Als Willem gedag wil komen zeggen omdat hij naar een verjaardag moet, komt hij niet verder dan een handkus die door de wind wordt meegenomen omdat hij het snoeiafval al niet meer overkomt. Gescheiden door tuinafval werp ik het kushandje terug en ga fluitend verder in de tuin.
Ik ben al een tijdje aan de gang als ik wordt opgeschrikt door luid gesnater. Niet alleen in mij zijn de lentekriebels ontstaan constateer ik als ik vier woerden wild om en op een vrouwtjeseend zie duiken. Als je van SM houdt is deze tijd van het jaar een
lust voor het oog. Ik persoonlijk heb er niets mee en moet elke keer weer wennen aan de gruweldaden van de woerden. Dit keer gaat het zover dat ik het water wel in zou willen duiken om het vrouwtje van al dit bruut geweld te verlossen. Maar ik hou ook zo van kuikentjes.
Die kleine donzige pluizenbolletjes die wiegelend achter hun moeder aanspartelen. Moeder voorop met trotse snavel, al het geweld vergeten zijnde.
Vader zich van geen kwaad bewust er fier achteraan om zijn vrouw en kroost te beschermen.
Als de vier mannen erachter komen dat vier drie teveel is ontstaat het gevecht der mannen. Wie komt als sterkste woerd uit de bus! Het vrouwtje heeft dus niets te kiezen maar legt zich neer bij de sterkste.
Eentje is al snel uitgevochten, zo gaat de hiërarchie. Hij snelt zich uit de weg en toen waren er 
nog drie. Drie jonge woerden die vechten om een vrouw . Ze draaien om elkander heen, vliegen elkaar in de veren, happen met de snavels. Dan valt de tweede uit oh jee, toen waren er nog twee. Twee sterke woerden die vechten om een vrouw. Dit gevecht gaat langer duren merk ik al. De een doet nauwelijks aan de ander onder. Zou het vrouwtje nu voorkeur hebben vraag ik me af. Het ene mannetje glanst beduidend mooier dan de ander. Hij heeft een schitterend groen glanzende kop met een nog mooier glanzend koperbruine bef.
De ander lijkt heel erg op zijn tegenstander maar is zeker minder schitterend in glans. Lang tijd om na te denken over haar en mijn voorkeuren heb ik niet want het wordt tijdens mijn gedachten al beslist. Daar gaat de laatste woerd ook heen, toen was er nog maar één. Edoch, het nieuwbakken paar nestelt zich in het riet terwijl die andere woerd, toch beroerd van zijn verlies weer terug zwemt en op gepaste afstand blijft ronddobberen.
De andere twee verslagenen hebben allang het ruime diep gekozen maar deze kan moeilijker tegen zijn verlies. Hij lijkt te dralen om het stel. Het stel dat zich verliefd draait en draait, veren poetst, kont wiebelt en zachte snavelgeluidjes slaakt. Een soort van zachte smak geluidjes. Zo’n geluidje waarvan een mens zou denken ‘hou je mannetje maar’!
Dan tuigen de twee verliefden het grasveldje naast mijn huis op. De andere woerd er achteraan. Maar hij maakt geen schijn van kans! Het vrouwtje is verkozen en heeft gekozen. Gelijk heeft ze want het is uiteindelijk met glans de glanzende ridder geworden!
Hij zal haar nest bouwen, hij zal haar en haar kroost gaan beschermen voor de rest van het jaar.
De zwaan komt het spektakel eens aanschouwen. Het gepeupel, de onderkruipsels, lijkt hij fier te denken als hij statig aan komt schreiden. Zijn vrouwtje ligt al elders op haar nest te broeden.
De fuut interesseert het allemaal niet. Hij duikt onder om meters verder weer boven water te komen. Alleen de meerkoeten maken een kabaal van heb ik jou daar. Ze klepperen en vliegen woedend op te dichtbij komen eenden af. Zelfs voor de zwaan lijken ze geen respect te hebben. En het verliefde stel? Dat heeft geen oog voor dit alles. Hier spreekt alleen de brute lust van de woerd en de volgzaamheid van zijn nieuw verworven vrouw. Ik bedoel maar, daar waar mensen er soms jaren en jaren over doen, hebben eenden geen enkele moeite om zich voor hun leven te binden! Die hebben hun keus snel bepaald! Met medeleven kijken ik naar de vrijgezellen op het water. Maar ach, wat hier zojuist verloren is kan elders winst betekenen!
Arm vrouwtje dat met het laatste mannetje overblijft! Of toch niet?
Op ieder vrouwtje past immers een woerdje!
