
En hoe stellig ik ook weet en ervaren heb dat je ook alleen het leven best aankan, het wordt zoveel mooier met vrienden. Zoveel waardevoller is het te delen met anderen! Zoveel meerwaarde krijgt je leven. Het verrijkt je leven, het geeft je leven glans. Daar waar je even niet kan dragen je vrienden je! En ze zullen je ook weer neerzetten….. Vrienden redden elkaar niet….die steunen elkaar! Als we stil zijn worden we nog verstaan, en met ogen dicht zullen we elkaar blijven zien!
Mijn vriendschappen bestaan al jaren en jaren!
Naast twee beste vriendinnen (Annet (23 jaar vriendschap) en José (40 jaar vriendschap)) hebben we een vriendenkliek!
De naam KLIEK is ooit in mij geboren en nooit meer anders genoemd.
De kliek; Ben. Marleen, Ruud, Jennie, Bob, Mieke, Jan, Corrie, Jurjen, June, Willem en Wampie.
Twaalf man sterk! Zes keer twee sterk!
We woonden allemaal rond een park. Rond hetzelfde park.
Tegenwoordig zijn er een aantal van het park vandaan gegaan waaronder ik. Maar de kliek bleef bestaan!
Mijn vrienden: Het begon met wederzijdse sympathie en we raakten zo betrokken bij elkaars levens. En ineens is daar die schok…… zij zien mij zoals ik werkelijk ben!
Ze zien de ik achter mijn beleefdheden, de ik achter het hoe ik mijzelf presenteerde. Ze kennen mij soms beter dan ik mijzelf! En ze blijven onvoorwaardelijk bij me….. Hun loyaliteit gaat over vele grenzen, we gaan voor elkaar door het vuur en we kunnen misstappen begaan die we elkaar vergeven. We zijn er voor elkaar , door dik en dun, in voor en tegenspoed, belangeloos en onvoorwaardelijk!
En ik tel mijn zegeningen met hen!
Voor mij betekent vriendschap ook niet iets als een handeling maar het is een staat waarin we samen verkeren!
De Griekse filosoof omschreef vriendschap als volgt; ‘Ware vriendschap is de liefde voor de ander, omwille van die ander’!
DE KLIEK; de meesten kennen elkaar al 22 jaar. Soms kwamen er vrienden bij! Vrienden van vrienden werden ook onze vrienden.
Ik moet er niet aan denken wat ik zonder hen zou moeten!
We delen zoveel samen. Vaak zonder woorden! We voelen van elkaar het diepste leed en delen dat (dood, scheidingen, ziekte, zorgen). We vieren samen de mooiste zegeningen (kamperen, uitjes, feestjes, verjaardagen, etentjes!).
We deelden mijn scheiding en die van Corrie, we deelden de dood van Ben’s broer op mijn verjaardag, we deelden de dood van onze ouders, we deelden het verdriet om hartinfarcten, verval, de nier die Jennie aan haar Ruud schonk, we deelden zoveel zorgen en verdriet om onze kinderen en daarom vieren we misschien zo Bourgondisch en luidruchtig het mooie van het leven ook met elkaar!
We worden samen oud! Hoe dan ook, waar dan ook! Wij met elkaar! Wij die elkaar nemen met al onze sterke/goede en zwakke/slechte kanten! Twaalf unieke mensen met unieke eigenschappen karakters. Een KLIEK voor het leven, door het leven………
Vanaf gisteren is onze kliek niet meer compleet. Een van ons is ons ontvallen! Jurjen ging……
Onverwacht…..!! Op de dag dat hij opa werd van zijn kleinzoon.
June blijft alleen achter…..!!
Er zal vanaf nu altijd een lege stoel zijn als we bij elkaar komen. Ik zal alleen mijn sigaretje moeten roken buiten. En met Koninginnedag zal er geen oranjebitter meer uit de rugzak tevoorschijn komen. Onze uitjes zullen nooit meer zo goed voorbereid zijn, opgekleurd zijn met de verzamelde informatie van Jurjen. We zullen nooit de specifieke stem horen die je heel lang die avond niet hoort, omdat hij vooral luistert, maar dan ineens tevoorschijn kwam. Er zal geen man met Australische hoed en een kat (Guusje) op de schouder meer door het park lopen, of met een magneetje, van de lijn gevallen wasknijpers vanaf hun balkon opvissen.
En June alleen….????
Nee….niet alleen….. nooit alleen….. er is die KLIEK…..die ene échte héchte vriendenkliek ……die er ook nu zullen zijn en altijd zal blijven.
Tot de laatste………….*
Hoe kan het zijn dat er miljoenen mensen zijn die; zeer, tamelijk of structureel, eenzaam zijn? Eén op de drie Nederlanders…………….!
* Je zal die laatste maar zijn…………….!
