Vannacht werd ik wakker. Nachtelijke zweetbuien vallen mij de laatste tijd steeds vaker ten deel. En dan nog wel zoals ik, meestal anders dan anderen, in elkaar steek, niet eentje per nacht maar gewoon drie of vier!
Mijn nachten zijn dus gebroken, ikzelf nog niet!
En tijdens één van die al zwetend, met het dekbed van me af gegooid, wakker liggende buien overviel me een apart gevoel.
Een gevoel dat totaal in strijd was met de reden van mijn wakker zijn namelijk de tekenen en tand des tijds van een bui die immers het verouderingsproces in volle omvang aankondigt.
Overviel het me misschien omdat ik in mijn slaap bezig was met de verwerking van de vijftig jaar die mijn partner onlangs is gaan tellen? Of omdat ik mijzelf besef dat mijn eigen geboortedag in zicht komt? Was het omdat ik voor een tweede keer oma wordt, mijn zoon gaat trouwen en ik de mijlpalen die een mensenleven kan tellen er dus alhaast op heb zitten? Of omdat ik gisteren, tijdens een spijsverteringswandelingetje op die zwoele lenteavond met mijn liefste, voor de zoveelste keer in mijn leven, de eerste eendenjongen weer heb zien zwemmen?
Hoe raar het ook, gezien de mogelijke oorzaak van dit gevoel, moge klinken, ik werd euforisch wakker!
Een nachtelijke zweetbui, zal ik vertellen, komt vanuit je tenen en benen omhoog zetten, maar het gevoel daaraan gepaard gaande kwam van nog veel dieper. Het jubelde van mijn tenen tot mijn kruin van mijn binnen naar buiten! Het omhelsde me….
Ik was ONSTERFELIJK!
Ik geef jullie de tijd dit je even voor te stellen…….
Wakker worden met het gevoel dat je onsterfelijk bent!
Ik kon op dat moment de hele wereld aan. Dood bestond niet! Er was nog teveel te doen in mijn leven. Ik moet nog teveel zien. Ik moet nog veel te veel leren begrijpen. Ik kan nog alles aan. Ik heb nog zoveel over te brengen. Kortom…..
Ik wist het gewoon zeker…..
IK GA NIET DOOD!
Ik kan niet ophouden te bestaan……….!
Is dat wakker worden of niet?
Het zweten houdt op, het gelukzalige gevoel van de wereld aan te kunnen houdt niet op, ik sla het dekbed weer over me heen, leg mijn hoofd in het lekkerste kuiltje van mijn kussen en slaap (volgens mij breed glimlachend) weer in met de gedachte ‘dit gevoel wil ik onthouden’!
Vanmorgen word ik wakker. Dit keer kan ik niet, zoals vannacht, in bed blijven liggen, ik moet eruit! Dat betekent tegenwoordig dat ik zeker twintig minuten nodig heb om mijn spieren in mijn gareel te krijgen. Ik trek voor ontwaken dus tegenwoordig twintig minuten extra uit en zet mijn wekker daar ook op!
Mijn rug voel ik zich krakend rekken bij het overeind komen. Bij het uit bed klauteren kraken mijn nek en knieën evenredig bij het nemen van de draai. Ik beweeg mijn stramme schouders en verbeidt een duizeligheidsbuitje. Dan sta ik overeind en zet mijn eerste, altijd nog wat wankele, stappen over het laminaat richting wc.
Ik strompel voorzichtig naar beneden.
’S morgens kom ik altijd voorzichtiger de trap af dan ik hem de rest van de dag op en af vlieg, om even later met mok koffie en peuk voor mijn heerlijke muurgrote venster te gaan staan. De waterige zon schijnt over de zacht kabbelende golven en fêteert mij op een gelukzalige aanblik. Ook de natuur ontwaakt voorzichtig. Aanstaande vadereenden en de hele nacht op hun eieren gebroede moedereenden, de vrijgezelle gevlekte zwaan, de steeds terugkerende reiger, de felle meerkoeten en schuwere waterhoenen schrapen hun gevleugelde stembanden. Dat zal straks, over een uurtje of wat, wel anders klinken weet ik uit ervaring.
Het riet en de lisdodde schudden de dauw van hun blad. Er heerst een serene lenterust. Straks zal de zon volop schijnen en haar warmte doen voelen.
De natuur en ik hebben elkaar vandaag veel te vertellen en te leren……
En ik voel de euforie van lente! De euforie van groei, van kracht, van moed, van wil, van hoop, van liefde, van LEVEN!
Het is LENTE!!!!!!!!
En uitkijkend over het water denk ik maar één ding:
VANDAAG BEN IK ONSTERFELIJK!
