Een paar weken geleden verzuchtte ik nog ‘Het lijkt soms wel alsof de narigheid vanzelf komt en je het geluk moet opzoeken’.
Vandaag kwam het geluk naar me toe……zomaar…..
Het was 2004. Mijn dochter was voor de eerste keer zwanger. Ze was jong en mijn zorg was groot. En toch was ze overtuigd van het feit dat een kindje krijgen in deze fase van haar leven voor haar nodig was om verder te komen in het leven. Als moeder van een tienerdochter was ik dat, voor mijn eigen gelijk, uiteraard met haar oneens. Ik had gesprekken met
haar over het belang van een jeugd afmaken en eerst door de moeilijke periode in ons leven heen gaan. Maar ze was vastbesloten en drie maanden later was ze zwanger. Ik had het er moeilijk mee. Zij was gelukkig. En als moeder wil je één ding niet ‘het geluk van je dochter in de weg staan’. We hielden een moeilijke periode. Ik kon mijn kind maar mondjesmaat als moeder van een eigen kind zien. Maar zij kreeg gelijk en ik had ongelijk! Dat zie ik nu.
Het was 2009. Mijn dochter was voor de tweede keer zwanger. Ver weg in Schotland! En weer had ik het moeilijk. Maar ze belde me op, ze stuurde foto’s en hield een diary bij. Ik volgde haar op de voet. En het mooiste moment was dat ze naar Holland kwam en ik met haar op de foto kon terwijl we samen onze handen om haar buik sloten. Om ons nieuwe leven in de familie heen. We hadden gesprekken met elkaar van moeder tot moeder. Over bevallingen, angstdromen, hormonale vreetbuien, misselijkheid, ongemakjes, vermoeidheid, Op afstand bespraken we de inrichting van de babykamer en zag ik de commode zich vullen. Kleindochter Isa moederde mee. We spraken over haar kleine nieuwe zusje of broertje. Isa wist het zeker….ze zou een zusje krijgen. En oma babbelde wijs dat het ook een broertje kon worden om de eventuele teleurstelling te minimaliseren als ze eens ongelijk zou krijgen.
Uren belden dochter en ik via de telefoon of webcam met microfoon. Als ik mijn ogen dichtdeed kon ik het voelen trappelen…zover ging mijn betrokkenheid. Over elk pijntje belden we. De eerste wee deelden we per telefoon. In het ziekenhuis had ze me in haar hand toen ze op de brancard naar de delivery room werd gereden. Ik leed met haar mee. Ik deelde elke zorg om wel of niet een keizersnee en de veel te vroeg geboorte! Ik gaf virtuele kneepjes in haar hand en kuste haar tranen weg.
We huilden samen toen kleindochter nummer 2 geboren was. We huilden samen naast de couveuse een paar dagen later toen ik de oversteek gemaakt had naar Schotland. Mijn hart weende als ik mijn dochter het ziekenhuis telkens uit zag gaan met lege handen. De zorgen die zij zo vreselijk graag zelf wilde geven, overgevend aan het verplegend personeel.
IK BEN ZO TROTS OP MIJN DOCHTER!!!!
Het is 2010. Mijn zoon wordt bijna vader. Vandaag kreeg ik het telefoontje. Met de baby is alles goed maar men maakt zich zorgen over mijn schoondochter met te hoge bloeddruk. De baby komt vast eerder. Mijn zoon wordt vader. Hij een man….ik een vrouw. Wat zeg ik tegen mijn zoon. Tegen een man die vader wordt. Dan hoor ik zijn lieve bezorgde maar oh zo rustige stem. En één ding weet ik zeker…..HIJ is er klaar voor! We praten over de GROTE dag, wat hij denkt dat er gaat komen. Ik denk dat je je machteloos voelt hè. Vraag ik hem. Ja ma, dat is het ….machteloosheid zegt hij. Dat zij daar doorheen moet. En ik vertel hem, als vanzelf, hoe dat voelde voor mij. Hoe belangrijk op dat moment die vader was die in de buurt was. Dus vertel ik hem dat het belangrijk is dat hij er gewoon is. Het feit dat je er bent lieve zoon is zo belangrijk! Zorg voor haar maar laat het van haar uitgaan wat ze wil. Vertel haar maar hoe trots je op haar bent. Als ze naar jou kan kijken dan weet ze dat alle pijn het waard is lieverd.
En dan stromen de vragen op me af. Zulke lieve vragen waar volgens mij alleen een machteloze vader aan kan denken. ‘Mam, is het niet erg dat zo’n klein baby’tje zo vroeg uit die warme buik wordt gehaald’? En ik vertel dat het de mamabuik is die er genoeg van heeft en niet het baby’tje. Dat stelt hem gerust. ‘Mam, onze baby heeft ook pijn toch’? Ja lieverd, dat heeft hij! Zo’n 5 ponder door een nauw gangetje en dan die zuurstof ineens die brandt in zijn longetjes en dat scherpe licht in die oogjes na die acht en een halve maand in een schemerdonkere buik. Maar dan kunnen jullie hem vasthouden en hem een welkom gevoel geven!
‘Mam, ik bedenk me nu al steeds dat hij niet mag wat ik allemaal mocht van jou hoor. Niet alleen op de fiets hele einden rijden. En ik vertel hem echt wel dat hij voorzichtig moet zijn op de fiets en niet zomaar van de stoepen af moet raggen’. Ja, zeg ik hem, anders krijg jij net als ik telefoontjes van ambulance personeel of politie dat je zoon een ongeluk heeft gehad.’ Ik voel dat hij de rillingen over zijn rug heeft lopen.
‘Mam, ik was dit weekend bij de houten speelgoedwinkel om een Briotrein te kopen maar die zijn hartstikke duur, mag ik die van mij die jij hebt bewaard misschien hebben, dan koop ik er wel dingen bij hoor maar dan heb ik in ieder geval een start voor hem. En mam, die lego van jou vroeger en van mij vroeger, die heb je toch ook nog’?
‘Ach mam, juist dit weekend heb ik mijn jeugd door mijn handen laten gaan, allemaal oude herinneringen. De spelletjes van de Sega en Nintendo en de gameboy. Die had je toen in het dashboard verstopt en die kreeg ik toen ik van scouting af kwam’. ‘En je vertaalde de handleidingen altijd voor me mam, die had je dan helemaal uitgetypt’.
“En mam, ik ben wel met roken gestopt maar ga nu ook een fiets kopen want gezond blijven is wel belangrijk nou want ik wil oud worden, want straks heeft dat kleintje mij wel nodig!’
Zo babbelen we nog even door. En ik vertel hem dat hij het weer anders zal doen dan wij maar dat hij weer zijn eigen fouten zal maken en dat dat ook goed is!
Zo vaak denk ik terug aan mijn eigen foutjes en missers. Soms heb ik daar verdriet van ook al weet ik dat ik alles uit liefde gedaan heb.
En dan sluit mijn zoon het gesprek af met ‘Mam, ik heb ook een hele fijne tijd gehad hoor, met hele fijne herinneringen aan jou’.
“Ik hou altijd van jou mam” ……………………..
Ik ook van jou lieverd en zet ‘m op…… JE WORDT EEN DIJK VAN EEN VADER!!!!! En wat ben ik trots op hem!!
Bijna word ik voor de derde keer oma…..en het geluk kwam toch alweer zomaar even vanzelf naar me toe!!
