Vandaag is zo’n dag dat je opspringt uit je bed, direct de gordijnen opengooit en naar buiten kijkt!
DE ZOMER BEGINT!!
Bediend op je wenken schiet de zon haar stralen af die midden op je neus belanden.
Her en der ontdek je een wolkje maar het mag de pret niet drukken….
Op deze eerste zomerdag van het jaar ben ik gewekt door de zon!
Maar het is ook zo’n dag van zoveel dubbele gevoelens.
Op geen enkele dag als vandaag heb ik dat!
Is het omdat het vandaag Vaderdag is?
Een dag die me altijd gezien de eigen situatie maar ook die in mijn klas, zoveel beroering geeft. Gebroken gezinnen, kinderen die vaders niet meer zien, kinderen waarvan vaders niet eens bekend zijn.
De ruzies die ontstaan want gaan we nu naar vader van moeder of naar vader van vader. En hoe lang blijven we bij de een en hoe lang blijven we bij de ander? En blijft er dan nog tijd over voor jezelf als vader?
Lang leve de commercie die deze onzin in het leven geroepen heeft! (blabla!)
Is het omdat het de sterfdag van mijn eigen vader is?
Twintig jaar geleden alweer…… mijn zus en ik hebben bijna langer geen vader dan dat we hem wel hadden.
Een vader die honderdentwee geworden zou zijn dit jaar.
Een vader die ……. Ach…..
Nee dat is het allemaal niet. Ik kan er mee leven!
21 Juni, die eerste zomerdag van het jaar. De langste dag van het jaar ook.
21 Juni, de eerste zomerdag van het jaar en tevens langste dag van het jaar……
En schrijnend word ik me bewust dat vanaf morgen dus de dagen weer inkorten.
Stukje bij beetje wordt het weer een beetje donkerder……
En we moeten nog vijf weken werken!
Vijf weken waarin de dagen dus steeds eerder aflopen………
Dan zie ik ineens wat op de tuintafel liggen. Het kwam zo uit de lucht vallen. Letterlijk uit de lucht vallen.
Ik vereeuwig het. Ik leg het vast voor eeuwig….. (foto)
En ik vraag me af ‘waar doe ik in zomersnaam moeilijk over’?
Deze heeft immers zijn langste dag gehad en er komt geen volgende………………..
